Það er ekkert svo langt síðan ég stóð mig að því að taka af mér gleraugun þegar ég kom heim úr vinnunni og nota þau ekkert á meðan ég var heima. Fyrst gerði ég þetta bara stundum, en svo fór ég að átta mig á því að mér leið betur án þeirra.

Næst stóð ég mig að því að taka niður gleraugun í vinnunni, af því ég var orðin þreytt í augunum. Þetta gerðist fyrst fyrir mánuði síðan.

Þegar ég fékk gleraugun á sínum tíma, þrettán ára, var mér sagt að sjónin myndi breytast með aldrinum og nærsýnin myndi minnka. Aldurinn er að gera sitt og sjónin mín er að breytast. Ég verð þreytt í augunum ef ég er með gleraugun en ég verð ekki þreytt án þeirra.

Í dag mætti ég í fyrsta skipti án gleraugna í vinnuna. Sumir þekktu mig ekki, aðrir sáu ástæðu til að koma og spyrja hvað væri eiginlega að gerast með mig þessa dagana, því þeim finnst ég vera búin að blómstra undanfarið.

Þetta er ekki svona flókið. Ég er bara að eldast vel og ég er ástfangin.

"When I die, I want to be cremated. Half of the ashes shall be scattered over the TV, the other half shall be put in an urn and I want my first born to keep the urn in his living room - and he must acknowledge my existence in that urn! - or I will haunt him for the rest of his life." - Doddi

Ég er að breytast á gamals aldri í Sandy eins og hún var áður en hún fékk sér permanent og fór að reykja. Var að panta mér sætan kjól á netinu, því ég mun eyða hluta af sumarfríinu mínu í landi þar sem er hægt að vera í kjólum án þess að frjósa í hel.

Það stefnir reyndar allt í að ég muni eyða meira en fríinu mínu í því landi.

Þó ég sé hætt að reykja er ég ennþá á hælum.
- and I need a man, and my heart is set on you.

Um helgina spurði hann mig hvernig brúðkaup ég vil, hvaða atriði skipta mig máli. Ég sagðist þurfa að hugsa málið. Og ég er ennþá að hugsa málið.

So far er bara eitt sem mér dettur í hug, sem skiptir mig máli. Það er að hringarnir séu fallegir. Enda er þetta hringur sem ég ætla að ganga með þangað til ég drepst. Allt annað er aukaatriði. Ég myndi giftast honum í hádeginu á mánudegi hjá borgardómara ef því er að skipta. Í gallabuxum.

Og það er alveg rosalega ólíkt mér. Það er reyndar alveg rosalega ólíkt mér að vilja gifta mig in the first place. Ég er venjulega manneskja sem heldur langar innblásnar ræður þar sem ég lýsi yfir einlægu áhugaleysi mínu á að gifta mig aftur.

Ég er sennilega búin að missa vitið.

Beisik.

Hann fer út að hjóla á morgnanna um helgar. Ég spurði hvort hann ætti auka hjól eða hvort ég gæti notað hjól strákanna hans og hann varð svona rosalega hamingjusamur yfir að mig langaði að fara með honum. Ætlar að hafa hjól tilbúið fyrir mig þegar ég kem út svo við getum farið saman að hjóla.

Ég hlakka svo til.

Um daginn skrifaði ég lista yfir hvað ég kann að meta við hann, hvernig hann kemur fram við mig og hvernig karakter hann er. Þegar ég leit yfir listann áttaði ég mig á því að ég er ekki búin að missa vitið. Ég væri búin að missa vitið ef ég vildi ekki giftast þessum manni.

Ég skrifaði listann aðallega vegna þess að ég er ennþá að reyna að ná utanum þetta sjálf. Þetta er mér nefnilega mjög framandi. Ég velti líka fyrir mér hvort ég ætti að birta listann á blogginu en ákvað að gera það ekki. Ég held að það sé að hluta til vegna þess að ég veit að það sem stendur á listanum er einfaldlega of ótrúlegt til að vera satt. Samt er það satt. Tíminn mun svo leiða í ljós hvort það heldur áfram að vera satt eða ekki.

