Mánudagur, 17. maí 2010
Vinkona mín spurði mig um daginn hvað ég ætla að kjósa. Ég sagði henni að ég hefði tvo raunhæfa valkosti: skila auðu, eða kjósa Besta flokkinn.
Sóley Tómasdóttir hefur nú hjálpað mér að gera upp hug minn.
Ég kýs Besta flokkinn.
Og hver veit. Stundum, þegar fólki er treyst til góðra verka, þá rís það undir ábyrgðinni sem því fylgir. Ekki datt mér í hug að sérstakur saksóknari myndi nokkurtíma gera nokkurn skapaðan hlut af viti. Hann strækaði mig ekki sem mjög solid maður. Leit meira út eins og ráðvilltur skógarbjörn í skrifstofustól. En hann er að koma á óvart maðurinn. Það verður ekki af honum tekið.
Með því að kjósa grínarana fá þeir alvöru tækifæri á að gera vel - umbylta. Sem er það sem þjóðin vill. Líkur eru ekki miklar á að þau geri það - en - það er líklegra að Jón Gnarr og hans fólk geri það en þeir sem sitja fyrir. Og því miður, er það ekki grín.
Fjórflokkurinn hefur fengið urmul tækifæra to do the right thing. Ekkert gerist. Þetta lið virðist í svo mikilli afneitun að það er sorglegt að horfa uppá það. Fjórflokkurinn stendur fyrir valdníðslu og hroka.
Besti flokkurinn er betri kostur í stöðunni en eitthvað af fjórflokknum og þeir eru líka betri kostur en auður seðill. Og af hverju ættum við ekki að gefa þessu fólki séns í nokkur ár og renna alveg blint í sjóinn - í stað þess að kjósa yfir okkur fólk sem hefur sannað að það hefur í grunninn ekki áhuga á að breyta nokkrum sköpuðum hlut í þjóðfélagi sem bókstaflega hrópar á gagngerar breytingar.
Besti flokkurinn gefur eitt besta kosningaloforð sem ég hef heyrt lengi - út með gamla liðið. Hvort þeir haga sér eitthvað öðruvísi á eftir að koma í ljós - en við komumst aldrei að því nema gefa þeim tækifæri til þess og hafna gamla liðinu í leiðinni.
Ég held að Jón Gnarr verði mjög fínn borgarstjóri og hlakka til að borða kleinur í borgarstjórabílnum - með börnunum.