Mánudagur, 21. júní 2010
Ákvað að fara í hádeginu með bílinn á verkstæðið sem ég skipti alltaf við til að láta þá skipta um perur og kíkja aðeins á bremsurnar áður en ég fer með bílinn í skoðun - sem ég þarf að drullast til að gera í þessum mánuði. Þegar ég mætti á svæðið sagði ég manninum við borðið að ég hefði ákveðið að fara til þeirra fyrst til að fá ekki endurskoðun útá ljósaperur.
Hann sagðist geta græjað þetta fyrir mig, tók lyklana af bílnum, sagði mér að fá mér kaffi, fór útí bílinn minn og keyrði hann einhvert allt annað en inná verkstæðið!
Ég stóð þarna, með hjartað í buxunum og horfði á eftir næst mestu véla-ástinni í lífi mínu hverfa í burtu. Ég elska nefnilega blenderinn minn meira en bílinn.
Yeah right.
Hann kom aftur, nokkrum mínútum seinna, veifaði einhverju blaði og sagði að það væri allt að gerast. Ég var mjög fegin að sjá manninn aftur, þó ég sæi bílinn hvergi, og mér finnst gott þegar allt er að gerast, jafnvel þó ég viti stundum ekki hvað þetta "allt" er, svo ég andaði léttar.
Nokkrum mínútum seinna brunaði bílinn minn inná planið, einhver allt annar maður steig útúr honum og veifaði öðru blaði. Það var búið að skoða bremsurnar og þær eru í lagi, búið að skipta um perurnar og búið að skoða bílinn minn.
Þetta, eru alvöru menn!
Það var verulega glöð Anna sem keyrði aftur í vinnuna á nýskoðuðum ZGerman.

Hann er nú alltaf jafn illilegur þessi elska.