Líkurnar á að það haldi áfram að vera satt eru þónokkrar. Því eitt af því sem ætti að standa á listanum en ég skrifaði ekki niður, er að hann hefur tilfinningagreind. Miklu meiri tilfinningagreind en karlmenn almennt. Allavega þeir karlmenn sem ég hef kynnst hingað til. Þetta verður til þess að hann virðist skynja hvar ég er veik fyrir tilfinningalega, hvar ég er hurting, og hann sýnir mér þá virðingu og tillitssemi að stinga ekki í mig þar, samt fer hann inná þau svæði og ég verð skelfingu lostin - en hann skemmir ekkert. Hann lagar. Og ég er hætt að vera skelfingu lostin, því hann er að kenna mér að það þarf ekki að þýða skelfingu þó hann fari á þessa staði.

Þetta er svona eins og ef þú ímyndar þér að hjartað þitt sé herbergi þar sem þú geymir þá hluti sem skipta þig mestu máli. Traustið þitt, sjálfsmyndina, kærleikann og allt það sem skiptir kjarnann, þetta sem gerir þig að því sem þú ert, máli. Og í gegnum tíðina hefurðu hleypt fólki inní þetta herbergi og stundum brotna sumir hlutirnir af því einhver fer óvarlega. Stundum gengur fólk berseksgang og brýtur nánast allt sem hægt er að brjóta. Þú hefur eytt miklum tíma í að líma hluti saman aftur og þú ert búinn að vanda þig. En þegar eitthvað brotnar er það viðkvæmara en það var áður, og stundum finnurðu ekki öll brotin svo það er ekki alveg heilt.

Hann er búinn að vera þarna inní hjartanu mínu í rúman mánuð og valsar útum allt. Hann er svo hamingjusamur yfir að fá að vera þarna. En hann hrindir engu niður. Hann hefur þvert á móti fundið brot sem ég fann ekki sjálf og þegar hann gerir það kemur hann brotinu fyrir á réttum stað, óumbeðinn. Hann veit hvar brotið á að vera. Svo sýnir hann mér hvað þetta er fallegt, þegar það er orðið heilt aftur og mig langar mest að fara að gráta. Ég er svo þakklát fyrir að hafa kynnst svona manni.

Ég er vön því að menn reki sig í hitt og þetta og brjóti hluti. Ekki af því þeir ætla sér að gera það, þeir hafa bara ekki þessa tegund af greind og oftast er þetta óvart eða í gert í algjöru hugsunarleysi.

Ég vil hafa þennan mann í hjartanu mínu, en ég vil ekki loka hann þar inni. Hann verður að vilja vera þar sjálfur.

Sem er einmitt krafa sem ég geri - og hann uppfyllir.

Það verður skrítið að kveðja Hagamelinn.

Ég held að það sé eitthvað massa fótboltaseason að fara í gang, heyrist það á karlmönnum í kringum mig. Þvílík og önnur eins blessun að vera laus við þetta.

Í gærkvöldi fór ég út að hitta vinkonu mína. Byrjuðum á að fara út að borða á Fiskfélagið, fengum æðislegan mat. Þaðan og fórum á Austur. Sá staður er nú ekki kúltiveraðri en svo að þeir bjóða ekki uppá coca-cola, og þegar maðurinn birtist með pepsí bað ég hann vinsamlega að koma með eitthvað annað. Drakk seven-up með lime, sem bragðast eiginlega alveg eins og mohito. En þjónninn var mjög duglegur að segja "certainly" þegar við báðum um eitthvað - ef það var til.

Hún útskýrði fyrir mér mikilvægi þess að kunna að brjóta saman servíettur, sem er eitthvað sem ég þarf klárlega að öðlast færni í svo við ætlum að fara á námskeið saman þegar veður versnar.

