Eftir 53 klukkutíma í baði hef ég ákveðið að hætta í ruglinu og hefja algjörlega nýtt líf sem lesbísk ninja vampíra, en fyrst ætla ég að þurrka mér.

22:30

Anna says: ég er miklu hressari eftir að ég gerðist lesbíu ninja vampíra
Anna says: ég bjóst samt við meiru
xxx says: já ... þá þarftu ekki að velta hinu kyninu fyrir þér lengur ..
Anna says: það er samt einhvernvegin.. allt við það sama
xxx says: en hvað er fólgið í því að vera lesbíu ninja vampíra?
Anna says: ég hélt að ég fengi allavega búning
xxx says: þú hlýtur nú að fá búning
Anna says: verð ég ekki að treysta því?
Anna says: gefum þessu korter í viðbót

23:00

xxx says: ertu búin að fá búninginn?
Anna says: nei það hefur ekkert gerst
Anna says: þetta er hálf slappt
Anna says: ekki ein ninja búin að brjótast í gegnum svalahurðina að fagna mér
Anna says: og ég veit ekkert hvar þær hittast eða neitt
xxx says: heldur þú að þú endist í þessu?
Anna says: ég hugsa ekki
Anna says: ég bjóst við meiru
xxx says: engin ninja
xxx says: engin lessa
xxx says: engin vampíra
xxx says: slappt
Anna says: þegar þú telur þetta svona upp verður mér ljóst að þessi baðferð, hún var mistök
Anna says: og allar ákvarðarnir sem í henni voru teknar
xxx says: þarftu þá að draga í land ?
Anna says: það fer að styttast í það
xxx says: þú ert líka ekkert fyrir konur
Anna says: en ég sá það ekki sem vandamál
Anna says: ég hef áhuga á karlmönnum, en ég læt það ekki trufla mig í að vera án þeirra
xxx says: lítinn áhuga á vampírum kannski líka?
Anna says: nei reyndar
Anna says: ég ætlaði alltaf að verða vampíra þegar ég yrði stór
xxx says: korter í viðbót?
Anna says: já ég held það

23:45

xxx says: eitthvað?
Anna says: nei þetta er búið
xxx says: alveg?
Anna says: þetta lá bara ekki fyrir mér
Anna says: ég verð að sætta mig við það
xxx says: leiðinlegt
Anna says: já þetta er glatað
Anna says: maður liggur í baði, svo dögum skiptir!
Anna says: tekur monumental ákvarðanir
xxx says: og ekki einu sinni búningur!
Anna says: hvað get ég sagt
Anna says: þetta er bara..
xxx says: svakalegt
Anna says: orðið sem kemur í hugann er
Anna says: vonbrigði
Anna says: gífuleg vonbrigði
xxx says: það jafnar sig
Anna says: ég er náttúrlega í rusli
xxx says: skiljanlega
xxx says: þetta verður allt í lagi
xxx says: lesbíur eru ekki til í alvörunni og ekki ninjur heldur
xxx says: og vampírur eru bara til í bíómyndunum
Anna says: jææææja, á nú að brjóta mann gjörsamlega niður
xxx says: ha ha ha

Smelltu til að stækka

You're gonna find yourself somewhere.. somehow.

That face. That's me realizing that those smart girls in that big black truck and that big guy in that snakeskin jacket, they were the closest to something I had always wanted, but never really had. A family. I trusted them and they trusted me. We had hope, we had each other. And without other people, you might as well be a zombie.
-Zombieland
---

Páskadagur og krakkarnir eru hjá pabba sínum. Síðan á miðvikudaginn er ég búin að... outline-a verkefni sem ég tók að mér - kynna outline-ið á fundi í gær þar sem ég fékk grænt ljós á allt saman - hanna template fyrir marel - hlusta á þættina dexter og the good wife - hlusta bíómyndirnar the usual suspects og the dark knight - fara í gegnum fötin mín og henda megninu - hlusta á þætti úr þáttaröðinni nei eða já - losa mig við dót úr stofuskápunum - losa mig við bækur sem ég þarf ekki - elda roast beef - borða búlluborgara - taka 60 forskastökk og 220 magaæfingar - henda dóti úr eldhúsinu sem ég þarf ekki - gera lista yfir föt sem ég átti og henti en þarf að eignast aftur í minni stærð - hlusta á Corinne Bailey Rae - fara í gegnum pappíra og henda - fara í gegnum baðherbergið og henda því sem ég þarf ekki - losa mig við skó, suma ónotaða - losa mig við tölvudót sem ég þarf ekki - þvo þvott non stop í fjóra daga - og - þrífa alla íbúðina.

