BMW started it.

Audi answered.

Subaru needed to say something.

Bentley Chairman had the last word.

Ég hafði alltaf séð fyrir mér að ég myndi sjá um að elda í því sambandi sem ég yrði hamingjusöm í - en það var áður en hann eldaði fyrir mig - og ég er flexible. Hann segist slaka á þegar hann eldar og spurði hvort mér væri sama þó hann myndi sjá um að elda þegar við förum að búa saman, ef ég myndi sjá um allt sem snýr að því að ákveða litinn á stofuna, húsgögnin og það allt, því hann hefur enga skoðun á því hvernig íbúðin á að vera á litin eða hvernig húsgögnin eiga að vera eða hvað á að vera á veggjunum. Það eina sem hann vill er að heimilið sé ekki eins og safn og að það sé jafn gott að liggja með mér í sófanum eins og í þessum sófa sem ég á - og á meðan það er jafn afslappað og vinalegt umhverfi og honum finnst íbúðin mín vera. Augljóslega hefur hann skoðanir á þessu, en þær fara fullkomlega saman við mínar eigin skoðanir um hvernig heimili ég vil eiga.

Og eftir að ég smakkaði matinn sem hann eldar sé ég ekki vandamálið.
Ég hreinlega sé það ekki.

Honum finnst gaman að versla mat! Það er eitt af því sem við gerðum saman um helgina og á meðan hann var að elda setti ég inn blogg um bílaauglýsingar sem hann sagði mér frá, sem mér finnst snilld - Bentley maður.. menn með balls. Svo setti ég tónlist á fór inní eldhús og tók utanum hann og við dönsuðum saman. Þegar lagið var búið brosti hann, sagði að þetta er eitt af því sem hann elskar við mig. Að ég bý til svona móment sem gera lífið yndislegt. Svo kyssti hann mig. Ég fór að leggja á borð og hann hélt áfram að elda. Og svona er þetta búið að vera. Ég elska að hann skuli setja pottana á hellur sem enginn hiti er á, og lifa þessi móment með mér. Það eru ekkert allir sem sjá gildi þess að taka fimm mínútur í svona hluti.

Hann elskar tónlistina sem ég spila, sem mér finnst æðislegt. Og hann elskar hvað ég er hreinskilin varðandi hvernig mér líður og ófeimin við að segja hvað ég vil. Og það kemur ekkert á óvart að honum finnst auðvelt að tala við mig, en það kemur á óvart að hann skuli segja mér hvað hann vill og hvernig honum líður. Ég hef aldrei verið í sambandi áður þar sem samskiptin eru svona góð og verð að segja að þetta gerir allt annað svo miklu auðveldara og betra, því við vitum bæði hvað er að gerast í hausnum á hvoru öðru - og af hverju. Hann segist aldrei hafa upplifað svona áður. Well.. ekki ég heldur. Enda er hann tilbúinn að ferðast yfir Atlantshafið í hverjum mánuði til að geta eytt tíma með mér þangað til hann getur flutt hingað - eða ég til hans. Ég segi bara loksins! Loksins fann ég mann sem getur tjáð sig og veit hvað hann vill. Reyndar getur hann ekki tjáð sig á íslensku því hann er ekki Íslendingur. Ég og krakkarnir erum mjög góð í ensku þannig að það kemur ekki að sök.

En það er þess vegna sem ég var svo treg að opna á þetta. Svo var bara kominn tími til að horfast í augu við að þessi maður gefur mér meiri gleði og ánægju þó hann sé í öðru landi, en aðrir menn hafa gert jafnvel þó þeir hafi búið hinumegin við götuna frá mér. Og hann hafði þessi áhrif á mig löngu áður en hann kyssti mig í fyrsta skipti. Hvernig gat ég ekki opnað á þetta.

Ég sannfærðist endanlega þegar hann hitti krakkana í fyrsta skipti á föstudaginn. Ég var bókstaflega blown away þegar ég sá hvernig þau tóku honum. Frumburðurinn var á leiðinni út, en hún var hér í klukkutíma og þegar kom að því að hún varð að fara var svo augljóst að hana langaði meira að vera áfram að spjalla. Sama gilti um Dodda, þeir voru komnir í hrókasamræður um pókemona og legó og tölvuleiki því strákarnir hans safna pókemonum og leika með legó og spila sömu leiki. Frá því ég ákvað að gefa þessu séns er einhvernvegin allt auðvelt og eðlilegt. Honum finnst krakkarnir mínir frábærir og ég hef engar áhyggjur af því að það breytist, því þau voru bara að vera þau sjálf. Ég hlakka mikið til að hitta strákana hans.

Og ég sagði honum að það væri bókstaflega erfitt fyrir mig að skrifa ekki um þetta. Hann sagði að ég ætti að skrifa allt sem mig langar - enda skilur hann ekkert af því, en treystir mér fullkomlega. Hann þekkir mig ekki sem anna.is, nema hann hefur skoðað myndir sem ég birti á síðunni og hann sagðist hafa velt fyrir sér hvort hann ætti að taka google translate á málið, en ákvað að gera það ekki. Af því hann veit að anna.is er ekki sú Anna sem hann vill hvort sem er. Hann vill the better part. The real part. Og það er nákvæmlega það sem hann fær - það er enginn afsláttur.

Áður en hann fór í dag spurði hann hvort það væri einhver efi eftir, því ég hafði fullt af efasemdum fyrst og ég sagði honum það í byrjun. En hann spurði hvort ég hefði einhverjar efasemdir núna um hvernig mér líður eða hvert við erum að stefna. Nei, sagði ég, ég hef engar efasemdir. Gott. Ég vil eyða lífinu mínu með þér Anna, ég ætla ekki að sleppa þér.

Þegar karlmaður segir svona við þig, og þegar allt sem hann gerir staðfestir þetta og þegar þú veist hvað hann er að leggja undir, þá er engin ástæða til að efast.

Ég þakka fyrir að hafa ekki lent í árekstri á leiðinni heim af flugvellinum - því ég er fallin.

Hook, line and sinker.

Mér líður svo vel að það er fáránlegt. Er búin að vera að undirbúa vinnuvikuna með massa sólheima-sólksins-bros - ég er allavega ekki ein um að slefa í þessu sambandi.

Verð ekki hissa ef þau ákveða að senda mig í drug-test í vinnunni..

Og ég gleymi hvernig maður talar. Ég segi.. oh, I'm.. oh.. og svo brosi ég bara - kemur út eins og bresku bíómyndirnar sem Eddie Izzard lýsir - og þegar ég útskýrði fyrir honum hvað er að gerast þegar ég verð svona og talaði um Eddie Izzard, núna þegar ég verð svona, þá spyr hann: arranging matches, are we? og glottir.

Og þá get ég allavega farið hingað:

My god man! Do you want tea?
I'm afraid I'm after something more than that dear - I've brought a flag.
Damn! That's dash cunning of you...

