ravings of a lunatic: Það gerðist í Central Park

Það gerðist í Central Park

Þriðjudagur, 08. júní 2010

Sat á þessum bekk. Parið sem er á myndinni, miðaldra, þau leiddust hönd í hönd og voru brosandi að spjalla saman. Flestir sem voru að spjalla saman sem ég mætti eða sem gengu framhjá mér í garðinum voru að tala um einkalíf sitt. Enginn var að tala um vinnuna. Ég tók eftir því að hátt hlutfall af pörum leiddust og það gladdi mig. Fór að hugsa um samböndin sem ég hef verið í. Ég hef verið í tveimur samböndum sem ég get kallað "alvöru" frá því ég skildi fyrir sex árum síðan. Og ég hef eitt orku í að vera bitur og fúl yfir því að þessi sambönd gengu ekki upp, en þegar þeim lauk var þetta svosem fullreynt og orðið augljóst að þau áttu ekki framtíð. What are you gonna do. Ég get ekki sagt að það sé neitt ofarlega á óskalistanum að fara í gegnum eitt heartbreak í viðbót.

Þessi ferð til bandaríkjanna var búin að vera mjög góð fyrir margar sakir. Ég fann lausnir á málum í vinnunni sem höfðu plagað mig. Með því að bæta helginni aftan við vinnuferðina hafði ég fengið tíma fyrir sjálfa mig sem ég þurfti því ég var orðin mjög þreytt og búin að lifa við stöðugt áreiti úr mörgum áttum í nokkurn tíma, bæði í vinnu og einkalífinu. Hausinn kominn í algjörann graut svo þetta var vel þegið "time out".

Ég gat gert allt sem mig langaði að gera í New York og þurfti ekki að taka tillit til neins, more important: ég þurfti ekki að hugsa um neitt. Margir myndu sennilega súpa hveljur ef ég gæfi upp hvað ég svaf mikið á meðan ég var í þessari mögnuðu borg, en ég þurfti svefn og þetta var mjög gott rúm.

Þessa helgi varð ég ennþá meðvitaðri en ég var áður um að mig langar nákvæmlega ekkert að lifa lífi mínu svona. Það er ekki að mér hafi leiðst í New York, alls ekki. En þetta var reminder.

Ekkert nýtt svosem, ég er búin að vita þetta lengi. Og rétt um það leyti sem ég var að fara að sökkva sjálfri mér í massífa sjálfsvorkun yfir því að ég fyndi ekki mann til að deila lífi mínu með varð mér hugsað til hans. Ég fer alltaf að hugsa um hann. Hausinn á mér er bara búinn að vera svo fullur af allskonar drasli að ég áttaði mig ekki á því. Nema þennan dag var ekkert drasl að þvælast fyrir í hausnum á mér þarna á bekknum í Central Park og ég hætti ekki að hugsa um hann. Ég var í raun að svíkja hann með því að eyða helginni í bandaríkjunum, hann var á Íslandi þessa helgi og ég hafði ætlað að hitta hann, en ég ákvað að breyta ferðinni og vera frekar í New York. Ég rifjaði um hvað mér leið ofboðslega illa þegar ég sagði honum að ég vildi ekki gefa þessu séns á sínum tíma. Ég skildi ekki af hverju ég var gjörsamlega í rusli á eftir og í marga daga að jafna mig, þó við hefðum aldrei verði saman. Það meikaði ekki sense.

Ég veit að margir sjá single lífið í einhverjum dýrðarljóma en mér finnst ekki eftirsóknarvert að lifa single lífi, það var aldrei planið. Mér leiðist djammið og drykkjusenan. Ég hef engan áhuga á að raka inn bólfélögum þó mér standi það til boða. Ég hafði ekki áhuga á þessum hlutum þegar ég var gift heldur, ég sat ekki og blúsaði yfir öllu því sem ég var að missa af. Ég er mjög meðvituð um að ég nota vinnu sem flóttaleið, þá þarf ég ekki að horfast í augu við það sem vantar í líf mitt. Ég fer í allt aðra rútínu þegar ég er í sambandi. Ég veit hvað ég vil og ég er búin að vita það lengi. Það eina sem hefur vantað er einhver sem vill það sama - með mér.

Aðstæðurnar í þessum samböndum sem ég hef verið í voru príma. Annars hefði ég ekki verið í þeim. Hagstæðar aðstæður, rangir menn. Ég rifjaði upp daginn sem ég sá hann fyrst. Hann var á hraðferð útúr húsi, sá mig ekki og ég fann að ég varð soldið fúl yfir að hann væri að fara, sem meikar ekkert sense. Ég þekkti manninn ekki. Seinna sá hann mig halda kynningu á hóteli. Hann kynnti sig fyrir mér á eftir. Allan tíman sem við höfum þekkst hefur legið í loftinu að það er eitthvað öðruvísi þegar við erum nálægt hvoru öðru. En ég var að fókusa á aðstæðurnar og vildi ekki gefa þessu séns þegar hann talaði við mig. Mögulega réttur maður, óhagstæðar aðstæður. Hvort er líklegra til árangurs, rangur maður í "réttum" aðstæðum eða réttur maður í "röngum" aðstæðum?

Það var á þessum bekk í Central Park sem ég fattaði að það er hægt að hafa áhrif á aðstæður. Þú breytir hinsvegar ekki fólki.

Nei, mig langar ekki að fara í gegnum annað heartbreak - hver vill það. Og nei, aðstæðurnar eru ekki príma. En ef ég hefði mátt að velja einn mann í öllum heiminum til að hafa hjá mér þarna á bekknum, vissi ég hvaða mann ég myndi velja.

Fokk.

Fokk.

Ég stóð upp og gekk í áttina að hótelinu - eins og það myndi breyta einhverju. Langaði mest að berja höfðinu utaní næst tré. Ég var búin að klúðra þessu svo gjörsamlega og það eina sem ég gat hugsað um var hvernig ég gat lagað það - og ég vonaði að það væri ekki orðið of seint. Ég var skíthrædd um að hann myndi brosa góðlátlega og segja mér að hoppa uppí rassgatið á mér. Kræst.. Anna!

Hann var á Íslandi og ég vissi að hann átti flug seinnipartinn til meginlands Evrópu. Ég átti flug til Íslands um kvöldið þannig að ég yrði ekki komin fyrr en á mánudagsmorgun - en ég hafði one thing going for me: Eyjafjallajökul. Og so far var búið að fresta öllu flugi til Evrópu þennan sunnudag, en bandaríkjaflugin voru á áætlun. Ef eldgosið yrði þess valdandi að hann kæmist ekki út á mánudeginum heldur, myndi ég ekki missa af honum. Ohhh ég vonaði að flugið til Evrópu myndi liggja niðri áfram. Því það sem ég þurfti að segja við hann var eitthvað sem maður sendir ekki í sms-i eða segir á msn eða í síma. Þetta er eitthvað sem maður segir í eigin persónu.

Eyjafjallajökull deliveraði - tvo daga.
Hann sagði mér ekki að hoppa uppí rassgatið á mér, hann sagði allt, allt, allt annað.

Og ég er búin að vera meira og minna brosandi síðan ég kom heim frá New York.

| anna | 22:54 |