Fimmtudagur, 13. maí 2010
Ég fékk sjokk áđan. Ég og Doddi vorum á leiđ upp stigann í blokkinni og Doddi á til ađ hlaupa á undan og niđur aftur - eins og ellefu ára drengir eiga til ađ gera. Eru útum allt. Doddi hljóp upp og ég sá hann útundan mér í stiganum, nema svo snéri hann viđ og kom til baka á móti mér og ţegar ég leit upp stóđ fullorđinn mađur fyrir framan mig.
Og ég fékk sjokk. Ég snarstoppađi, sagđi "hva.." (held ég) og starđi á hann međ galopin augu og hálf opinn munn - eins og hann vćri geimvera. Mađurinn fór ađ hlćja. Ekki annađ hćgt. En ég var honest to god í sjokki. Heilinn á mér - sem er í fríi, ţađ er uppstigningadagur for christ sake, međtók ekki ađ ţetta var einhver annar en Doddi - ţangađ til mađurinn var farinn. Ţađ tók mig sennilega hátt í fimmtán sekúntur ađ prósessa ađ ţetta var ekki Doddi af ţví ég hafđi séđ útundan mér hvernig hann snéri viđ í stiganum, sem hefur klárlega veriđ sjónvilla.
Vá hvađ ţetta var flippuđ upplifun.
Ég vona ađ Doddi breytist ekki svona mikiđ ţegar hann verđur fullorđinn í alvörunni.