Og.. ég ætla ekki að deila með heiminum hvað gerist næst. En við getum öll verið þakklát fyrir að þetta hefur ekki gerst í kjörbúðum - ennþá.

Annars er þetta í uppáhaldi hjá okkur. The Evil Giraffe.

Anna: jæja...
Frumburður: hvar er hann?
Anna: hann fór í gær
Doddi: fáum við þá ekkert að hitta hann aftur?
Anna: jú hann kemur seinna í þessum mánuði - en hvernig líkaði ykkur við hann?
Frumburður: hann er frábær
Doddi: hann er awesome mamma, FRICKING AWESOME!

Magnað first impression.

Annars fékk ég vægt taugaáfall þegar ég opnaði ísskápinn og fann ekki leifarnar af matnum síðan um helgina sem ég var búin að láta mig hlakka til að borða þegar ég kæmi heim. Þetta meikaði ekkert sense, krakkarnir vita ekki hvað þetta er gott, getur verið að þau hafi borðað þetta?

NEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEI!

Nei. Hjúkk. Þau voru bara búin að troða vínberjum fyrir framan skálina.

Deginum reddað.

Reddaði líka skattinum í dag. Það er það eina sem þessi maður er ekki: endurskoðandi.

Svo ég outsorsaði skattinum.

Ég er að upplifa alveg stórmerkilegar aukaverkanir. Því ég er búin að gera hluti í dag sem ég hef verið með on hold. Í vinnunni, í einkalífinu. Og það er annað sem ég tek eftir, það er ekki bara ég sem er í óvenjulega góðu skapi. Börnin eru líka suspiciously glöð. Og mér verður hugsað til þess sem hann sagði við mig þegar ég velti fyrir mér hvort strákunum hans myndi líka vel við mig. Því hann sagði að þeim líkar nú þegar vel við mig og hann er viss um að þeir eigi eftir að elska mig, af því þeir sjá hvað ég hef góð áhrif á pabba þeirra.

Og kannski er það rétt hjá honum. Það var ekkert slæmt andrúmsloft á heimilinu áður, en það er samt einhvernvegin léttara en það var. Það er eins og þetta smitist yfir í krakkana líka.

Ég held að mér eigi eftir að líka vel við strákana hans. Hann hefur sagt mér svo mikið frá þeim að mér finnst ég þekkja þá og ég hlakka til að hitta þá. Hlakka til að hitta allt fólkið hans.

Það er svo margt sem ég hlakka til.

Ég sá mig í spegli í gær og ég þekkti mig ekki. Þekkti ekki þetta bros. Og ég myndi ekki leyfa mér að skrifa svona um þetta ef hann væri búinn að gefa mér einhverja ástæðu til að efast. Ég er búin að taka ákvörðun hvað mig varðar og ég veit að hann er búinn að taka ákvörðun. Hann var löngu búinn að því. Restin er bara vinna eins og í öllum samböndum, en ef þetta gengur upp verður það skemmtileg vinna því þó við séum ekki að gera neitt merkilegt, þá er samt gaman. Sem er einmitt eitthvað sem skiptir mig máli.

Ó! Ég er að fatta að hann horfir ekki á fótbolta - hann gengur frá jafnóðum þegar hann eldar - og - hann langar ekki að eiga gæludýr!

Að hugsa sér - og ég var næstum búin að klúðra þessu.

If you can't wake up in the morning
Cause your bed lies vacant at night
If you're lost, hurt, tired or lonely
Can't control it, try as you might

May you find that love that won't leave you
May you find it by the end of the day
You won't be lost, hurt, tired and lonely
Something beautiful will come your way

Something beautiful

..eftir allt þetta sem ég er búin að segja þér [sem, ironically enough, stendur ekki í þessari færslu], hljóma ég eins og ég sé búin að missaða endanlega?
Nei, alls ekki. Þú hljómar eins og hamingjusöm kona sem er búin að finna fullorðinn karlmann sem hagar sér eins og hann sé fertugur en ekki átján ára. Mann sem vill deila lífinu sínu með þér og tekur ábyrgð á því hvernig honum líður.
Þetta er svo flippað - þrátt fyrir þessar aðstæður og allt, þá er ég sallaróleg. Og það vantar alveg stóran hluta af massa vanlíðan og óöryggi og allskonar rugli - not that I miss it.
Já þið þurfið ekki leiki eða óöryggi til að gera þetta áhugavert. Þetta er ekki heppni Anna. Þú ert búin að vinna fyrir þessu og það tók langan tíma. Það var auðvitað heppni að leiðir ykkar skyldu liggja saman, en að þú skyldir finna þetta er ekki heppni.

Hún brosti til mín og ég brosti til baka.

Ég veit. [Ég vil muna hvað mér leið vel þegar ég sagði þetta, því ég veit að þetta er ekki heppni. Og það var mjög sársaukafullt að komast á þennan stað, en það ætlar svo sannarlega að vera þess virði.] Mannstu eftir Scott, skurðlækninum sem ég hitti í fluginu á leiðinni út, sem sagði að það væri ekkert vit í öðru en að vera í New York yfir helgina?
Já
Honum finnst gaman að fara til Frakklands að smakka vín - og sagði að frakkarnir í einu vínhéraðinu hefðu verið öskuillir útí hann þegar hann lét þau orð falla að vín úr Napa Valley væru næstum jafn góð og þessi frönsku - og ég náði ekki hver munurinn á vinnslunni er - allavega, frakkarnir hálf öskruðu á hann: it can not be! Our wine has SUFFERED! That is what gives the wine it's quality, ALL THE SUFFERING!

Og það er eins með manneskjur - því það getur verið mjög sársaukafullt að takast á við sjálfan sig, eða taka út lífsreynslu sem þroskar mann - en því meiri þroska sem maður tekur út, þess betur er maður í stakk búinn að takast á við lífið og lifa því til fulls.

Ég sagði honum þetta um daginn, og ég endaði á að segja: the way I see it, we have suffered enough. And all the suffering has turned us into real quality stuff, now ready for consumption.

Hún fór að hlæja og ég sá í augunum hennar hvað hún samgleðst mér innilega. Það sem þessi kona hefur hjálpað mér, það er ekki lítið.

Spilling? - fuhgedaboutit

He's back

Ég var að koma úr bíó - power sýning á Iron Man II. Myndin stóð fyllilega undir væntingum - þó ég vænti þess að hún væri góð, en ég var líka í frábærum félagsskap og með svona leikara er eiginlega ekki hægt að tapa - tala nú ekki um þegar þú ert líka með handritshöfunda sem fá að leika sér aðeins með dialóginn. Já og auðvitað KABOOOM!! - í hæfilegu magni. Dem hvað þetta var gaman. Ég er kona sem á að fara á svona myndir í power mode - því það er jú krafturinn í þessu dóti sem nær mér, og AC/DC stendur aaaaalltaf fyrir sínu.

Það var svo mikill smekksmaður sem sendi mér ZGerman á sínum tíma, að hann skilaði bílnum sparkling clean - og var búinn að brenna fyrir mig geisladisk með rétta laginu:

Ég þarf nýjan AC/DC disk í bílinn - af því hann er orðinn svo evil, þessi elska.

