Ég þarf að gera allsherjar tiltekt ef ég á að losa mig við allt nikótíntyggjó, því það er í vösum á yfirhöfnum, ofaní töskum og skúffum, uppá borðum og inní skápum... og af því þetta er fyrst og fremst ávani er ekki gott að vera alltaf að rekast á pakka þegar maður er hættur. Ég þekki mig. Ég veit að ég á eftir að fá alveg rosalega sterkt craving þar sem ég leyfi mér að missa allan sjálfstæðan vilja og fer að leita að nikótíntyggjói eins og vitleysingur. Þá er mjög gott að finna ekkert því þetta líður hjá á nokkrum mínútum og ég veit að ég er of löt til að fara útí apótek til að ná mér í nýtt fix.

Skref númer eitt: hreinsa dópið úr allri íbúðinni.
Skref númer tvö: cold turkey.

Sennilega byrja ég á að venja mig á extra tyggjó fyrst. Eða ekki. Sé til.

Ég er komin svo nálægt staðnum sem ég vil vera á. Er ekkert smá stolt af sjálfri mér því það er ennþá stress í vinnunni en ég er að nota aðrar aðferðir við að tækla það. Í gær mátaði ég kjól sem ég keypti uppúr áramótunum 2006 og hætti að passa í stuttu síðar þegar ég fór að vinna í bankanum þar sem ég lagðist í kex-át. Nú passa ég í þennan kjól aftur. Þetta er hin fullkomni "litli svarti kjóll" og ég var í skýjunum að passa í hann aftur. Ég passa líka í hvíta kjólinn með englavængjunum.

Það þýðir að ég passa líka í þennan - en ég á ennþá eftir að skipta um rennilás í honum.

Mér finnst ég ekkert blúsleg þegar ég er komin í kjól.
Ég er.. eitthvað annað.

Við bjuggum í sitthvorum bænum, ónýtar samgöngur og klukkutíma keyrsla á milli. Hvorugt með bílpróf. Við reyndum að hittast eins oft og við gátum og hann fór að skrifa mér bréf. Ég fékk stundum tvö á dag. Svo var alltaf hringt. Við vorum svo miklar dúllur. Kynntumst 14. febrúar 1988. Ég var á sviði á skólaskemmtun að syngja Careless Whispers. Kræst, ég var svo glötuð. En hann kolféll fyrir mér og á eftir kom íþróttakennarinn og vildi endilega kynna skiptinemana. Upp frá því vorum við óaðskiljanleg.

Það kom upp svaka drama á tímabili þar sem strákarnir úr mínum bæ ætluðu að fara að berja hann og strákana úr bænum sem hann bjó í, vegna þess að hann hafði "stolið" stelpu úr bænum þeirra. Ég benti þeim á að ég væri ekkert úr bænum þeirra, ég væri frá Íslandi! Þessir kanar eru náttúrlega klikk.

Ég geymdi bréfin frá honum en löngu seinna tók afbrýðissamur kærasti sig til og henti þeim eftir tiltekt í geymslunni minni og án þess að spyrja mig álits. Komst ekki að því fyrr en löngu eftir að við vorum hætt saman. Ég var lengi reið yfir því, svo sennilega skiptu þau mig meira máli en ég vildi viðurkenna.

En maður lærir þetta með tímanum. Lífið hefur kennt mér að losa mig við dót sem tengist þeim mönnum sem ég slít endanlega sambandi við. Myndir, sms, tölvupóstar. Þetta hjálpar mér í úrvinnsluferlinu og verður til þess að ég er ekki að blúsa lengur en ég þarf yfir einhverju sem átti ekki séns og mér finnst pointless að halda í hluti sem hafa enga merkingu eða næra hugmyndir um endurfundi sem aldrei verða. Það er líka alveg ágætt að byrja með hreint borð þegar hrifningin bregður fyrir mann fæti næst.

