Mánudagur, 03. maí 2010
Ég er að upplifa alveg stórmerkilegar aukaverkanir. Því ég er búin að gera hluti í dag sem ég hef verið með on hold. Í vinnunni, í einkalífinu. Og það er annað sem ég tek eftir, það er ekki bara ég sem er í óvenjulega góðu skapi. Börnin eru líka suspiciously glöð. Og mér verður hugsað til þess sem hann sagði við mig þegar ég velti fyrir mér hvort strákunum hans myndi líka vel við mig. Því hann sagði að þeim líkar nú þegar vel við mig og hann er viss um að þeir eigi eftir að elska mig, af því þeir sjá hvað ég hef góð áhrif á pabba þeirra.
Og kannski er það rétt hjá honum. Það var ekkert slæmt andrúmsloft á heimilinu áður, en það er samt einhvernvegin léttara en það var. Það er eins og þetta smitist yfir í krakkana líka.
Ég held að mér eigi eftir að líka vel við strákana hans. Hann hefur sagt mér svo mikið frá þeim að mér finnst ég þekkja þá og ég hlakka til að hitta þá. Hlakka til að hitta allt fólkið hans.
Það er svo margt sem ég hlakka til.
Ég sá mig í spegli í gær og ég þekkti mig ekki. Þekkti ekki þetta bros. Og ég myndi ekki leyfa mér að skrifa svona um þetta ef hann væri búinn að gefa mér einhverja ástæðu til að efast. Ég er búin að taka ákvörðun hvað mig varðar og ég veit að hann er búinn að taka ákvörðun. Hann var löngu búinn að því. Restin er bara vinna eins og í öllum samböndum, en ef þetta gengur upp verður það skemmtileg vinna því þó við séum ekki að gera neitt merkilegt, þá er samt gaman. Sem er einmitt eitthvað sem skiptir mig máli.
Ó! Ég er að fatta að hann horfir ekki á fótbolta - hann gengur frá jafnóðum þegar hann eldar - og - hann langar ekki að eiga gæludýr!
Að hugsa sér - og ég var næstum búin að klúðra þessu.