Hann keypti kirsuber á leiðinni á ströndina af bónda sem er með sölustand við einn afleggjarann. Ofboðslega góð.

Við keyrðum í gegnum trjágöng á leiðinni á ströndina.

Og gróðurinn þéttist...

..og þéttist. Það er alveg ofboðslega fallegt hérna.

Svo stoppuðum við hérna og gengum restina af leiðinni.

Gengum í gegnum skóginn. Myndirnar tvær fyrir neðan þessa af rammanum eru teknar á stað þar sem ég varð algjörlega overwhelmed - af því mér leið eins og ég hefði stigið inní myndina í rammanum sem er mynd sem ég fann á netinu og líður alltaf vel að horfa á.

Úr gamalli færslu:

Mér líður alltaf jafn vel þegar ég sé þessa mynd, og ég hef ekki hugmynd um af hverju.
---

Í dag:

Inní ævintýraskóginum:

Með kirsuber á ströndinni.

Það kom í ljós í dag að sól á vel við mig. Ég brenn ekki, ég verð bara brún. Honum finnst það fara mér vel.

Hann setti disk með Luis Prima á, og það er svo augljóst að hann elskar þessa tónlist. Hann veit ekki einu sinni hvað mér finnst þetta æðisleg tónlist.

Ég hef aldrei upplifað neitt í líkingu við þetta.

At the Constitutions 150th anniversary the sculptor, Jørn Rønnau, created an artwork of oak and elm. A "Wordhouse" and a heart, as a symbol of fellowship and love, are placed 100 m from the top of the hill, where people can search in nature to find the house and the heart.

Just before six AM and Anna is lying in bed wondering what time it is.

A: I think I'm awake.
J: I can confirm that.

A: ..well if you pull that off, I would be extremely grateful.
J: so grateful you might even marry me?

Ef ég væri ekki svona helvíti útbrunnin hefði ég svarað honum. Þess í stað brosti ég. Hinir sem voru á fundinum með okkur fóru að hlæja. En já, ef hann púllar þetta off mun ég giftast honum.

Ef hann púllar þetta ekki off, mun ég giftast honum.

Ég er búin að hitta strákana hans og þeir eru jafn yndislegir og pabbi þeirra. Um helgina hitti ég foreldra hans og systkini. And wouldn't you know it.. nú, þegar ég hef loksins séð ástæðu til að læra dönsku, kemur í ljós að ég er nokkuð fljót að pikka hana upp.

Annars sýndi hann mér myndskeið með borgarstjóra Reykjavíkur í gær og við hlóum okkur máttlaus.

Hvad siger duuuu?

Ég er ekki sú eina sem er að læra nýtt tungumál. Hann kemur stöðugt á óvart.

Red from Hyunjoo Song on Vimeo.

When I woke up this morning, for the second time, he was gone. Beside me on the bed was a note and keys to the apartment. I read the note and smiled. Recalled the way he had said goodbye earlier this morning. He didn't think I'd remember, so he left me a note as well.

But then, I noticed a cold stare. Could it be?

YES! I have now looked in the eyes of an evil herbivore - and lived.

The sheer beauty of this magnificent, evil, animal shook me to the core and I could feel the power of the dark side ooze from it.

So we had breakfast.

Allt sem ég þarf og hef leitað að og vonast til að finna, er hér.
Mér finnst ég vera heppnasta konan í öllum heiminum.

Það er þriðjudagur. Við vöknuðum rétt fyrir klukkan níu, fórum fram að bursta tennurnar saman og ég náði í tölvuna og við fórum uppí rúm aftur. Svo fórum við að skoða leiðina sem ég ætla að keyra frá okkur til Evu. Ég er að fara til hennar í heimsókn á morgun og ég get ekki beðið ég hlakka svo til að hitta hana.

Þegar við vorum búin að finna út hvaða leið ég ætti að keyra fór hann að elda morgunmat og ég spjallaði við Evu á msn. Eftir morgunmat fórum við að taka aðeins til í íbúðinni, við erum búin að vera í leti-mode undanfarna daga og hann fór að spila tónlist eins og hann gerir. Og þegar hann spilaði þetta lag, tók hann utanum mig og við fórum að dansa. Nema ég fór hreinlega að gráta - ég elska þetta lag, en ég hef aldrei lifað það áður á þennan hátt.

Ég er svo hamingjusöm og mér líður svo vel. Og ég á mann sem skilur að stundum þá þarf maður að gráta og þegar það gerist heldur hann fast utanum þig og þurrkar tárin.

Við erum að fara út að hjóla í yndislegu veðri. Skýjað, en hlýtt.

Lyklakippan sem ég gaf honum þegar ég kom heim frá NY.