Eftir bíó ræddum við heillengi saman í bílnum [ekki ZGerman, þetta var big bad Wolf] um stjórnun og gildi þess að segja hlutina eins og þeir eru - líka þegar það er óþægilegt. Það var óvænt eftirpartý - sem var gaf bíómyndinni ekkert eftir.

Í vinnunni í dag.

xxx: hvað er eiginlega í gangi með þig þessa dagana?
Anna: ekkert
xxx: já einmitt. þú geislar alveg

..og hann vill læra að dansa með mér líka.

Um páskana velti ég fyrir mér hvort ég ætti að pakka púsluspilinu saman eða halda því uppi áfram - vitandi að ég myndi ekki gefa mér tíma til að setjast við það þegar ég er ein.

Ég ákvað að pakka því niður. Fór og keypti poka til að geta þá allavega pakkað því niður þannig að það væri auðvelt að koma því á sama stað og ég er á núna og halda áfram, næst þegar ég sé grundvöll fyrir því.

En einhverra hluta vegna kom ég mér ekki í gang að pakka því niður og ég er ánægð með að ég gerði það ekki. Honum finnst nefnilega gaman að púsla en það verður sennilega bið á því að þetta fari efst í forgangsröðina yfir hluti sem okkur langar að gera saman. En mér finnst gott að vita að það muni gerast þegar við höfum meiri tíma.

Ég fór uppá stól fyrir aftan hann til að taka mynd af honum þegar hann var að skoða púsluspilið, en þegar hann sá mig í speglinum, missti hann áhugann á púsluspilinu, og snéri sér að öðru. Ég náði samt mynd.

Annars var ég að fá fallegan tölvupóst frá Ríkisskattstjóra. Hann segir: Anna, nú ertu fallin á tíma með að skila skattskýrslunni þinni - en ef þú ert með endurskoðanda í málinu þarftu ekki að hafa áhyggjur.

Og mér finnst þetta fallega gert. Því það munaði bara frímerki að ég væri ekki búin að tala við endurskoðanda og þá hefði þetta verið það spark í rassinn sem ég þurfti.

Well done.

Að leyfa sér að verða ástfangin er leap of faith í mínum huga og sennilega ekki ósvipuð lífreynsla og því að frelsast.

Það er meiri áhætta að leyfa sér að verða ástfangin en að ákveða að frelsast. Þegar fólk frelsast þá opnar það hjarta sitt fyrir guði, trúir að hann elski það, en ég trúi ekki að guð sé til svo ég sé ekki hvernig hann á að geta elskað mig. Ég efast hinsvegar ekkert um að hann myndi gera það ef hann væri til.

Ég trúi að óeigingjarn kærleikur sé til, því ég hef fundið hann í sjálfri mér svo ég veit að hann er þar. Ég trúi líka að hann finnist í öðru fólki og ég trúi að hann sé grunnurinn að þeirri ást sem ég hef viljað finna. Því ást er ekki það sama og losti eða gífuleg aðdáun.

Nú fer það venjulega ekkert framhjá manni ef einhver frelsast. Bara orðasamhengið "að frelsast" segir sína sögu, þetta virðist magnþrungin lífsreynsla. Það er alveg eins með ástina. Þegar einhver frelsast er hann í raun að sleppa lausum kærleikanum sem er í hjartanu, í þeirri trú að það sé eitthvað yfirnáttúrulegt sem ætlar að elska hann til baka. Þegar þú verður ástfanginn sleppir þú lausum kærleikanum sem er í hjartanu í þeirri trú að önnur manneskja elski þig til baka, sem er í raun ekki jafn skynsamlegt og ég kem að því á eftir - snýst um vald.

Ef við gefum okkur að ég hafi rétt fyrir mér og að guð sé ekki til, getur hann ekki gert neitt, hvorki gott né illt. Allt sem guð "gerir" er túlkunaratriði þess einstaklings sem trúir á hann, svo þeir sem trúa að guð elski þá geta tekið allt sem þeir vilja sem tákn um þessa ást hans. Allt vald sem þú gefur guði með því að trúa á hann er í raun ennþá í þínum höndum, þó það sé ekki það sem þú trúir. Ef einhver er góður við þig er það guð að elska þig og ef þér gengur vel er það guð sem er að standa með þér. Ef þér gengur illa er guð að kenna þér eitthvað svo þú fyrirgefur honum, o.s.frv.

Munurinn er að þegar þú trúir á að önnur manneskja elski þig gefurðu valdið frá þér, í hendurnar á öðrum einstaklingi - sem er í þokkabót mennskur og fucked up eftir því. Það er svo í höndum þess einstaklings að láta þig finna að þú sért elskaður og metinn - að standa með þér, líka þegar það gengur ekkert rosalega vel og segja þér þegar þú ert að haga þér eins og asni, til að hjálpa þér að verða betri manneskja. Þú gefur þessum einstaklingi vald til að fara eins nálægt því að murka úr þér lífið og hægt er, án þess að þú gefir upp öndina og treystir honum til þess að gera það ekki. Ef þú lendir á fávita sem gerir þér ekkert gott er það í þínum höndum að losa þig, það gerir það enginn fyrir þig.

Guð er the safe bet í þessu samhengi, no contest.

Trúir þú að einhver annar en guð hafi áhuga á að elska þig eins og þú ert?

Það er eitt að trúa að goðsagnavera geti elskað þig og krefst suspension of disbelief, það er allt annað að trúa að önnur manneskja geti það. Sjái hver þú ert, kosti og galla og elski þig þrátt fyrir allt. Til að trúa því þarftu helst að missa vitið fyrst. Það virðist tryggja hámarks árangur. (það tryggir reyndar líka hámarks árangur hjá þeim sem trúa á guð)

Á mínum aldri (+/- 40) eru allar líkur á að aðrir hafi misnotað þetta vald í fortíðinni og jafnvel dundað sér við að murka úr þér sálarlífið hægt og hægt - bara af því þeir gátu það. Svo þú ert verulega meðvitaður um hvað þetta getur verið rosalega sárt og að þetta er töluverð áhætta. Og ef svo ólíklega vill til að þú ákveðir að taka skrefið samt, þrátt fyrir þessa áhættu, þarft þú meira en nokkuð annað að finna solid ground þar sem þú stígur niður.

Ég get ekkert vitað fyrirfram hvað gerist, það er ekki til handrit sem ég get flett upp í til að vita það - en þegar ég tók þetta skref og steig niður vitandi að ég gæti hrapað, fann ég solid ground. Rock solid. Fyrir það er ég alveg ofboðslega þakklát.

Af því hann er manneskja ætla ég ekki að segja að ég sé frelsuð.
En ég er eitthvað annað orð.. mörg jafnvel..

.. djúpt, heitt, bjart, gott, einlægt, traust, fallegt, gleði, þakklæti.