Þegar ég kom heim var ég in high spirits, nema vinur minn kom online á msn og sagði hryllilega hluti. Hryllilega, hryllilega, hryllilega hluti. Hluti sem ég kannast of vel við úr samskiptum mínum við karlmenn, svo ég veit að það sem hann sagði er oft satt, þó hryllilegt sé. Þegar ég fór að sofa var ég með verk í hjartanu - literally. Ég hef ekki upplifað að fá svona líkamlegan verk áður í hjartað, var lengi að sofna og svaf ekki vel í nótt.

Verkurinn var fjarlægður í morgun, af öðrum manni - sem fylgist ekki með fótbolta.

J: What is he saying there in the background?
A: oh he's just pissed at me because i turned off the Playstation earlier
J: he does not suffer in silence, does he
A: no he doesn't
J: yeah, he's a real man - i can tell

Sat á þessum bekk. Parið sem er á myndinni, miðaldra, þau leiddust hönd í hönd og voru brosandi að spjalla saman. Flestir sem voru að spjalla saman sem ég mætti eða sem gengu framhjá mér í garðinum voru að tala um einkalíf sitt. Enginn var að tala um vinnuna. Ég tók eftir því að hátt hlutfall af pörum leiddust og það gladdi mig. Fór að hugsa um samböndin sem ég hef verið í. Ég hef verið í tveimur samböndum sem ég get kallað "alvöru" frá því ég skildi fyrir sex árum síðan. Og ég hef eitt orku í að vera bitur og fúl yfir því að þessi sambönd gengu ekki upp, en þegar þeim lauk var þetta svosem fullreynt og orðið augljóst að þau áttu ekki framtíð. What are you gonna do. Ég get ekki sagt að það sé neitt ofarlega á óskalistanum að fara í gegnum eitt heartbreak í viðbót.

Þessi ferð til bandaríkjanna var búin að vera mjög góð fyrir margar sakir. Ég fann lausnir á málum í vinnunni sem höfðu plagað mig. Með því að bæta helginni aftan við vinnuferðina hafði ég fengið tíma fyrir sjálfa mig sem ég þurfti því ég var orðin mjög þreytt og búin að lifa við stöðugt áreiti úr mörgum áttum í nokkurn tíma, bæði í vinnu og einkalífinu. Hausinn kominn í algjörann graut svo þetta var vel þegið "time out".

Ég gat gert allt sem mig langaði að gera í New York og þurfti ekki að taka tillit til neins, more important: ég þurfti ekki að hugsa um neitt. Margir myndu sennilega súpa hveljur ef ég gæfi upp hvað ég svaf mikið á meðan ég var í þessari mögnuðu borg, en ég þurfti svefn og þetta var mjög gott rúm.

Þessa helgi varð ég ennþá meðvitaðri en ég var áður um að mig langar nákvæmlega ekkert að lifa lífi mínu svona. Það er ekki að mér hafi leiðst í New York, alls ekki. En þetta var reminder.

Ekkert nýtt svosem, ég er búin að vita þetta lengi. Og rétt um það leyti sem ég var að fara að sökkva sjálfri mér í massífa sjálfsvorkun yfir því að ég fyndi ekki mann til að deila lífi mínu með varð mér hugsað til hans. Ég fer alltaf að hugsa um hann. Hausinn á mér er bara búinn að vera svo fullur af allskonar drasli að ég áttaði mig ekki á því. Nema þennan dag var ekkert drasl að þvælast fyrir í hausnum á mér þarna á bekknum í Central Park og ég hætti ekki að hugsa um hann. Ég var í raun að svíkja hann með því að eyða helginni í bandaríkjunum, hann var á Íslandi þessa helgi og ég hafði ætlað að hitta hann, en ég ákvað að breyta ferðinni og vera frekar í New York. Ég rifjaði um hvað mér leið ofboðslega illa þegar ég sagði honum að ég vildi ekki gefa þessu séns á sínum tíma. Ég skildi ekki af hverju ég var gjörsamlega í rusli á eftir og í marga daga að jafna mig, þó við hefðum aldrei verði saman. Það meikaði ekki sense.