Það er mjög langt síðan ég varð sátt við að eiga ekki þessi bréf lengur og þó ég sé mögulega að fara að hitta hann aftur þarf ég ekkert að lesa þau. Innihaldið er ennþá í fersku minni. Ég myndi meira að segja þekkja skriftina hans aftur.

Það er nefnilega svo skrítið að þó maður eyði öllu áþreifanlegu um einhvern sem manni þykir sérstaklega vænt um, þá er hann samt þarna. Þú ert bara ekkert að hanga við minnisstöðina þar sem hann býr í hausnum á þér og sumir hverfa reyndar alveg eftir smá tíma. Ég held að fólk vinni sér það inn sjálf - hvort þú geymir það ennþá löngu seinna eða hvort það hverfur í tómið.

Í dag sendi hann mér póst og ávarpaði mig með millinafninu sem ég hætti að nota fyrir fimmtán árum síðan og það var alveg súrrealískt skrítin tilfinning að slá nafnið hans í dag inn í contactalistann í símanum, ásamt símanúmeri.

Það er skemmtilegt þetta líf. Og stundum óvænt, þó það sé stundum líka afar fyrirsjáanlegt.

Annars er ég búin að komast að því hvað veldur því að ég fæ bólur, það er nefnilega orðið augljóst. Ég fæ bólur ef ég bý EKKI með karlmanni. Not kidding. Ég virðist hafa verulega þörf fyrir að anda að mér karlmanni og ef ég hef engan karlmann til að sniffa.. þá fæ ég bólur! Mér finnst þetta alveg óborganlega fyndið því Hugi nágranni gaf mér einu sinni eldgamla bók um kynlíf þar sem er sérstakur kafli um konur sem verða að giftast - eða stúlkur, öllu heldur:

199. Stúlkan, sem "verður að giftast".
Læknar þekkja einnig vel þá sérstöku tegund kvenna, sem "verða að giftast". Stúlka, sem þannig er ástatt um, þjáist af öllum mögulegum og ómögulegum kvillum: tíðarkvillum, klæðaföllum (útferð), bakverk, svefnleysi, morgunþreytu, hún getur ekki unnið heilan dag í einu, hún er utan við sig og erfið í umgengni. Hún hefur slæman litarhátt, höfuðverk og sitthvað fleira. Alltaf er það eitthvað nýtt, sem er að. Þessa stúlku vantar ekkert nema reglulegar samfarir og kynferðislega fullnægingu.

Ég fæ reyndar bara bólur, en er það ekki alveg nóg? Þvílík örlög!
Svona hrækir lífið framaní mig..

Klukkan tvö fór nikótínþörfin að gera vart við sig og fór að leita að einhverju tyggjói af því ég nennti ekki frekar þá að fara útí Fjarðarkaup. Fann extra pakka í drama-viðbúnaðartöskunni minni, þar sem ég geymi neyðar makeup, auka nylonsokka, tannbursta og tannkrem, nál og algengustu liti af tvinna, naglaklippur, naglaþjöl, plástra og verkjatöflur. Auðvitað var ég með neyðar extra tyggjó þar. Er löngu búin að nota neyðar nikótíntyggjóið sem var þarna þegar ég setti þetta kit saman.

Með extra á milli tannanna hætti ég alveg að pæla í þessu og eftir vinnu fór ég í litun og klippingu. Ég nennti ekki að koma við í apóteki á leiðinni svo ég kom ekki heim í nikótíntyggjó-heaven fyrr en um hálf sjö. Samt fékk ég mér ekki nikótíntyggjó fyrr en ég var búin að borða.

Þetta segir mér tvennt.

a) ég get vel hætt að nota nikótíntyggjó.
b) ég nenni því ekki.