Ég er hinsvegar ekki alveg búin að missa vitið þó baráttan við að halda því sé farin að harðna. Þann dag sem dagdraumar mínir fara að snúast um að þvo þvottinn af honum, er ljóst að ég hef tapað í þeirri baráttu. Það þarf samt ekki að vera svo slæmt ef hann sér um að elda..

"Þegar mér tókst að vera heiðarlegur gagnvart sjálfum mér fór mér líka að takast að vera heiðarlegur og hreinskiptinn við annað fólk. Við það gufaði upp sífelld þörf mín til að setja mig skör ofar en viðmælendur mínir og sjálfsmynd mín réttist af. Óöryggi mitt, ótti og vanmáttarkennd tóku að rjátlast af mér. Hrokinn dvínaði. Sjálfselskan minnkaði eilítið. Ég fór að eiga jafningjasamskipti við annað fólk."

Öll greinin og meira eftir sama höfund.

Ég átti samskipti við hann í fyrsta skipti í gær, þegar hann sendi mér póst og sagðist vera fúll yfir því að ég hafði ekki sett nafnið hans við svarið sem hann sendi í movie hall of fame.

Subjectið á póstinum var: "Nú er ég fúll." Þegar ég var búin að lesa póstinn fór ég á síðuna mína og sá að þetta var rétt. Ég hafði gert mistök og sett eitt nafnið inn tvisvar en sleppt hans nafni. Ég hefði verið massa fúl í hans sporum. Ég leiðrétti mistökin strax og sendi póst til baka þar sem ég sagði honum að ég hefði gert mistök og að mér þætti þetta leiðinlegt. Bað hann afsökunnar. Hann sendi mér svar um hæl og sagðist ekkert hafa verið svo fúll, meira "Hey!?", og að hann væri búinn að fyrirgefa mér.

Nema hvað. Ég er forvitin og hann skrifar blogg. Núna, þegar ég er búin að lesa bloggið hans, verð ég að viðurkenna að þetta atvik hefur staðfest gildi þess að gera mistök annað slagið. Ég er eiginlega svolítið ánægð með að ég gerði þessi mistök og að hann confrontaði mig með það. Því annars hefði ég sennilega ekki fundið bloggið hans og lesið.

Og mér finnst það sem hann skrifar verulega gott:

"Tilfinningavitund er einn hornsteinninn að velgengni í lífinu, og nauðsynlegur þáttur ef viðkomandi vill rannsaka hvað mótar viðhorf hans til lífsins og fyrirbrigða þess. Grundvöllurinn til þess að geta breytt viðhorfi sinu er að vita hvaða tilfinningar liggja að baki viðhorfinu, meta réttmæti þeirra og gagnsemi, og kjósa í framhaldinu að temja sér nýtt samhengi tilfinninga sem útgangspunkt fyrir breytt viðhorf."

Öll greinin

Undanfarið er ég búin að drekka nær eingöngu brjóstastækkunar-meðal (coca-cola) af því ég féll í kók-bindindinu mínu þegar ég fór til USA og aftur þegar ég kom heim og var að reyna að koma svefninum í lag aftur. Já, ég notaði heimskulegustu aðferð - kown to man - til þess að laga svefninn: drekka örvandi drykk til að halda mér gangandi þegar ég hafði lítið geta sofið.

Ég gerði það af því það er aðferð sem ég kann og þó hún virki illa og alls ekki in the long run, þá virkar hún in the short term. Samt eiginlega ekki... bla.

Djöfull geri ég stundum stúbid hluti... ÚT með kókið!

Ég er í svo góðu skapi í dag. Ég er svöng. Þegar mér líður eins og mér líður hef ég minni lyst á mat en venjulega. Sem er ekki gott því ég hef ekkert svakalega mikla matarlyst fyrir. En ég er svöng núna og ég ætla að borða áður en ég hætti að vera það - eða gleymi því eins og ég geri alltaf.

Ég er glöð og svöng og hamingjusöm.

Er það ekki dásamlegt?

http://www.youtube.com/watch?v=AWGqoCNbsvM

Það kemur hrukka á ennið á mér, eða eiginlega við vinstri augabrúnina, þegar ég er að husga um hvernig á að leysa eitthvað sem er ekki alveg augljóst hvernig á að leysa - eða hægt að fara margar leiðir til þess.

Sá þessa hrukku í baksýnisspeglinum í bílnum í dag þegar ég var að keyra aftur í vinnuna eftir fundinn sem ég átti í hádeginu. Ég vona að hún verði djúp með árunum. Hrukkur eru góðar, þær segja manni hvernig maður er. Þessi hrukka gerir mig alvarlega en samt ekki þannig að ég verði ógnvekjandi.

Á fundinum hitti ég Jón. Hann er kallaður "erfiði Jón" stundum. Sem er skemmtilegt því ég er einmitt stundum kölluð "erfiða Anna".

Það sem gerir mig og Jón erfið er að við sjáum hluti sem virka - en virka seint og illa, og við spyrjum af hverju það megi ekki gera þessa hluti á annan hátt - sem væri auðveldara, einfaldara og betra fyrir alla þegar upp er staðið. Við erum erfið vegna þess að það er alltaf auðveldara in the short term að halda sig við það sem fólk kann að gera, þó það virki ekki vel.

Við erum fólk sem knýr fram breytingar þar sem er stöðnun. Þar sem er stöðnun, er ekkert líf. Allavega ekki líf sem mig langar að lifa. Við erum vonda fólkið.

Og þó við séum vonda fólkið í augum margra, þá finnst mér við massa kúl.

I've found my niche in the realm of evil.

Þvílíkur léttir. Ég vissi alltaf að ég væri vond manneskja.
Bara ekki hvernig.

"Ég ætla ekki að koma nema þið lofið að handtaka mig ekki."

Þetta er eitthvað sem ofdekraður og frekur krakki segir.
Ekki fullorðinn, ábyrgur einstaklingur.

Joanna: Everyone thinks I'm crazy around here. Do you think they're right?
Andrew: Oh, no madam. Oh no. Most of us.. go through life with blinders on. Knowing only that one little station to which we were born. But you, madam, on the other hand have had the rare privilege of escaping your bonds for just a spell to see life from an entirely new perspective. How you choose to use that information, madam, is entirely up to you.

- Overboard 1987
----

Ég hélt að ég hefði bloggað um þegar ég áttaði mig á því af hverju þetta er ein af uppáhalds myndunum mínum, því ég skildi það aldrei en svo fattaði ég það. Ég finn ekki bloggið.

Basically er það sem heillar mig við þessa mynd að það verður til fjölskylda. Functional, loving fjölskylda þar sem voru bara einstaklingar áður.

Það er ekkert mál að búa til fjölskyldu. Að búa til functional fjölskyldu þar sem fólki líður vel... það er challenge.