Þessa páska hafði ég reyndar mikla þörf fyrir að vera ein í nokkra daga, það er búið að vera brjálað álag í vinnunni undanfarið og ég er hætt að hafa undan. Þurfti time out. Í fullkomnum heimi hefði ég tekið þetta time out í að slaka á - en, ég fékk the next best thing: tíma til að koma heimilinu í lag.

Þetta er ekki jafn dramatískt og árið 2007 því það sem ég skrifaði var ekki rétt, ég bætti ekki við miklu drasli árið 2009. Ég fór í gegnum eldhúsið það ár og losaði mig við dót sem ég nota ekki, ég losaði mig líka við föt árið 2009. Málið er að ég kaupi sjaldan dót sem ég hef ekki þörf fyrir og ég er dugleg að gefa hluti sem ég hef ekkert að gera við. Ég á samt geymsluna eftir. Hún verður tekin í gegn í sumar.

Ég sofnaði klukkan átta í sófanum. Gjörsamlega búin að vera úr þreytu. Þegar ég vaknaði var allt dimmt og þögn úti. Annað slagið heyrði ég bíl keyra Hofsvallagötuna. Ég reyndi að giska á hvað klukkan var, giskaði á tvö. Hún var miðnætti.

Ég lá lengi í myrkrinu og hjúfraði mig uppað sófabakinu. Ég er búin að vera svo þreytt, running on empty lengi. Fór að velta fyrir mér hvernig ég gæti einfaldað meira og hvort ég ætti að losa mig við eitthvað af húsgögnunum. Þegar allt er hreint er ekkert af þeim fyrir mér og ég nota þau öll. Nema eitt. Ég nota ekki rúmið mitt.

Ég fékk þetta rúm fyrir sex árum, þegar ég skildi. Síðan þá hefur það annaðhvort verið autt eða reynst illa skipað. Ég sef oftar í sófanum en í rúminu og ég vil frekar að sonur minn fái sér herbergi. Ég geri mér grein fyrir að með þessu er ég í raun að koma í veg fyrir að ég hafi tækifæri til að mynda náin tengsl við karlmann, það er eina ástæðan fyrir því að ég er ekki löngu búin að gera þessa breytingu. Ég vildi ekki loka á möguleikann.

Það hefur hinsvegar ekki skilað mér neinu nema sárum að mynda náin tengsl við karlmenn svo þetta með rúmið skiptir ekki máli lengur. Ef ég fer að efast á ég hjólreiðapumpu sem mér var gefin í afmælisgjöf, sem minnir mig á hvernig menn ég vel fyrir sjálfa mig. Eins og einn vinur minn orðaði það: þetta er eins og fóstbræðrasketch.

Ég er orðin þreytt á svona rugli og ég get treyst einu. Sófinn mun aldrei nokkurtíma sýna mér svona framkomu. Svo ég vel herbergi fyrir son minn og sófann fyrir mig. Ég hugsa að það muni á endanum veita mér töluvert meiri gleði en hitt.

Í morgun vaknaði ég og sá að ég hafði fengið sms. Ég las sms-ið, var hálf svefndrukkin ennþá, spyrjandi sjálfa mig hvað í fjandanum Björn Jörundur væri að vilja í mína drauma. Sem betur fer vorum við bæði full klædd. Mér finnst þetta samt krípí.

*censored*

Ég held að Björn Jörundur hafi verið að segja mér að horfa til heimsins, úr höfuðátt. Það er eina lagið sem ég þekki með Nýdönsk og það er eina tengingin sem ég finn við Björn Jörund í hausnum á mér, ég þekki manninn ekki neitt. Svo ég fann lagið á youtube og hlustaði.

*censored*

Eva vinkona segir að það sé eðilegt að vera í rusli þegar maður er í þessari aðstöðu - og ég var auðvitað í rusli. Hvað er nú það besta sem getur komið fyrir manneskju sem er í rusli? Jú, það er að hitta gamlan vin sem tekur utan um þig og þurrkar tárin alveg þangað til þau hætta að koma. Segir þér að þetta verði allt í lagi.