Þetta styður kenningar mínar um að fíknin mín sé aumingjaskapur og sérhlífni. Því ef hún væri það ekki hefði ég ekki fengið mér nikótíntyggjó þegar ég kom heim. Þetta snýst nefnilega ekki um að mér finnist svona ógeðslega erfitt að hætta. Það er bara auðveldara að gera það ekki, og það er aumingjaskapur.

Fíkillinn í mér segir: kláraðu birgðirnar Anna, þú átt svo mikið af þessu dóti.
Lata stelpan segir: já þú nennir ekki að standa í að hætta núna.
Anna segir: æ fyrst ég get verið án þess að nota þetta og finn ekki það mikið fyrir því, ætti ég þá ekki að hætta núna?
Fíkillinn: og henda þessu rándýra dóti? Hvar er sparnaðurinn í því? Ha?
Lata stelpan: hey whatever.. ég nenni ekki að pæla í þessu..

Ég var svo köld og blaut þegar ég kom heim, vegna þess að ég var ekki í regnbuxum, að ég tætti mig skjálfandi úr öllum fötunum og fór í heitt bað.

Í kvöld áttað ég mig loksins á því nákvæmlega hvað það er sem fær mig til að fara aftur og aftur og aftur í svona ferðir. Málið er að þegar maður er að ganga svona, þá fer maður alveg lengst inní hausinn á sér í e.k. innhverfa íhugun eða slökun. Hvað sem þetta er, þá finnst mér þetta alveg rosalega gott.

Það ert bara þú og næsta skref. Ekkert annað.

Þegar það fór að rökkva varð svo falleg.. ohh.. mig langaði mest að setjast niður og drekka umhverfið í mig. Renndum okkur niður einn skaflinn á leiðinni niður og mér leið eins og ég væri fimm ára - ég elska að ég geti ennþá fundið þessa tilfinningu.

Í dag var ákveðið að ég fer til Hollands á sunnudaginn, svo laugardagurinn byrjar eldsnemma á fjallgöngu, um kvöldið er árshátíð og svo morgunflug til Amsterdam daginn eftir. Ég talaði við strákana á verkstæðinu og þeir ætla að gera við bílinn minn á meðan ég er úti. Ég vona að þeir verði búnir þegar ég kem heim.

Bobby McFerrin - Don't Worry Be Happy

Það kemur á óvart hvað mér finnst þetta skemmtilegt en mesta snilldin við að læra það sama og unglingurinn þinn er að læra, er að þá býrðu til nýjan grundvöll fyrir samskiptum.

Mér finnst það eiginlega lang skemmtilegast.

Ég þekki konu sem er tíu árum eldri en þú. Hún er búin að vera skilin í x mörg ár og hún virðist vera komin í rútínu sem lýsir sér þannig að hún deitar menn í x langan tíma og hættir svo með þeim. Og hún segir að þetta sé frábært. Hún er laus og liðug, getur gert það sem hún vill, þegar henni sýnist, er engum háð og hún vill ekki fara í samband sem er eitthvað meira en þetta.

Hann leit á mig en sagði ekkert. Ég skildi samt spurningina.

Ég held að þessi kona sé að ljúga. Aðallega að sjálfri sér. Ástæðan fyrir því að hún finnur ekkert sem hún endist í er sennilega vegna þess að á þessum aldri eru fáir góðir bitar á lausu og hún er hætt að leyfa sér að vona að hún muni finna það sem hún vill finna. En sannaðu til, daginn sem hún finnur mann sem hefur það sem hún þarf, þá á hún ekki eftir að vilja hætta með honum.

Ég held að þetta sé rétt hjá þér, svaraði hann. Ég á nefnilega líka góðan vin sem var í slösuðu hjónabandi og skildi á endanum. Og einhvertíma hitti ég hann og hann sagði: "Það er ofboðslega leiðinlegt að búa einn." Og hann sagði þetta af svo miklum þunga og áherslu, að það var augljóst að hann var að meina það sem hann sagði. Þar fyrir utan er þetta maður sem er nú ekkert að tjá sig um svona mál almennt, svo þetta komment frá honum kom mér á óvart. Þegar þessi kona er að dásama einveruna finnst mér alltaf eins og hún sé að sannfæra sjálfa sig.