Ég fékk sjokk áðan. Ég og Doddi vorum á leið upp stigann í blokkinni og Doddi á til að hlaupa á undan og niður aftur - eins og ellefu ára drengir eiga til að gera. Eru útum allt. Doddi hljóp upp og ég sá hann útundan mér í stiganum, nema svo snéri hann við og kom til baka á móti mér og þegar ég leit upp stóð fullorðinn maður fyrir framan mig.

Og ég fékk sjokk. Ég snarstoppaði, sagði "hva.." (held ég) og starði á hann með galopin augu og hálf opinn munn - eins og hann væri geimvera. Maðurinn fór að hlæja. Ekki annað hægt. En ég var honest to god í sjokki. Heilinn á mér - sem er í fríi, það er uppstigningadagur for christ sake, meðtók ekki að þetta var einhver annar en Doddi - þangað til maðurinn var farinn. Það tók mig sennilega hátt í fimmtán sekúntur að prósessa að þetta var ekki Doddi af því ég hafði séð útundan mér hvernig hann snéri við í stiganum, sem hefur klárlega verið sjónvilla.

Vá hvað þetta var flippuð upplifun.

Ég vona að Doddi breytist ekki svona mikið þegar hann verður fullorðinn í alvörunni.

Love is a temporary madness, it erupts like volcanoes and then subsides. And when it subsides you have to make a decision. You have to work out whether your roots have so entwined together that it is inconceivable that you should ever part.

Those that truly love, have roots that grow towards each other underground, and when all the pretty blossom have fallen from their branches, they find that they are one tree and not two.

Captain Corelli’s Mandolin - Louis de Bernieres (1954- )

Hann kemst ekki yfir hvað ég hef falleg liðamót. Stúderar á mér hnén og olbogana. Úlnliðina mína. Hálsinn. Honum finnst ég verulega fallega samsett.

Ég veit að ég er fallega samsett frá náttúrunnar hendi og að liðamótin mín eru ekkert ljót, ég er ekki einu sinni með ljót hné, en það er ekkert verra að heyra hann segja það. Mér líður svo vel með sjálfa mig, á allan hátt. Hann gerir ekki kröfu á að ég sé neitt annað en það sem ég er og það er frábær tilfinning. Þér finnst þú geta allt. Í gær var ég að hugsa um að ráðast inní Pólland, en ég horfði á franska bíómynd í staðinn - sem er næstum því sami hluturinn!

Þetta var reyndar double feature, massa há-drama, svik og ágirnd, sjúkleg ást, morð, sjálfsmorð, búfénaður og maður með kryppu - all around skelfilegt - og ég sat í gegnum þetta allt saman skælbrosandi eins og ég væri að horfa á kærleiksbirni borða candy-floss.

Hann horfir á mig, hvort sem ég er greidd og tilhöfð eða nývöknuð og mygluð og þegar hann horfir á mig sé ég í augunum hans að honum finnst ég æðisleg. Af því hann er ekki að horfa á hvernig ég lít út. Hann er að horfa á hver ég er. Það er blessunarlega það sem hann féll fyrir, því ég lít ekkert alltaf vel út, en ég er alltaf sú sem ég er.

All the time.

Ég var að fá frekar disturbing fréttir. Nú þarf ég að hugsa allt uppá nýtt.

I hate it when that happens.

Birti aftur hluta af því sem ég birti í mars 2009

Við hverju megum við búast?

• Ef alvöru rannsókn verður sett á laggirnar þá má búast við því að um leið og rannsóknin fer of nálægt fólki sem hefur mikið vald (eigendum fjölmiðla/stjórnmálamanna/dómara/hverskonar áberandi og valdamikils einstaklings í þjóðfélaginu) þá mun verða reynt að koma í veg fyrir rannsóknina. Þegar þetta gerist þarf almenningur að hafa augunn opin og þrýsta á að henni sé haldið áfram.
  • Það er viðbúið að reynt verði að heilaþvo almenning til að auðvelda þeim seku að hætta rannsókninni.
    • Okkur verður sagt að þetta sé of dýr rannsókn til að halda henni áfram.
      • Svar: við höfum ekki efni á að gera þetta ekki. Of margir hafa misst of mikið og heildarreikningurinn sem þjóðin situr uppi með er of hár. Það skiptir engu máli hvað þetta fólk reynir að tæta mikið af pappírum, það eru til backup af öllum upplýsingum úr öllum bönkunum sem hægt er að styðjast við, öll bankaviðskipti skilja eftir sig slóð, líka í skattaskjólum og við getum ennþá fengið hluta af þýfinu til baka. Höfum í huga að þýfið eru penignar sem almenningur átti og var búin að safna. Þetta voru peningar sem áttu að fara í að reka skóla, heilsugæslu og byggja vegi. Þetta voru peningar sem áttu að tryggja hér velferðarþjóðfélag.
    • Okkur verður sagt að rannsóknin sé brot á mannréttindum.
      • Svar: það eru mannréttindi hvers einasta Íslendings að fá að vita hvað gerðist og að fólk sé dæmt fyrir glæpi sem það hefur framið.
    • Okkur verður sagt að við séum ekki jafn illa stödd og menn héldu og að rannsókn sé óþarfi.
      • Svar: það skiptir ekki máli þó við séum í einhverjum skárri skítamálum. Það þarf samt að rannsaka af hverju.

Þetta mun taka langan tíma.

• Þetta verður ekki afgreitt haustið 2009, það er algjörlega út í hött að láta sig dreyma um það.
  • Það eru of margir involved.
    • Þetta eru ekki bara 30 manns, því miður.
  • Þeir sem eru involved munu reyna allt til að skemma fyrir og tefja rannsóknina.
    • Og þeir hafa sennilega fjármuni til þess.
  • Það sem rannsóknaraðilar efnahagsafbrota standa frammi fyrir er að dómarar skilja ekki fléttuna og hvernig fjármunum var komið undan, þess vegna er erfitt að fá sakfellingar. Almenningur á ekki síður erfitt með að skilja þetta og þess vegna eiga fjölmiðlar í eigu afbrotamannanna auðvelt með að spila með almenning og skapa samúð með afbrotamönnunum. Við megum ekki láta spila með okkur. Okkur ber skylda til að lesa fréttir með gagnrýnum huga, þó eitthvað hafi verið prentað á pappír er það ekki ávísun á að það sé rétt eða satt, það höfum við séð undanfarið.

Við fáum ekki alla peningana til baka.

• Þessir aðilar hafa nú þegar keypt eignir, sennilega of háu verði, og tapað peningum. Þar fyrir utan lifa þessir einstaklingar ævintýralega hátt og það er ekki ódýrt. Við getum samt fengið eitthvað til baka ef rétt er haldið á spilunum og þó við fáum ekki alla peningana eigum við góða möguleika á að fá sannleikann í málinu fram, sem ég myndi segja að sé verðmætastur.
• Fólk sem vinnur við að rannsaka þetta mál mun sennilega verða fyrir hótunum.
  • Það má búast við því að rannsóknaraðilar fari að fá hótanir, jafnvel morðhótanir þegar þeir komast of nálægt valdamiklum og efnuðum einstaklingum.
  • Það eru ekki bara Íslendingar sem tóku þátt í þessari svikamyllu. Það eru erlendir aðilar sem hafa hag af því að ekki komist upp um hvað gerðist hér.