Þegar við komum á Skagen tók stjúp pabbi hans á móti okkur. Hann var með mynd af mér sem hann hafði fundið á facebook og bar hana við mig, sagði: "oh good, you brought the right one". Foreldrar hans eru alveg yndislegir, búa í einu fallegasta húsi sem ég hef á ævinni séð. Pabbi hans var búinn að setja myndina af mér á annan koddan í rúminu sem við sváfum í og ég gat ekki stilt mig um að taka mynd.

Um kvöldið fór hann með mig niður á strönd svo við gætum horft á sólarlagið. Skagen er ofboðslega fallegur staður.

Á leiðinni uppá Råbjerg Mile sem er einskonar ferða-eyðimörk. Sandur sem færist allt að 18 m á ári. Magnað fyrirbæri.

Hann lýsir þessu sambandi eiginlega best. It's like everything we do just fits, like it's always been that way. Og það er þannig. Mér leið eins og ég væri að koma að hitta foreldra hans í hundraðasta skipti, eins og ekkert væri eðlilegra. Það er einhvernvegin allt bara eðlilegt og auðvelt. Ótrúlegt eiginlega. En eins og vinkona mín sagði um daginn: já, þetta er ótrúlegt - en sannleikurinn er ótrúlegur.

Hann er það.

Við erum búin að koma okkur upp verkaskiptingu fyrir matarboð. Hann sér um að elda, ég sé um að leggja á borð - og líta alveg rosalega vel út. Ég bætti seinna atriðinu við. Honum finnst það ekkert leiðinlegt.

Í gærkvöldi héldum við fyrsta "para" matarboðið okkar og það var svo gaman! Og maturinn.. guð minn góður. Honum finnst svo gaman að elda og það skilar sér svo sannarlega í það sem hann býr til.

Mér líður einna helst eins og ég hafi unnið happdrætti sem ég vissi ekki að ég væri að taka þátt í og á hverjum degi átta ég mig betur og betur á hvað það sem ég vann er svakalega verðmætt.

Ég vaknaði eld snemma við taugaveiklaða flugu í svefnherberginu svo ég fór fram og gekk frá eftir matarboðið og settist við tölvuna. Þegar ég er búin að skrifa þetta blogg mun ég skríða aftur uppí rúm.

Var ég búin að vera eftir þennan hjóladag.

Strákarnir hans eru yndislegir og í dag erum við að fara að fljúga flugdreka.

Það sem hefur gerst frá því ég kom hingað er lygilegt og ég hvorki átta mig á því hvort ég get gert því skil með orðum né hvort ég eigi að gera það. Ég sagði við hann um daginn að annaðhvort er hann yndislegasti karlmaður sem ég hef kynnst eða einfaldlega mesti sækópati sem ég hef á ævinni hitt. Hann fór að skellihlæja og spurði hvoru ég hallaðist að. Ég væri auðvitað ekki hér ef ég héldi að hann væri sækópati. Honum fannst það mjög gott.

http://www.youtube.com/watch?v=7E9Ed9DUQoQ

Det er rigtig cool.

Ég sit í lestinni á leiðinni útá flugvöll. Eins og Eva vinkona mín orðaði það, eftir að ég var búin að segja henni hvernig þetta hefur gengið: "ef þú ættir ekki börn værir þú ekki að fara aftur til Íslands."

Það er rétt.

Þetta eru búnar að vera bestu vikur lífs míns. Ég er ekki bara búin að finna manninn sem ég vil eyða ævinni með, ég er búin að finna landið sem ég vil búa í líka.

Ég ætlaði að fara til danmörku 28. júní en ég frestaði brottförinni til fyrsta júlí vegna þess að móðuramma mín lést og ég vildi fara í jarðarförina. Hún var búin að vera veik lengi en ég náði að kveðja hana áður en hún fór.

Á mánudaginn, nítjánda júlí, hringdi systir mín út og sagði mér að afi Jón væri lagstur þungt haldinn á spítala. Afi Jón er uppáhalds afi minn og ég varð miður mín þegar ég fékk fréttirnar. Velti fyrir mér að flýta heimkomunni en pabbi sagði mér að gera það ekki þar sem ég væri hvort sem er að koma 21 og líðan afa væri stöðug. Þegar ég kom heim í kvöld fór ég beint af flugvellinum til pabba og þaðan uppá spítala. Afi var sofandi svo ég fer aftur í fyrramálið.

Mér finnst svo skrítið að hálftíma áður en systir mín hringdi með fréttirnar á mánudaginn hafði ég verið sofandi í sófanum (eftir hjólreiðatúr - kóklausir dagar) nema þegar ég vaknaði sagði ég Jesper frá því að mig hefði dreymt ömmu mína í fyrsta skipti í mörg ár, konu afa Jóns. Af því ég sagði honum hvernig draumurinn var man ég hann ennþá.