Eins og Clooney sagði í myndinni: Life is better with company. Það er til dæmis ekkert gaman þegar það gengur vel hjá þér, en þú hefur engan til að deila því með. Það er ekkert gaman að sitja einn heima og hugsa "YES! Djöfull var þetta frábært hjá mér", en það er engin sem tekur undir það með þér eða langar að fagna sigrinum þínum með þér. Þú getur átt vini og fjölskyldu sem tekur þátt, en það hefur samt aldrei sama vægi og ef það er maki. En ég get samt sagt þér eitt. Þó svo mér finnist sjálfri ömurlegt að hafa ekki partner til að deila lífi mínu með, finnst mér betra að vera ein en í vondu sambandi þar sem þarfir mínar hafa ekkert vægi eða er ekki sinnt. Svo af tvennu illu vil ég frekar vera einmana en ánægð, en að hafa félagsskap og vera miserable. Það þýðir samt ekki að ég sé búin að selja mér þá hugmynd að ég sé better off ein, og daginn sem ég finn mann sem er bæði til staðar fyrir mig og vill deila lífi sínu með mér, þá vel ég það fram yfir nokkuð annað - þó svo það þýði að ég geti ekki gert það sem mér dettur í hug lengur þegar mér dettur í hug að gera það. Mér finnst það small price to pay.

Hann var hugsi. Það er svo mikið af vondum samböndum þarna úti. Allt um kring.

Ég veit, svaraði ég.

Og mörg af þeim eru bara smá veik og vel hægt að laga þau, en fólk gerir ekkert til að laga það sem að er. Ég skil það ekki.

Ég held að það sé vegna þess að fólk er hrætt við að rock the boat. Fólk velur frekar að vera óhamingjusamt og gera ekkert í því, en að gera eitthvað í því og taka sénsinn á að það a) verði hamingjusamt, sem það er búið að telja sér trú um að geti hvort sem er ekki gerst með þessum aðila, eða b) endi eitt aftur. Að vera einn er mjög skerí og mörgum finnst það erfiðari tilhugsun en allt annað. Svo fólk sættir sig við að vera óhamingjusamt því það er allavega ekki alone - sem er akkúrat í hina áttina við það sem vinkona þín er búin að selja sjálfri sér. Ég skil hana að vissu leyti. Hún veit að hún er hamingjusamari ein á meðan hún finnur ekki það sem hún þarf. Eini munurinn er að ég held því ekki fram að það sé betra að vera einn ef eitthvað alvöru stendur til boða. Það er bara svo andskoti sjaldgæft að ég skil mjög vel að hún selji sjálfri sér að þetta sé málið. Ég er ekki alveg komin á þennan stað ennþá. Ég er líka tíu árum yngri en hún.

Hann brosti. Af hverju vinnur þú ekki við ráðgjöf eða eitthvað tengt fólki?

Ég vinn við eitthvað tengt fólki.

Ég hélt að þú ynnir við tölvur.

Tölvur eru bara verkfæri. Vinnan mín felst í að skilja fólk, hvaða upplýsingar þetta fólk þarf og hvernig því finnst best að nálgast þessar upplýsingar á vefnum.

Áhugavert viðhorf.

Þetta er ekki viðhorf. Þetta er það sem ég geri.
--

Svo getur vel að hún sé ekkert að ljúga og ég verði komin á þennan stað eftir tíu ár, endanlega sannfærð um að ég sé better off ein. Finni mér fuck-buddies sem ég get hóað í annað slagið til að bústa upp egóið, en vilji svo ekkert meira með þá hafa.

Mér finnst það bara svo cheap.