Þetta verður ekki ódýrt.

Þess vegna skiptir máli að við lærum af þessu og notum reynsluna til að byggja gagnsærra og betra samfélag. Óheiðarleiki er ekki dyggð. Ekki græðgi heldur.

Ef þú efast einhvertíma um af hverju við ættum að rannsaka þetta skaltu spyrja þig: "hver græðir á að rannsaka þetta ekki", svarið við þessari spurningu er alltaf það sama: hinir seku.

Þegar maður hefur reynslu af því að hugsa allt uppá nýtt, þá tekur það venjulega ekkert langan tíma - enda kláraði ég það fyrir hádegi í morgun. Missti reyndar úr smá svefn, but hey..

Útlendingurinn er kominn á hálan ís núna. Það vill nefnilega þannig til að það þýðir ekkert fyrir mig að skilja við menn. Það tók mömmu reyndar fjögur ár, en hún fann leið til að hneppa fyrrverandi eiginmann minn í varðhald og þar situr hann enn. Hún hefur sagt frá því í fjölskylduboðum, hlæjandi, að hún áskili sér rétt á að halda þeim tengdasonum sem ég dreg upp og eru henni þóknanlegir - henni er slétt sama þó ég sé hætt að vera með þeim, hún hættir ekkert að vera tengdamamma þeirra.

Og nú hef ég öruggar heimildir fyrir því að útlendingurinn ætli að gera svolítið sem mun sennilega skjóta honum langleiðina á toppinn í tengdasonafélaginu - en þá sleppur hann líka aldrei. Ég sé fyrir mér að mamma muni leita hann uppi í því landi sem hann býr, mæta með fjölskylduna og slá upp veislum hjá honum í tíma og ótíma, óháð því hvort ég og hann verðum saman eða ekki. Nú eða læsa hann í kjallaranum með hinum. Ég hef sagt honum þetta, en hann lætur úrtölur mínar sem vind um eyru þjóta. Hann hefur náttúrlega ekki hitt mömmu og heldur sennilega að ég sé að grínast, en... það er ekki þannig.

Hann er reyndar ekki smiður, svo kannski sleppur þetta.

Annars kom hrafn á svalirnar hjá mér í dag. Það hefur aldrei gerst áður - allavega ekki svo ég viti. Hann sat á handriðinu og ræddi við mig um lífið og tilveruna - og útlendinginn, auðvitað. Ég hélt fyrst niðrí mér andanum af því ég var svo hrædd um að hann myndi fljúga í burtu. En hann fór ekki fyrr en hann hafði úttalað sig um ýmis mál og ég var löngu farin að anda eðlilega þegar við kvöddumst.

Shit, ef þetta hefði verið lítill blár fugl væri þetta eins og fricking Disney.

Hrafn er miklu flottari - og - þetta er ekki Disney.

Vinkona mín spurði mig um daginn hvað ég ætla að kjósa. Ég sagði henni að ég hefði tvo raunhæfa valkosti: skila auðu, eða kjósa Besta flokkinn.

Sóley Tómasdóttir hefur nú hjálpað mér að gera upp hug minn.
Ég kýs Besta flokkinn.

Og hver veit. Stundum, þegar fólki er treyst til góðra verka, þá rís það undir ábyrgðinni sem því fylgir. Ekki datt mér í hug að sérstakur saksóknari myndi nokkurtíma gera nokkurn skapaðan hlut af viti. Hann strækaði mig ekki sem mjög solid maður. Leit meira út eins og ráðvilltur skógarbjörn í skrifstofustól. En hann er að koma á óvart maðurinn. Það verður ekki af honum tekið.

Með því að kjósa grínarana fá þeir alvöru tækifæri á að gera vel - umbylta. Sem er það sem þjóðin vill. Líkur eru ekki miklar á að þau geri það - en - það er líklegra að Jón Gnarr og hans fólk geri það en þeir sem sitja fyrir. Og því miður, er það ekki grín.

Fjórflokkurinn hefur fengið urmul tækifæra to do the right thing. Ekkert gerist. Þetta lið virðist í svo mikilli afneitun að það er sorglegt að horfa uppá það. Fjórflokkurinn stendur fyrir valdníðslu og hroka.

Besti flokkurinn er betri kostur í stöðunni en eitthvað af fjórflokknum og þeir eru líka betri kostur en auður seðill. Og af hverju ættum við ekki að gefa þessu fólki séns í nokkur ár og renna alveg blint í sjóinn - í stað þess að kjósa yfir okkur fólk sem hefur sannað að það hefur í grunninn ekki áhuga á að breyta nokkrum sköpuðum hlut í þjóðfélagi sem bókstaflega hrópar á gagngerar breytingar.

Besti flokkurinn gefur eitt besta kosningaloforð sem ég hef heyrt lengi - út með gamla liðið. Hvort þeir haga sér eitthvað öðruvísi á eftir að koma í ljós - en við komumst aldrei að því nema gefa þeim tækifæri til þess og hafna gamla liðinu í leiðinni.

Ég held að Jón Gnarr verði mjög fínn borgarstjóri og hlakka til að borða kleinur í borgarstjórabílnum - með börnunum.

Fór í litun í morgun og þess vegna fór ég út að borða í kvöld. Það er mandatory. Ef maður fer í litun og klipp og ef maður er flottur á eftir, þá fer maður þar sem aðrir geta séð hvað maður er flottur. It's the rule.

Svoleiðis verður það, þangað til ég hef efni á að hafa hárgreiðslukonu standby þegar ég þarf að vera með flott hár. En þá á ég sennilega aldrei eftir að nenna að fara út að borða aftur.

Einu sinni var ég stundum ekkert sérlega flott þegar ég kom úr litun og klippingu, en það eru orðin ansi mörg ár síðan. Það var last century dæmi og sennilega spilaði þar inní að ég hafði ekki hugmynd um hvernig ég vildi hafa hárið á mér, svo það var eins og fyrir aumingja: allskonar, og ekki alltaf jafn fallegt.

Reyndar fór ég ekkert í klippingu í dag, bara litun. Samt tókst henni að blása mig það flotta að ég átti fullt erindi út úr húsi. Það er nú bara nokkuð gott.

Annars fatta ég ekki hvernig það getur verið eitthvað hár eftir á hausnum á mér því ég er búin að fara svo mikið úr hárum undanfarið. Ég er eins og sjúklingur. Fur-balls útum alla íbúð. Mætti halda að ég ætti hund. Held reyndar að hún hafi slitið restina af lausu hárunum úr í morgun þegar hún var að þvo og nudda - og blása. Ég er hissa á hvað þetta er ennþá mikið hár, þrátt fyrir afföll - ekki að ég sé að kvarta.