Ég veit að margir sjá single lífið í einhverjum dýrðarljóma en mér finnst ekki eftirsóknarvert að lifa single lífi, það var aldrei planið. Mér leiðist djammið og drykkjusenan. Ég hef engan áhuga á að raka inn bólfélögum þó mér standi það til boða. Ég hafði ekki áhuga á þessum hlutum þegar ég var gift heldur, ég sat ekki og blúsaði yfir öllu því sem ég var að missa af. Ég er mjög meðvituð um að ég nota vinnu sem flóttaleið, þá þarf ég ekki að horfast í augu við það sem vantar í líf mitt. Ég fer í allt aðra rútínu þegar ég er í sambandi. Ég veit hvað ég vil og ég er búin að vita það lengi. Það eina sem hefur vantað er einhver sem vill það sama - með mér.

Aðstæðurnar í þessum samböndum sem ég hef verið í voru príma. Annars hefði ég ekki verið í þeim. Hagstæðar aðstæður, rangir menn. Ég rifjaði upp daginn sem ég sá hann fyrst. Hann var á hraðferð útúr húsi, sá mig ekki og ég fann að ég varð soldið fúl yfir að hann væri að fara, sem meikar ekkert sense. Ég þekkti manninn ekki. Seinna sá hann mig halda kynningu á hóteli. Hann kynnti sig fyrir mér á eftir. Allan tíman sem við höfum þekkst hefur legið í loftinu að það er eitthvað öðruvísi þegar við erum nálægt hvoru öðru. En ég var að fókusa á aðstæðurnar og vildi ekki gefa þessu séns þegar hann talaði við mig. Mögulega réttur maður, óhagstæðar aðstæður. Hvort er líklegra til árangurs, rangur maður í "réttum" aðstæðum eða réttur maður í "röngum" aðstæðum?

Það var á þessum bekk í Central Park sem ég fattaði að það er hægt að hafa áhrif á aðstæður. Þú breytir hinsvegar ekki fólki.

Nei, mig langar ekki að fara í gegnum annað heartbreak - hver vill það. Og nei, aðstæðurnar eru ekki príma. En ef ég hefði mátt að velja einn mann í öllum heiminum til að hafa hjá mér þarna á bekknum, vissi ég hvaða mann ég myndi velja.

Fokk.

Fokk.

Ég stóð upp og gekk í áttina að hótelinu - eins og það myndi breyta einhverju. Langaði mest að berja höfðinu utaní næst tré. Ég var búin að klúðra þessu svo gjörsamlega og það eina sem ég gat hugsað um var hvernig ég gat lagað það - og ég vonaði að það væri ekki orðið of seint. Ég var skíthrædd um að hann myndi brosa góðlátlega og segja mér að hoppa uppí rassgatið á mér. Kræst.. Anna!

Hann var á Íslandi og ég vissi að hann átti flug seinnipartinn til meginlands Evrópu. Ég átti flug til Íslands um kvöldið þannig að ég yrði ekki komin fyrr en á mánudagsmorgun - en ég hafði one thing going for me: Eyjafjallajökul. Og so far var búið að fresta öllu flugi til Evrópu þennan sunnudag, en bandaríkjaflugin voru á áætlun. Ef eldgosið yrði þess valdandi að hann kæmist ekki út á mánudeginum heldur, myndi ég ekki missa af honum. Ohhh ég vonaði að flugið til Evrópu myndi liggja niðri áfram. Því það sem ég þurfti að segja við hann var eitthvað sem maður sendir ekki í sms-i eða segir á msn eða í síma. Þetta er eitthvað sem maður segir í eigin persónu.

Eyjafjallajökull deliveraði - tvo daga.
Hann sagði mér ekki að hoppa uppí rassgatið á mér, hann sagði allt, allt, allt annað.

Og ég er búin að vera meira og minna brosandi síðan ég kom heim frá New York.

Ég sá hann fyrst hérna.

Og ég fæ ekki nóg af þessum óhugnanlega, overblown-ego dansi.