Ég á margar góðar minningar tengdar afa mínum Jóni og mér þykir óendanlega vænt um hann. Hann verður níræður í haust og ég veit að hann er saddur lífdaga, hann hefur sagt það margoft. Ég stend mig að því að óska þess að hann lifi áfram en veit að þegar ég óska þess er ég líka að óska að hann verði ungur aftur og ég veit að það mun ekki gerast. Ég óska honum ekki að lifa á hjúkrunarheimili í tíu ár. Svo ég stend mig að því að óska þess að hann fái frið. Og samt finnst mér það erfitt af því ást er eigingjörn og ég elska afa.

Ég vona að hann verði vakandi á morgun. Ég þarf að segja honum svolítið.

Af því hann var sofandi og tengdur við svo margar vélar þorði ég ekki að koma við hann, en ég hef þörf fyrir að snerta afa, halda í höndina á honum. Mér fannst það erfiðast áðan, að gera það ekki.

Þegar ég hef farið í heimsókn til afa undanfarin ár spyr hann alltaf hvort ég sé búin að finna mann. Þegar ég hef sagt nei, hristir hann hausinn og fussar og segir að ég þurfi að finna góðan mann áður en ég verð gömul kona. Þá fer ég venjulega að hlæja og hann brosir.

Í dag tók ég í höndina á afa þó hann væri í móki og hélt í höndina hans og strauk öxlina hans. Þegar læknarnir komu og pabbi og systkini hans fóru með þeim út úr herberginu til að fara yfir stöðuna vaknaði afi og ég sagði honum að ég væri búin að finna góðan mann og ég sá í augunum hans hvað hann varð glaður. Svo hvarf hann í mókið aftur og ég söng fyrir hann lagið um bátasmiðinn.

Ég negli og saga
og smíða mér bát
og síðan á sjóinn
ég sigli með gát

Og báturinn vaggar
og veltist um sæ
Ég fjörugum
fiskum með færinu næ

Elsku afi minn. Hann gat smíðað allt.

Kosturinn við að eiga börn er að þau sýna manni allskonar svona snilld. Í bílnum í dag var ég að pirrast á því að frumburðurinn svaraði ekki símanum því ég var að keyra soninn að hitta hana í bíó - og þegar ég var búin að pirrast aðeins sagði Doddi "djöfullinn, ljósið er rautt" (við vorum á rauðu ljósi) og við litum á hvort annað í bílnum og svo tókum við eitt gott AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA og fórum að skellihlæja.

Því svona er maður stundum. Það er reyndar orðið mjög langt síðan ég fór í sjoppu - en ég er viss um að ég myndi segja: Djöfull er þetta ömurleg sjoppa - og flippa út!

Á einhver gömul andrésblöð á dönsku sem hann vill losna við?

Ég er að fara í gegnum skápa og henda og selja stuff. Er þegar búin að selja spegil sem var í stofunni og lítinn skáp sem ég átti hérna. Nema hvað að þessi skápahreinsun hefur leitt í ljós þá óhugnanlegu staðreynd að ég á þrjú sett af froskalöppum.

I don't get it, kaupi ég þetta í svefni? Ég man bara eftir að hafa keypt eitt par af froskalöppum. Hefur þetta fjölgað sér í skápnum? Er allt þá er þrennt er? Hvað gerist ef ég sel tvö pör, bætast þá önnur tvö við?

Spurningarnar sem brenna á mér...

Í dag fór ég að ná í listaverkið sem er komið yfir sófann hjá mér og ég er svo ánægð með hvernig þetta kemur út! Dem..

"Oh no.. what have I done. Oh no what am I still doing!" - Doddi

Það er furðuleg móða yfir borginni, skrítið skyggni. Eiginlega eins og í skáldsögu.

Núna sit ég ein við eldhúsborðið í stóru húsi og bíð eftir að þeir komi af flugvellinum. Ég er með fiðrildi í maganum. Á eldhúsborðinu er hitabrúsi með heitu súkkulaði og í ísskápnum er þeyttur rjómi. Ég kom með mat, líka það sem ég veit að hann vill borða í morgunverð.

Þetta er ofboðslega fallegt hús með stórum garði.

Þegar ég heyri í bíl held ég niðrí mér andanum, samt veit ég vel að þetta geta ekki verið þeir. Ekki ennþá.

En það styttist. Þeir eru lentir og eru á leiðinni heim, sem er þar sem ég er.

Við vissum bæði að þetta yrði síðasti prófsteinninn: hvernig krökkunum okkar semur. Þrátt fyrir að ég vissi að þetta væri make or break atriði hafði ég engar áhyggjur af þessu - og ekki hann heldur.

Enda kom mjög fljótt í ljós að það var ekkert til að hafa áhyggjur af.

"One of the things I love about you is that you are so good at creating memories. Creating an atmosphere."

One of the things I love about him, is that he gets that.