Myndina tók ég inná baði þegar ég kom heim, hún átti að vera af hárinu á mér, en frumburðurinn gerði svo mikið grín að mér, því hún veit að ég var að taka myndina fyrir ákveðin útlending - og þetta er útkoman. Sennilega betri mynd overall, þó hárið sé í aukahlutverki - eins og vinur minn var að segja á msn: "þessi mynd rammar ágætlega inn ástandið á þér".

Eitt af því sem mér hefur þótt erfitt við að vera einhleyp er að hafa engan til að deila sigrum mínum og ósigrum með. Eiginlega hefur það verið erfiðast af öllu, því ég get alveg séð um mig sjálf þannig lagað. En ég get ekki speglað sjálfa mig og veitt sjálfri mér stuðning og hrós eins og önnur manneskja sem skiptir mig máli getur. Af því ég er ekki klofinn persónuleiki.

Þegar ég byrjaði að vinna hjá Marel var hringt í mig frá human resource deildinni og ég var beðin um símanúmer hjá þeim sem ætti að hringja í ef eitthvað kæmi fyrir mig t.d. í ferðalagi á vegum vinnunnar. Next of kin. Ég hafði ekki pælt í þessu mjög lengi og í þessu símtali áttaði ég mig á því að jú, ég á foreldra og systkini en ég á samt ekki next of kin, og ég vissi ekki hverju ég átti að svara. Ég bað um að fá að hringja til baka, þegar ég væri búin að finna út hvern væri heppilegast að hringja í. Ég bara vissi það ekki.

Vildi ég láta hringja í mömmu eða pabba? Eiginlega ekki. Ég endaði á að hringja í fyrrverandi eiginmanninn og spyrja hvort honum þætti óþægilegt að vera þessi contact aðili - sem myndi þá sjá um að hringja í fjölskylduna mína og segja þeim að ég væri dauð, eða whatever. Ég veit ekki af hverju, en mér fannst eðlilegra að faðir barnanna minna myndi vera látinn vita fyrst. Hann hefur snertiflöt við alla hina sem tengjast mér. Hann samþykkti að taka þetta hlutverk að sér, en lét mig lofa að gera allt sem í mínu valdi stendur til að koma í veg fyrir að hann fengi svona símtal. Ég lofaði því.

Þegar maður nær áfanga í lífinu, einhverju sem maður hefur unnið lengi að, þá er einhvernvegin ekkert varið í sigurinn ef maður hefur engan til að deila honum með. Ég hef staðið mig að því að vinna sigra, segja "jessss" í hálf-hljóði heima hjá mér, og upplifa svo þetta antiklimax. Það einfaldlega vantar þennan einhvern sem maður talar við og deilir gleðinni með. Einhvern sem segir "djöfull er ég ánægður með þig!" Einhvern þér finnst gott að sé ánægður með þig, af því það skiptir þig máli. Sem betur fer hef ég átt góða vini sem hafa deilt með mér gleði og sorgum og reynst mér alveg ofboðslega vel, en það er samt aldrei eins og gagnvart maka eða elskhuga. Þegar þú átt maka eru þínir sigrar hans sigrar og öfugt. Af því eruð í sama liði. Ef þetta er nokkurnvegin heilbrigt samband.

Tekurðu eftir að þú hringir alltaf í einhvern einn fyrst þegar eitthvað gerist sem þú þarft að deila með öðrum? Sá aðili sem þú hringir í fyrst, er sá aðili sem skiptir þig mestu máli. Hann hefur mest vægi.

Í dag fékk ég símtal, frábærar fréttir. Sigur.

Hann hringdi í mig fyrst.

Best að come clean.

Ég er ekki Anna Helgadóttir, Hagamel 53, 107, Reykjavík.

Ég er Catherine Alison Elliott, flat 3, Kipling Mansions, Murray Road, London, West nine. Ég fæddist 29. febrúar, 1952. Snilldin við að eiga afmæli á þessum degi er að maður eldist miklu hægar en fólk sem á afmæli árlega.

Þegar ég var 26 ára átti ég í eldheitu ástarsambandi með Sean Connery, sem ég endaði af því hann hrýtur eins og vélsög á nóttunni. Og það eru takmörk fyrir því hvað maður leggur á sig fyrir gott kynlíf. Auk þess drakk hann eins og svampur og var hrikalega matvandur. Nema þegar ég hætti með honum fékk ég aðalhlutverk í mynd sem var ekkert minna en stórkostleg. Hún var hinsvegar klippt í tætlur þannig að söguþráðurinn, sem átti að vera um mann sem tekur upp puttaling og verður ástfanginn - eftir klippingu virtist myndin vera um endingu alteratora í bifreiðum. Sem var synd. Stórleikur sá sem ég sýndi í myndinni var allur klipptur burtu og seinna komst ég að því að maðurinn sem klippti myndina var hárgreiðslumaður og hafði aldrei komið nálægt því að klippa bíómyndir áður. Ég var með mikið hár á þessum tíma.

Á árunum 1981 - 1986 var ég njósnari á vegum KGB og veit allskonar, til dæmis er lagið Nikita samið um ungan mann sem hraut líka. Elton setti það ekki fyrir sig enda hrýtur hann sjálfur eins og loftbor.

Árið 1987 kom ég til Íslands frá Bandaríkjunum og laug að einhverju fólki sem ég hitti á flugvellinum að ég væri dóttir þeirra og hefði verið í bandaríkjunum sem skiptinemi í ár. Með instant dáleiðslutækni sem ég lærði hjá KGB tókst mér að sannfæra þau um þetta. Ég tók upp nafnið Anna Helgadóttir og hef búið, mest megnis, á Íslandi síðan. Nema þegar ég fór í tvær vikur til Belgíu eitt árið að aflífa einhverja lopasokka, en mig vantaði líka pening þá.

Ég hélt að ég væri laus við þetta fyrra líf mitt og það myndi aldrei koma til tals, en voru þá ekki einhverjir sokkar sem grófu upp plaggatið fyrir my magnum opus (takið eftir að það er ekkert plaggat til með myndinni á imdb - það er ekki tilviljun!) og negldu það upp á Hamborgarabúllunni B5! Nema góður vinur minn, hann Soffi, sá þetta plaggat í dag, uplódaði því á facebook og taggaði mig á helvítis myndinni! Ég get ekki verið reið við Soffa, hvernig átti hann að vita af þessu?

Af þessum sökum hef ég ákveðið að drop the act og come clean.

Ég hlakka ekki til að útskýra þetta fyrir unglingnum (41) sem ég er að deita. Kannski tel ég honum bara trú um að þetta sé allt lygi og ég sé í alvöru Anna Helgadóttir, fædd 1971. En þá þarf ég að rifja upp hvernig það er gert..

Ég er í skýjunum. Var að fá þessa æðislegu hrafna, sem Úlfar Sveinbjörnsson sker út. Hrafn er uppáhalds fuglinn minn og lengi langaði mig að eiga einn sem gæludýr, en hætti við þegar ég tók þá hugsun lengra og áttaði mig á því að dýrinu myndi aldrei líða vel lokað í búri eða íbúð. Ég sé ekki hvað er varið í að eiga gæludýr ef því líður ekki vel. En nú á ég tvo og mér finnst þeir svo flottir!