Aldrei fyrr hefur Tom Cruise túlkað karakter sem nær svona gjörsamlega til mín. Mér finnst Tom Cruise sem Les Grossman ekkert minna en heillandi. Get hlegið endalaust að honum*.

*Allavega í klukkutíma.

Fór á þessa tónleika í kvöld á Sódómu og heyrði í fyrsta skipti í mörg ár, eitt hryllilegasta breakup lag allra tíma - allavega í mínum huga. Nema svo tóku þeir hitt lagið, næst hryllilegasta breakup lag allra tíma. Þetta hér:

Það sem maður lærir með árunum er að það er enginn svo svakalegur að maður komist ekki yfir hann og löngu áður en forever is through. Það er eiginlega svolítið sorglegt, ég myndi miklu frekar vilja trúa því að það væri til ást sem væri svo sérstök að maður myndi hreinlega leggjast með tærnar uppí loft og drepast án hennar. Það er ekki þannig.

En lagið hérna fyrir neðan var minn killer. Og í kvöld þegar þau spiluðu það, og gerðu það þrusuvel, var ég að heyra það í fyrsta skipti í langan tíma. Já það færði mig til baka. En það hreyfði ekki við mér, mér fannst þetta bara flott lag.

Toppurinn á kvöldinu var samt auðvitað Hold the line - með hetjugítarsóló DAUÐANS!

Stundum opnast sjálfvirkar hurðir ekki þegar ég stend fyrir framan þær.

Ég velti alltaf fyrir mér hvort ég sé kannski ekki til í alvörunni þegar þetta gerist.

For England?
No. For me.

Here it is, Edward, a Jaguar XK8 Convertible.

I'd have to say this is one outstanding car and it is quite an experience driving those winding country roads with the top down. And the speed, my god.

I got to spend the entire night with it. And what a beautiful night it was.

Of course I told Edward about my ongoing relationship with ZGerman and it was not impressed. Asked me why in the world anyone would buy a German car, deliberately. I tried to explain, but it sounded the engine, drowned my voice, so I fell silent - in awe.

Ended the night on the phone with the guy on TV. I watched the clip, did not understand a one word he said, but my god.. that is one good looking guy. He told me he'd win me over - gradually.

Yeah, he has won me over. He knows.

I like Edward. We are like this now.

I told it I would write.

You have to understand I love ZGerman, wholeheartedly. It's the real thing. That is why I could not bring myself to sell it - so I can't go beyond liking Edward, even if it is a powerful beauty. I'm not like a male. I can only love one car at a time.

Then again, I haven't met Arthur yet.

Oh.. and I found a Bentley dealership. I might have to test one of those as well.

Every once in a while you get to live a day so wonderful you know you will remember it for the rest of your life.

It had the perfect car, the wonderful couple, the breathtaking landscape, the winding roads, the tall trees, the blue sky, the small villages, the amazing history, the great war, the beautiful house, the flawless garden, the traditional English pub, the gourmet meal, the bitter beer, the exclusive club - and if that wasn't enough, when I got back, I got the guy as well.

Now what more could you possibly ask for?

They call it Great Britain for a reason.

Þetta er mjög stutt, en.. smá taste.

Það er ekki oft sem ég skelli uppúr ein í búð, en það gerðist í dag.
Þessi segull fór beint á ísskápinn þegar ég kom heim.

A trip to Norwich, England in June 2010 • Terry Starkey and Arthur, his MG V8

--

My all time favorite picture from this trip is below.

Hill House, Church Hill • England in June 2010 • Terry and Brenda Starkey

--

I once dated a man who asked me why I have pictures of myself in my apartment. I thought the question was strange, because there are not only pictures of me. There are pictures of me, pictures of the kids, pictures of me with the kids, pictures of me with people I love. And later today the pictures above will be framed as well.

Those pictures are not a coincidence. None of them. I made a very conscious decision, not so long ago, that I wanted to surround myself with pictures taken on days that mean a lot to me and pictures of the people I love and make my life rich.

The reason I'm there, is because I am one of those people.

The definition of beauty.

Ég er ekki frá því.