Doddi: Mundirðu eftir innkaupamiðanum?
Nona: Nei en ég man allt sem er á honum.
Doddi: Var ab mjólk á miðanum?
Nona: Já.
Doddi: Var brauð á miðanum?
Nona: Já.
Doddi: Var corn flakes á miðanum?
Nona: Já.
Doddi: Var ostur á miðanum?
Nona: Nei.
Doddi: Gott, við eigum ost. Var haframjöl á miðanum?
Nona: Já.
Doddi: Var púðursykur á miðanum?
Nona: Nei.
Doddi: Gott, við eigum þrjá poka..

Svona héldu þau áfram alla leiðina í búðina. Ég get ekki kvartað yfir því að börnin viti ekki hvað er í skápunum heima. Eftir búðina fór ég að kjósa.

Doddi: Má ég vita hvað þú kaust mamma?
Anna: Nei.
Doddi: Er það eitthvað leyndarmál?
Anna: Neinei.
Doddi: Af hverju má ég þá ekki vita það?
Anna: Ég sagði það: nei.
Doddi: Ha?
Anna: Ég kaus nei !
Doddi: ó..

Þegar ég var búin að kjósa skaust ég með krakkana heim og afhenti verðlaun við Bæjarins bestu. Það gekk stórslysalaust fyrir sig og ég plataði hann í smá bíltúr með mér þegar við höfðum klárað pylsurnar. Mér finnst ekki optimal leið að kynnst fólki þegar annar aðilinn er upptekinn við að keyra, en þetta var próf, og hann stóðst prófið þó hann vissi ekki að hann væri að taka það.

Að hafa verðlaun fyrir movie hall of fame var skyndihugdetta og ég hálfpartinn sá eftir því þegar ég hugsaði um í hvernig disaster það gæti endað.

Svo mátti ég ekki vera að því að hugsa um það.

Tilfinningin sem ég hef núna er að þetta verði ekki disaster - sem reynslan hefur kennt mér að sé eiginlega ávísun á einn.

I'll find out soon enough..

Áðan fékk ég tölvupóst með subjectlínunni: RIP.

Í póstinum bar Enginn upp sína hinstu ósk, sem er að ég haldi áfram með movie hall of fame spurninguna. Í póstinum fann ég líka þessa mynd:

Ég vona að hann verði sá eini í ár sem lendir á þessu skilti.

Your wish has been granted, sir.
It was delivered to the front entrance.

Ég var að hugsa um að hafa verðlaun í þetta skipti. Sá sem sendir fyrstur inn rétt svar vinnur ferð með mér út að borða á bæjarins bestu og fær eina pulsu að eigin vali OG kók. Viðkomandi þarf reyndar að koma sér sjálfur á staðinn, þetta er ekki sækjum og sendum þjónusta.

[Uppfært 5. mars 2010: Rétt svar við getrauninni var "This is Spinal Tap".]

Ef þú þarft að velja en veist að þú getur skipt um skoðun innan sex daga, þá ertu líklegur til að vera aldrei sáttur við valið.

Mér finnst þetta stórmerkilegt.

Having said this. Verð ég að spyrja.

Ef þú þarft velja á milli þess að þurfa að gera upp á milli einhverra hluta strax og fá ekki að skipta um skoðun eftirá - eða velja á milli tveggja hluta strax en vita að þú getur skipt um skoðun innan sex daga.. hvort myndir þú halda að væri farsælla að gera?

Mig langar að vita hvor leiðin þér finnst líklegri til að færa þér meiri hamingju - og - hvora leiðina þú myndir velja.

Slatti af blús í því.

Gúndi hitaði upp salinn með snilldar munnhörpuleik:

Halli G á mæk:

Kristín á mæk:

Halli G og Snorri:

Anna á mæk:

Ég er ennþá high eftir þetta kvöld það var svo gaman!

Hljómsveitina skipa: Örvar Þór á gítar, Haraldur á gítar, Brynjar Már á bassa, Haukur á trommur, Snorri á munnhörpu.