Hann Úlfar er algjör snillingur og sker út alla íslensku fuglaflóruna og þeir eru alveg ótrúlega flottir hjá honum. Ég held að það séu reyndar ekki komnar myndir af þeim á heimasíðuna hans en hér er hún samt: www.ulli.is

Nú þarf ég bara að ákveða hvað þeir eiga að heita.
(Mér finnst Huginn og Muninn of standard, en það er vissulega klassískt)
----

Jón og Gulli? ha ha ha
Pú og Pa hljómar nokkuð vel.
Hægri og Vinstri hljómar líka vel.
Statler og Waldorf væri snilld.
Eddie og Richie, steinliggur auðvitað.
Harrý og Heimir has a ring to it.
Skafti og Skapti er nokkuð gott.
Geir og Grani gæti virkað.
Pat og Mat, ég þekki þá reyndar bara undir samheitinu: Klaufabárðarnir

Fyrrverandi eiginmaðurinn birti hárbeittan pistil um stöðuna í pólitík á Íslandi í dag á badabing.is - og af hverju Besti flokkurinn fær svona mikinn vind í seglin.

Egill Helga birti pistilinn í heild sinni á eyjunni þar sem serverinn sem hýsir badabing.is fór niður í morgun eftir að Egill linkaði á pistil Tóta.

Solid.

Eftir að ég las þetta frá Besta flokknum upplifi ég í fyrsta skipti eftir hrun, löngun til að búa áfram á Íslandi.

Gott viðtal við Jón Gnarr í Grapevine (pdf).
Sama viðtal á íslensku. Illugi Jökulsson þýddi.

X við Æ 29 maí.

Il buono, il brutto, il cattivo. (1966)

Djöfull er þetta mögnuð mynd. Við vorum með einhverja extended english version og ég veit ekki hvort það munaði eitthvað um það, verulega langt síðan ég sá myndina síðast. Clint Eastwood... úúúúúú, maðurinn er flottur. "Ekki pissa í þig mamma", sagði sonurinn þegar ég var að dásama manninn.

Frumburðurinn var mjög hrifinn og kunni sennilega betur að meta myndina í það heila en Doddi, sem sagði að myndin væri: "boring, yet exciting." Hann var alveg á nálum í stand-off senunni, enda stenst hún alveg tímans tönn.

Að mörgu leyti er þessi bíómynd listaverk, senurnar og sviðssetningin. Brilliant dialógur og alveg frábær leikur. Eli Wallach fer gjörsamlega á kostum og er eiginlega betri en Clintinn - en maður segir það nú samt ekkert opinberlega - ég mun segjast hafa verið að drekka ef einhver ætlar að halda þessu gegn mér seinna.

Þetta er fyrsti spaghettí-vestrinn sem krakkarnir sjá, en ekki sá síðasti.

Þetta er snilld.

BOOOJAH!

Svona gerir hann.

MMMMmmmmmmmmmmmmmmmmmm

Ég verð auðvitað að byrja á að óska Sjálfstæðisflokki, Framsókn, Samfylkingu og Vinstri grænum til hamingju með stórkostlega varnarsigra, miðað-við-sigra, over-all-árangur, lófaspýtingar og mögnuðustu froðu sem sést hefur í sjónvarpi á þessari öld.

Svo vil ég óska þeim Reykvíkingum sem höfðu hreðjar til að kjósa Besta flokkinn til hamingju með að gefa hinu afdankaða flokksliðinu fingurinn.

BOOOOOJAH!

Nú skelfur liðið á Alþingi og þorir ekki fyrir sitt litla líf að boða til kosninga - af því þeir vita hvað gerist þá.

Æ,æ.

Og af því að gamla pólitíska gengið virðist ekki hafa vitsmuni til að skilja skilaboðin, þó þau séu búin að fatta að þetta eru skilaboð, þá er kannski rétt að gefa ykkur þetta inn með teskeið. Skilaboðin (allavega frá mér) eru þessi: ég vil fá að kjósa fólk, ekki flokka og ég vil alvöru (ekkert ráðgefandi rugl) stjórnlagaþing sem tekur á þeim brestum sem eru á kerfinu sem þið starfið í. Ég vil að þið starfið fyrir opnum tjöldum og hættið leynimakki. Ég vil líka að fólk sem er staðið að því að misnota aðstöðu sína í embætti verði gert að segja af sér.

Frekar beisik.

Ég er ekki að gera neitt öðruvísi, enda tók ég þá ákvörðun á sínum tíma þegar hjónabandinu mínu lauk að vera ég sjálf. Mér finnst ég best þannig. Það sem er öðruvísi er að ég fann mann sem er líka hann sjálfur og finnst ég frábær nákvæmlega eins og ég er. Ég kemst ekki yfir það - og hann kemst ekki yfir það heldur, þ.e. hvað honum finnst auðvelt að vera hann sjálfur nálægt mér.

Og þegar hann fer að versla og kemur heim úr búðinni með blóm handa mér, eða þegar hann eldar mat sem er fáránlega góður, eða þegar hann nuddar á mér axlirnar þegar ég er að vinna heima á kvöldin, eða þegar hann pælir í legói með dodda eða þegar hann ræðir við frumburðinn um hennar framtíðarplön, eða þegar hann heldur á pokunum úr búðinni upp stigana, eða þegar hann situr með mér heilt kvöld heima hjá mömmu að horfa á kosningasjónvarp - af því hann veit að það skiptir mig máli, eða þegar hann tekur utanum mig og hallar mér afturábak og kyssir mig (sem hann gerir)... ég gef frá mér sæluandvarp ca fjórtán sinnum á dag. Hann er svo góður við mig þessi maður.

Það er ekki langt síðan mamma sá ástæðu til að útskýra fyrir mér í töluvert löngu máli að ég gæti gleymt því að finna mann sem er "góður" við mig. Ég væri orðin gömul og þannig menn væru löngu farnir af markaðnum og búnir að finna sér konu.

Ég leyfði henni að klára áður en ég sagði henni að fyrir mér væri þetta ófrávíkjanleg krafa og ef ég fyndi ekki mann sem er góður við mig, þá verð ég bara ein. Og það er allt í lagi. Mamma hristi höfuðið yfir þrjóskunni í aldraðri dóttur sinni - en my god. Að gera kröfu á að einhver sé góður við þig er í raun það sama og að gera kröfu á að viðkomandi búi yfir andlegu og líkamlegu heilbrigði! Og ég ætlaði ekki að sætta mig við neitt minna en það.

Og núna þarf ég þess ekki.

Hann var löngu hættur að reikna með að hann myndi upplifa eitthvað svona, en segir að ég hafi verið biðinnar virði.

Það er hann líka og vel rúmlega það.

Og ég er meðða á heilanum.