Ég er svo auðtrúa. Ef einhver sem ég treysti segir mér að það verði allt í lagi, þá trúi ég að það verði allt í lagi. Venjulega veit ég þetta sjálf, en svo koma dagar þar sem ég hætti að trúa því, og þá þarf ég á einhverjum að halda sem tekur utan um mig og segir mér þetta. Ég vissi það ekki fyrir, en ég veit núna að ég veslast upp án líkamlegrar snertingar. Ég, manneskja sem þoldi enga snertingu hér í den af því ég var ekki alin upp við hana og fannst fólk sem þurfti að vera að haldast í hendur eða snerta hvort annað vera mongo. Little did I know, það var ég sem var dysfunctional, ekki hinir.

Sem betur fer eignaðist ég son sem kenndi mér hvað það er gott að búa við líkamlega væntumþykju og við pössum uppá að hvorugt okkar veslist upp. En að fá enga mannlega snertingu í marga daga. Gætir alveg eins sett kúlu í gegnum hausinn á mér. Seriously.

Svo ég hef ákveðið að hætta við að ræna Óla og Dorrit og heimta lausnargjald, einfaldlega vegna þess að..

a) það myndi enginn vilja borga
b) ég myndi veslast upp í fangelsinu

Ég er ekkert að djóka með að allar ákvarðanir sem ég tók í þessari baðferð eru tótal rugl. Ætla ekki einu sinni að skrifa um það sem mér datt í hug að væri hægt að gera við útrásarvíkinga með einum blýanti.

Bygons.

Sonurinn tók fyrstu fréttum um eigið herbergi af yfirvegun: á nú að loka mig af? Samt var ég ekki í hvítu.

Ég átti von á sterkari viðbrögðum og jákvæðari. Getur verið að það sé ofmetið að börn séu með sér herbergi þegar þeim líður hvort sem er vel heima hjá sér? Þegar ég benti honum á að hann fengi ekki bara herbergi heldur líka sér skrifborð, stól og hillur, þá virtist hann sjá einhverja möguleika á að þetta gæti sennilega - kannski - gengið upp.

Bandaríkin eru næsti áfangastaður svo ég spurði krakkana áðan hvort það væri eitthvað sem þau vildu að ég kæmi með heim. Jú, frumburðurinn vill sverð og sonurinn byssu. Jaaaaá. Ég setti mig í stellingar "sjáiði til kæru börn. Nýleg könnun hefur leitt í ljós að ég get ekki lifað án snertingar. Nú er staðan þannig að ef ég á að smygla sverði og byssu í flugvél í bandaríkjunum er ég ansi hrædd um að.. "

Hér er pakki !! :D til þín --------------------mín kæra :D

Ég var einmitt að skoða vefinn þeirra í gær og sjá mig fyrir mér í þessu, eða þessu, eða þessu, eða þessu. Ég mun samt ekki stíga inní Victoria's Secret verslun fyrr en þar næsta föstudag, þegar ég flýg heim í gegnum New York.

Takk fyrir gjöfina, þú ert frábær!!

Ég var að koma af intense fundi. Fékk nefnilega hugmynd í gær þegar ég var að fara að sofa - í sófanum. Hugmynd sem er svo góð, að þegar ég kynnti hana fyrir manninum sem elskar að hata mig, eða öfugt, fannst honum hugmyndin góð líka. Svo góð, að þó hann hefði upprunalega ekki nema fimm mínútur til að tala við mig, spurði hann hvort ég hefði tuttugu mínútur í viðbót þegar við vorum búin að ræða þetta í klukkutíma og náði í tæknimann til að fá álit. Við erum komin með grunninn sem vantað. Teppið, sem really ties the room together.

Ég hélt að ég væri spennt að fara til New York, en ég er með miklu meiri fiðring í maganum þegar ég hugsa um þessa hugmynd.

Flippað.

Þegar ég kom leið mér eins og einhver væri búinn að leggja örþunnt lag af bómull yfir heiminn, eða blása á jafn mikið magn af fífukollum og krónum sem fjárglæframenn stálu frá bönkunum. Hann er orðinn vanur því að það þýðir ekkert að ná sambandi við mig fyrr en ég er búin að horfa útum gluggana í tíu mínútur og hann segir að hann hafi aldrei séð neinn sýna svona mikil viðbrögð við útsýninu.

