 |
|
|
|
 |
Snerting - og þetta verður allt í lagi
Mánudagur, 05. apríl 2010
Eva vinkona segir að það sé eðilegt að vera í rusli þegar maður er í þessari aðstöðu - og ég var auðvitað í rusli. Hvað er nú það besta sem getur komið fyrir manneskju sem er í rusli? Jú, það er að hitta gamlan vin sem tekur utan um þig og þurrkar tárin alveg þangað til þau hætta að koma. Segir þér að þetta verði allt í lagi. Ég er svo auðtrúa. Ef einhver sem ég treysti segir mér að það verði allt í lagi, þá trúi ég að það verði allt í lagi. Venjulega veit ég þetta sjálf, en svo koma dagar þar sem ég hætti að trúa því, og þá þarf ég á einhverjum að halda sem tekur utan um mig og segir mér þetta. Ég vissi það ekki fyrir, en ég veit núna að ég veslast upp án líkamlegrar snertingar. Ég, manneskja sem þoldi enga snertingu hér í den af því ég var ekki alin upp við hana og fannst fólk sem þurfti að vera að haldast í hendur eða snerta hvort annað vera mongo. Little did I know, það var ég sem var dysfunctional, ekki hinir. Sem betur fer eignaðist ég son sem kenndi mér hvað það er gott að búa við líkamlega væntumþykju og við pössum uppá að hvorugt okkar veslist upp. En að fá enga mannlega snertingu í marga daga. Gætir alveg eins sett kúlu í gegnum hausinn á mér. Seriously. Svo ég hef ákveðið að hætta við að ræna Óla og Dorrit og heimta lausnargjald, einfaldlega vegna þess að.. a) það myndi enginn vilja borga Ég er ekkert að djóka með að allar ákvarðanir sem ég tók í þessari baðferð eru tótal rugl. Ætla ekki einu sinni að skrifa um það sem mér datt í hug að væri hægt að gera við útrásarvíkinga með einum blýanti. Bygons. Sonurinn tók fyrstu fréttum um eigið herbergi af yfirvegun: á nú að loka mig af? Samt var ég ekki í hvítu. Ég átti von á sterkari viðbrögðum og jákvæðari. Getur verið að það sé ofmetið að börn séu með sér herbergi þegar þeim líður hvort sem er vel heima hjá sér? Þegar ég benti honum á að hann fengi ekki bara herbergi heldur líka sér skrifborð, stól og hillur, þá virtist hann sjá einhverja möguleika á að þetta gæti sennilega - kannski - gengið upp. Bandaríkin eru næsti áfangastaður svo ég spurði krakkana áðan hvort það væri eitthvað sem þau vildu að ég kæmi með heim. Jú, frumburðurinn vill sverð og sonurinn byssu. Jaaaaá. Ég setti mig í stellingar "sjáiði til kæru börn. Nýleg könnun hefur leitt í ljós að ég get ekki lifað án snertingar. Nú er staðan þannig að ef ég á að smygla sverði og byssu í flugvél í bandaríkjunum er ég ansi hrædd um að.. " | anna | 20:07 |
comments
Sendi þér hér með eitt cyber-knús. Þú átt það skilið. Ég hef aldrei hitt þig en hef lesið bloggið þitt í mjög mörg ár. Ég held að þú sért dáldið frábær og krakkarnir þínir eru klárlega mjög frábær. post a comment
|