Myndirnar eru teknar af Sveinbirni Úlfarssyni, multimedia snillingi hjá Marel.

Ég segi sjálfri mér að ég sé ekki að léttast of hratt, líkami minn sé bara að leita í sitt rétta form. Don't spoil it. Og frænka mín var ekki að grínast með upphandleggina. Ég hef ekki verið með svona flotta upphandleggi síðan.. 2006, þegar ég var að æfa á fullu. Ég held líka að veikindin í síðustu viku eigi mestan heiður af þyngdartapinu í þessum tölum og reikna með að þetta komi aftur hratt.

Ég er ekki sú eina á heimilinu með boddí sem er að leita í sitt rétta form. ZGerman og ég fórum saman á sprautuverkstæði í dag og þeir ætla að gera bílinn eins og nýjan fyrir mig. Ég er samt að spá í að láta þá ekki gera það fyrr en ég fer út, þá slepp ég við að fá bílaleigubíl.

Því þó hann sé ekki skemmtilegasti bíll að keyra í miklum snjó, vil ég samt helst ekki þurfa að vera án hans.

Þegar ég var að raða inn dagskrárliðum næstu daga varð mér litið á púsluspilið sem er á borðstofuborðinu. Ég er ekki búin að snerta það í rúman mánuð núna. Krakkarnir treysta sér ekki í það svo það liggur bara þarna eins og liffæri í formalíni. Ég ætlaði að slaka á um páskana og púsla, en ég hef grun um að páskarnir fari í annað.

Á ég að játa mig sigraða og taka það niður núna.. eða sjá hvað gerist um páskana?

Ég hef ákveðið að fá mér ekki páskaegg í ár. Ég fæ eitt frá vinnunni svo ég fæ málshátt, maður verður að fá málshátt. Mér finnst páskaegg hvort sem er ekki það góð.

There it is: ég er orðin afhuga sælgæti. Eins og hvað ég gat troðið í mig af þessu stöffi, þá langar mig ekki í þetta í dag. Og ástæðan er að mér líður betur ef ég sleppi því að borða þetta. En ég er síborðandi mangó, ananas, vínber, brotnar kasjúhnetur, döðlur, tómata, gúrku, gulrætur og reyndar borða ég ennþá súkkulaðihúðaðar rúsínur. Með hnetunum. Ég er alltaf borðandi, en slepp algjörlega við þessa tilfinningu að ég sé uppþembd, bloated og við það að æla eftir of mikið sælgætisát.

Ekki slæm skipti það.

Hann kom með leik sem krakkana er búið að langa að fá í NES tölvuna sem við fengum um daginn. Hann var búinn að pakka leiknum inn og Doddi fékk að opna. Þegar Doddi hafði opnað pakkann og fagnað gríðarlega stóð hann upp og sagði "jæja, búðu þig undir riiiiiisastórt knús" og spennti greipar öfugt (veit ekki hvernig maður lýsir þessu betur) eins og hann væri að búa sig undir bardaga áður en hann stökk á aðkomumanninn og faðmaði hann að sér. Ég sá að aðkomumaðurinn fór hálfpartinn hjá sér en fannst þetta samt ekkert leiðinlegt.

Þetta er búinn að vera svo góður tími.

Síminn er ekki búinn að stoppa í kvöld einhverra hluta vegna. Núna síðast svaraði Doddi. Eftir nokkrar sek tók hann fyrir símtólið. Með hryllingssvip hvíslaði hann: mamma, það er creepy guy í símanum. Viltu tala við hann?

Creepy guy. Ætli hann hafi kynnt sig svona?

Þetta vakti auðvitað forvitni mína og ég tók við símtólinu, sagði: "Anna".
Ofboðslega yfirdrifin kurteisisrödd svaraði: "Sæl Anna, ég er að hringja frá capacent fyrir VR.. "