Honum finnst gaman að fylgjast með mér horfa út og hlakkar til að sýna mér ljósaskiptin í góðu veðri. Ég hlakka líka til. Í hvert skipti sem ég kem velti ég því fyrir mér hvort það væri hægt að taka svona sem sjálfsögðum hlut, jafnvel þó þú sjáir það á hverjum degi.

Ég held ekki.

Ég gleymdi mér auðvitað við tölvuna og það var orðið dimmt þegar við ákváðum að þetta væri orðið gott. Ég leit upp og dáðist að útsýninu aftur, ljósunum í borginni - og þá datt honum í hug að fara upp um tvær hæðir, á hæð þar sem ekkert er. Ég veit ekki nákvæmlega í hverju munurinn liggur. Kannski er það skortur á parketi, húsgögnum og veggjum, en þegar ég kom útúr lyftunni leið mér eins og hræddum hamstri.

Ef einhver hefði sett höndina yfir brjóstið á mér hefði hann fundið hvað hjartað mitt sló hratt. Ég var hrædd. Það var ekkert þarna inni, engir veggir, bara steypa, gluggar og gluggapóstar. Ég get sennilega aldrei lýst þessu öðruvísi en að ég var hrædd í myrkrinu með ljósin í allri borginni allt um kring. Alveg mögnuð upplifun að sjá Reykjavík - og nágrenni, frá þessu sjónarhorni.

Hann fór að hlæja og valsaði um allt. Það sem hann sagði bergmálaði, en ég var frosin í sömu sporunum. Kannski var ég overwhelmed, ég veit það ekki. Þegar hann sá hvað ég var hrædd, því það leyndi sér ekkert, bauðst hann til að leiða mig inn svo ég sæi útsýnið.

Ég er ennþá með hjartslátt.

Þegar hann keyrði mig heim sagðist hann halda að ég væri ofurkona og að hann næði ekki utanum af hverju ég væri ekki gift. Hvernig stendur á því að þú átt ekki mann Anna?

Ég brosti kurteislega - standard viðbrögð. Ég hef ekki tölu á því hvað ég hef fengið þessa spurningu oft á síðustu sex árum. Ég get ekki svarað spurningunni og nenni ekki að leita að svarinu lengur.

Ætli menn myndu hætta að spyrja ef ég fer að ganga með giftingarhring?

Ég sat lengi hjá úlfinum á Ægisíðunni í kvöld og hugsaði. Náði ekki að tæma hugann eins og ég ætlaði að gera. Ég er að hugsa um of margt þó ég geri mér grein fyrir að ég hafi mesta þörf fyrir að hugsa ekkert akkúrat núna.

Anna says: mér líður furðulega
xxx says: spennandi
Anna says: já
xxx says: be proud
Anna says: ég er það
Anna says: mér líður samt furðulega

Á leiðinni heim úr vinnunni kom ég við hjá fyrrverandi eiginmanni mínum í heimsókn til að segja honum að ferðalög mín munu aukast og athuga hvort hann getur komið til móts við mig með krakkana. Nú er það frágengið.

Ég hlakka til að hitta bandaríska teymið.
Ég hlakka til að finna lyktina í New York.

I like New York in..

Make it real, or else forgetaboutit..

Þetta hefur gengið vonum framar og þau hérna úti eru mjög ánægð með það sem ég er búin að gera frá því ég kom. Ég var ekki viss um hvernig þetta gæti gengið upp, en ég er farin að sjá fyrir mér hvernig þetta gæti smollið saman.

Í hvert skipti sem þau fara með mig út að borða er meira en helmingurinn af matnum eftir á disknum þegar ég er orðin södd og þjónarnir spyrja með skelfingarsvip að því hvort þetta hafi ekki verið gott. Satt best að segja er maturinn hérna alveg fáránlega góður.