Ákvað að fara í hádeginu með bílinn á verkstæðið sem ég skipti alltaf við til að láta þá skipta um perur og kíkja aðeins á bremsurnar áður en ég fer með bílinn í skoðun - sem ég þarf að drullast til að gera í þessum mánuði. Þegar ég mætti á svæðið sagði ég manninum við borðið að ég hefði ákveðið að fara til þeirra fyrst til að fá ekki endurskoðun útá ljósaperur.

Hann sagðist geta græjað þetta fyrir mig, tók lyklana af bílnum, sagði mér að fá mér kaffi, fór útí bílinn minn og keyrði hann einhvert allt annað en inná verkstæðið!

Ég stóð þarna, með hjartað í buxunum og horfði á eftir næst mestu véla-ástinni í lífi mínu hverfa í burtu. Ég elska nefnilega blenderinn minn meira en bílinn.

Yeah right.

Hann kom aftur, nokkrum mínútum seinna, veifaði einhverju blaði og sagði að það væri allt að gerast. Ég var mjög fegin að sjá manninn aftur, þó ég sæi bílinn hvergi, og mér finnst gott þegar allt er að gerast, jafnvel þó ég viti stundum ekki hvað þetta "allt" er, svo ég andaði léttar.

Nokkrum mínútum seinna brunaði bílinn minn inná planið, einhver allt annar maður steig útúr honum og veifaði öðru blaði. Það var búið að skoða bremsurnar og þær eru í lagi, búið að skipta um perurnar og búið að skoða bílinn minn.

Þetta, eru alvöru menn!

Það var verulega glöð Anna sem keyrði aftur í vinnuna á nýskoðuðum ZGerman.

Hann er nú alltaf jafn illilegur þessi elska.

Í morgun vakti ég Dodda með því að syngja afmælissönginn og hann tók utanum mig og knúúúsaði mig. Næst vöktum við frumburðinn með því að syngja afmælissönginn og svo var haldið inní eldhús - ekki til að borða morgunmat, heldur til að horfa á Dodda taka upp pakkann sem kom frá útlöndum um daginn og Dodda er búið að klæja í fingurna að opna.

Inní pakkanum var General Grievous' Starfighter sem sló svona hressilega í gegn! Akkúrat þegar hann var búinn að taka pakkann upp hringdi útlendingurinn og óskaði honum til hamingju með afmælið.

Ótrúlegt að það séu tólf ár síðan þessi drengur kom í heiminn.

Það er ekkert auðvelt að trúa því sem hann segir stundum og það hjálpar ef maður hefur einhverja reynslu af því að trúa á ævintýri.

Ég trúði á ævintýri þegar ég var lítil. Ég var stödd í einu og ég þurfti að trúa að það hefði happy ending. Svo komst ég að því að lífið er ekki ævintýri svo ég bjó til eins happy ending og ég gat - ein. Og lífið mitt varð ævintýri, en bara á meðan ég leyfði engum karlmanni að koma of nálægt.

Það er engin tilviljun að mér þykir alltaf vænt um vondu kallana í bíómyndum, mér þótti líka vænt um vonda fólkið í ævintýrunum sem ég las sem krakki. Þetta var fólkið sem ég þekkti. Það ætlar sér sennilega engin að vera vondur, en fólk er það samt og stundum þarf maður að fara eitthvað í burtu til að það hætti að vera vont við þig. Stundum er það ekki einu sinni nóg. Ég hef ennþá gaman að "vonda-kallinum" í bíó, en jesús kristur ég nenni ekki að umgangast hann og því síður búa með honum.

Fólk sem kemur illa fram við aðra gerir það venjulega vegna þess að því líður ekki mjög vel með sjálft sig af einhverjum ástæðum. Hefur enga trú á sjálfu sér innst í sálinni og óttast að allir sjái í gegnum það. Með því að taka manneskjuna niður, sem viðkomandi finnur til smæðar sinnar gagnvart, líður þessu fólki örlítið betur með sjálft sig. En það er ekki langvarandi vellíðan. Ekkert sem þú byggir hamingju á.

