Það er ekkert auðvelt að trúa því sem hann segir stundum og það hjálpar ef maður hefur einhverja reynslu af því að trúa á ævintýri.

Ég trúði á ævintýri þegar ég var lítil. Ég var stödd í einu og ég þurfti að trúa að það hefði happy ending. Svo komst ég að því að lífið er ekki ævintýri svo ég bjó til eins happy ending og ég gat - ein. Og lífið mitt varð ævintýri, en bara á meðan ég leyfði engum karlmanni að koma of nálægt.

Það er engin tilviljun að mér þykir alltaf vænt um vondu kallana í bíómyndum, mér þótti líka vænt um vonda fólkið í ævintýrunum sem ég las sem krakki. Þetta var fólkið sem ég þekkti. Það ætlar sér sennilega engin að vera vondur, en fólk er það samt og stundum þarf maður að fara eitthvað í burtu til að það hætti að vera vont við þig. Stundum er það ekki einu sinni nóg. Ég hef ennþá gaman að "vonda-kallinum" í bíó, en jesús kristur ég nenni ekki að umgangast hann og því síður búa með honum.

Fólk sem kemur illa fram við aðra gerir það venjulega vegna þess að því líður ekki mjög vel með sjálft sig af einhverjum ástæðum. Hefur enga trú á sjálfu sér innst í sálinni og óttast að allir sjái í gegnum það. Með því að taka manneskjuna niður, sem viðkomandi finnur til smæðar sinnar gagnvart, líður þessu fólki örlítið betur með sjálft sig. En það er ekki langvarandi vellíðan. Ekkert sem þú byggir hamingju á.

Ég nenni ekki að umgangast fólk sem er svo veikt á sálinni að það getur ekki gefið neitt frá sér nema leiðindi og niðurrif. Ég er að tala um fólk sem getur ekki fyrir sitt litla líf gefið af sjálfu sér eða fundið til raunverulegrar gleði fyrir hönd einhvers. Fólk sem finnur hjá sér þörf að spúa gremju sinni yfir aðra með illgirnislegum og/eða yfirlætislegum kommentum sem eru hönnuð til að taka fólk niður sem líður vel. Mér fannst svona fólk einu sinni alveg ferlega sniðugt, ég var svona lengi vel sjálf - þetta var "húmor". Ég get ekki borið virðingu fyrir fólki sem kemur svona fram í dag. Sérstaklega ekki þegar það kemur svona fram við fólkið sem skiptir það mestu máli í lífinu, fólkið sem það ætti að sýna ástúð og umhyggju.

Og ég get alveg trúað á ævintýri í svona einhverju "suspended in time" mode. En ég stend mig stundum að því að reikna með að einn góðan veðurdag komi í ljós að "úps", hann lét sér bara verða sama um þig og hvorki þú, hvernig þér líður eða hvað þú þarft, skiptir hann það miklu máli að hann sjái ástæðu til að leggja nokkuð á sig.

Það er ekki það sem ég vil trúa. Það er trú sem hefur literally verið barin í hausinn á mér.

Þetta ber vissulega öll merki þess að vera of gott til að vera satt, en ég ætla samt að gefa því séns. Einhverra hluta vegna er ég ekki ennþá nógu gröm eða bitur til að vilja ekki trúa á ævintýri lengur - kannski líka af því að þegar ég fjarlægði alla grömu einstaklingana útúr jöfnunni varð lífið að ævintýri fyrir mig.

Og á meðan þessi maður gefur mér enga ástæðu til að efast, get ég haldið áfram að trúa.

| anna | 23:37 |

comments

post a comment

Muna upplýsingar?

Name:


Email Address:


URL:

Comments:



Do you hate spam?

Tell me, yes or no.