ravings of a lunatic: Í minningu afa

Í minningu afa

Fimmtudagur, 19. ágúst 2010

Ég á margar af fallegustu og dýrmætustu bernskuminningunum mínum frá afa Jóni og ömmu Fanney á Hlíðarveginum. Þegar ég var lítil fannst mér ég hvergi öruggari í öllum heiminum en hjá afa og ömmu. Mér fannst afi vera ofurmenni enda gat hann smíðað allt og ekkert virtist vera honum ofviða.

Afi var stór og sterkur maður. Húsasmíðameistari sem braust til mennta við kröpp kjör og sá fyrir stóru heimili með því að vinna myrkranna á milli. Hann byggði Hlíðarveginn með berum höndum og reisti mér þetta skjól æskuáranna löngu áður en ég fæddist.

Nú þegar afi minn hefur farið að heiman frá Hlíðarveginum í síðasta sinn finn ég hversu stórt skarð þessi stóri maður skilur eftir sig. Skarð sem er aðeins hægt að fylla með ljúfum minningum um góðan mann sem mætti öllu í lífsins ólgusjó með stakri ró og æðruleysi. Afi var stoltur og hógvær maður sem vann öll sín verk af alúð og samviskusemi, laus við hroka og stærilæti. Hann var ekki mikið fyrir það að flagga tilfinningum sínum en á sinn látlausa, rólega og hlýja hátt sýndi hann okkur sem nutum þess að alast upp undir hans styrka verndarvæng að hann bar hag okkar og hamingju fyrir brjósti og lét þá sjálfan sig jafnan mæta afgangi.

Þegar amma dó bar afi harm sinn í hljóði en þegar ég fylgdist með honum smíða krossinn á leiði ömmu fann ég hversu sorgin og söknuðurinn ristu djúpt. Þegar afi fór risastóru völundarhöndum sínum um viðinn gerði hann það af ást og hlýju.

Afi Jón var heilsteyptasti maður sem ég hef kynnst. Hann var strangheiðarlegur, talaði ekki illa um nokkurn mann, vildi engum illt og fór aldrei með fleipur. Það sem afi sagði stóð eins og stafur á bók. Afi var Íslendingur af gamla skólanum sem lét hverjum degi nægja sína þjáningu og lét sig aldrei dreyma um að eignast eitthvað sem hann gæti ekki aflað af eigin rammleik, með löngum og erfiðum vinnustundum, þar sem hann taldi aldrei líkamlegt erfiði eftir sér. Afi var maður þeirrar gerðar sem því miður virðist í útrýmingarhættu á Íslandi.

Afi Jón var stór maður í tvennum skilningi og það var hlýtt í skugga hans og þótt það verði erfitt að fara með honum síðasta spölin þá er þakklætið fyrir að fá að njóta visku hans og hlýju sorginni yfirsterkari.

Og þótt lífið hafi kennt manni að gamalt fólk muni fyrr eða síðar hverfa á braut þá er sárt að horfa á eftir manni sem hefur vakað yfir manni frá fyrsta degi. Ég get ekki hugsað mér betri fyrirmynd en afa Jón og veit að lífsviðhorf hans eru öruggasti áttavitinn sem hægt er að styðjast við á lífsleiðinni.