Ég nenni ekki að umgangast fólk sem er svo veikt á sálinni að það getur ekki gefið neitt frá sér nema leiðindi og niðurrif. Ég er að tala um fólk sem getur ekki fyrir sitt litla líf gefið af sjálfu sér eða fundið til raunverulegrar gleði fyrir hönd einhvers. Fólk sem finnur hjá sér þörf að spúa gremju sinni yfir aðra með illgirnislegum og/eða yfirlætislegum kommentum sem eru hönnuð til að taka fólk niður sem líður vel. Mér fannst svona fólk einu sinni alveg ferlega sniðugt, ég var svona lengi vel sjálf - þetta var "húmor". Ég get ekki borið virðingu fyrir fólki sem kemur svona fram í dag. Sérstaklega ekki þegar það kemur svona fram við fólkið sem skiptir það mestu máli í lífinu, fólkið sem það ætti að sýna ástúð og umhyggju.

Og ég get alveg trúað á ævintýri í svona einhverju "suspended in time" mode. En ég stend mig stundum að því að reikna með að einn góðan veðurdag komi í ljós að "úps", hann lét sér bara verða sama um þig og hvorki þú, hvernig þér líður eða hvað þú þarft, skiptir hann það miklu máli að hann sjái ástæðu til að leggja nokkuð á sig.

Það er ekki það sem ég vil trúa. Það er trú sem hefur literally verið barin í hausinn á mér.

Þetta ber vissulega öll merki þess að vera of gott til að vera satt, en ég ætla samt að gefa því séns. Einhverra hluta vegna er ég ekki ennþá nógu gröm eða bitur til að vilja ekki trúa á ævintýri lengur - kannski líka af því að þegar ég fjarlægði alla grömu einstaklingana útúr jöfnunni varð lífið að ævintýri fyrir mig.

Og á meðan þessi maður gefur mér enga ástæðu til að efast, get ég haldið áfram að trúa.

Í gær tók ég frí og átti frábæran dag.

Í dag er ég búin að vinna og er orðin steikt og þreytt.

Ohhhhh ég get ekki beðið eftir að fara í frí.
Það er það eina sem ég hugsa um. Frí. Frí. Frí. Frí. Frí.

Frí.

Frí.

Hann er búinn að rýma fyrir mig fataskáp þó ég sé bara að koma í 21 dag. Venjulega þegar ég fer til útlanda bý ég í ferðatöskunni. Þannig kem ég í veg fyrir að ég gleymi einhverju. Það skiptir reyndar ekki máli þó ég gleymi einhverju þarna.

Frí.

Í kvöld fékk ég craving í samloku með eggi. Í franskbrauði. Er það með ká-i?

Það er sennilega mánuður síðan ég gerði þetta síðast. Óvenjulegt.

Venjulega borða ég svona samloku 1x á ári. Ástæðan fyrir því að ég borðaði þetta áðan er að ég er svo strung out úr stressi að ég er að fríka út og þegar ég borða svona samloku verð ég samstundis átta ára gömul í örfáar mínútur og amma mín Fanney er einhversstaðar rétt hjá að veiða fisk í ánni. Og það er kyrrð og ró yfir öllu - líka mér. Þess vegna borða ég samlokuna. Þetta er ekki craving í samloku með eggjum í franskbrauði, þetta er craving í kyrrð og ró.

Þó ég sé með ljómandi góða rödd, þegar ég beiti henni, vinn ég ekki svona slagi nema in person. Þetta er remote og ég er hrædd um að þetta verði aftaka.

Svo ég er pissed off og stressuð og pirruð og svo er ég líka stressuð yfir því að ég er ekki búin að þvo og..

FOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOKKKKKK!

Ég er að missa'ða.

Mig langar að það opnist hola fyrir framan mig núna, sem ég get dottið ofaní. Á stað þar sem ég get legið á mjúku grasi og lætt höndinni minn í hans hönd. Fundið útilykt.

Borðað fersk bláber.

Það er hollara en eggjabrauð.