Veðrið er yndislegt, 20 stiga hiti, sól og svalandi gola. Þau segja að þetta sé óvenju gott veður fyrir apríl og ég trúi þeim. Þetta veður vekur mig til lífsins og mig langar að GERA eitthvað. Mig langar að fara kollhnís í grasinu og handahlaup og flikk-flakk. Hvað ég vildi óska þess að krakkarnir væru hér, þau kynnu að meta þetta, Doddi myndi elska þetta. Doddi þolir veðrið á Íslandi jafn illa og ég, mér finnst ekkert gaman að fara út til að norpa úr kulda og mér er yfirleitt alltaf kalt heima. Hér finnst mér erfitt að fara inn, vil helst alltaf vera úti.

Ef ég ætti heima hérna ætti ég garð og ég væri sennilega alltaf í garðinum. Annaðhvort að huga að gróðrinum, eða hoppa og skoppa um eða liggja í grasinu - oh, eða úti í skógi! Ég gekk framhjá nýslegnu grasi í dag og mig langaði mest að leggjast niður og leggja mig - en þetta var í hádeginu og tveir af þeim sem eru búnir að vera á fundunum komu hingað sérstaklega útaf mér, svo ég kunni nú ekki við að blása dagin af svo ég gæti lagt mig á nýslegnu grasi.

Ég fór í göngutúr áðan eftir vinnu, þetta er ekkert spennandi hverfi þó hótelið sé rosalega flott, en ég elska að fara út að ganga í myrkrinu, hlýtt úti en ekki mollulegt, smá gola - oh.. þetta er svo yndislegt.

Annað. Ég viðurkenni að ég er mjög fegin að vera ekki á Íslandi núna. Þessi skýrsla var kannski nauðsynleg en hún segir ekkert sem ekki var vitað. Stjórnsýslan brást og menn voru siðlausir í bönkunum. Spurningunni sem á eftir að svara er: hver er refsingin?

Við þurfum að veita þessu fólki ráðningu - og sjá til þess að það fái ekki endurráðningu. En við þurfum líka að finna fólk sem er tilbúið til að bretta upp ermarnar og breyta því sem þarf að breyta á landinu okkar.

Skref númer eitt er að halda stjórnlagaþing. Skref númer tvö verður að taka stjórnsýsluna í gegn, einfalda ferli og auka gagnsæi. Einfalda öll lög og reglugerðir og skrifa þær á mannamáli. Ef enginn tekur að sér að gera þetta getum við alveg eins lokað sjoppunni.

Og ég segi fyrir mitt leyti.. fólk sem hefur bakgrunn í pólitík er einfaldlega vanhæft. Það á jafnt við um frambjóðendur, senditíkur sem hafa "unnið fyrir flokkinn" og klappstýrur. Burt með þetta lið.

Nóg um Ísland.

Það er komin upp sí-endurtekin spurning sem ég fæ hérna in the us-of-a. Fyrsti maðurinn sem spurði var flotti skurðlæknirinn sem sat við hliðiná mér í flugi no 2 á sunnudaginn. Ég veit að ég ýki á anna.is, en ég er ekki að ýkja þegar ég segi að hann hafi verið flottur. Hann var drop dead. Var að skoða bílablað. Þegar hann var nánast búinn að fletta öllu blaðinu - og ég búin að skoða það hálfpartinn með honum, spurði ég "so what's your favorite car?" Honum krossbrá og leit í fyrsta skipti á mig því hann var byrjaður að skoða blaðið áður en ég kom í vélina og leit ekki upp þegar ég settist. Hann gat ekki valið einhvern einn, svo hann valdi þrjá bíla. Maserati, Ferrari og Chevrolet Bel Air Convertible.

Hann sagði að amerískar konur ávarpa ekki karlmenn af fyrra bragði svo ég hlyti að vera frá Evrópu. Rétt. Þegar við vorum búin að spjalla saman í þrjá tíma og við vorum að fara að lenda, spurði hann: hey what's your name og ég rétti honum höndina og sagði "Anna" - "Scott" svaraði hann og tók í höndina á mér. Scott sagði að það væri rugl að fljúga til Íslands á föstudeginum, fletti upp veðurspánni í NY fyrir helgina í iPhone-inum sínum og spurði af hverju ég eyði ekki helginni í NY og færi heim á sunnudaginn. Fólkið hérna spyr sömu spurningar - svo oft, að ég er farin að velta þessu alvarlega fyrir mér.

Það er búin að vera rugluð keyrsla síðan ég kom hingað og ég gæti alveg þegið tveggja daga frí. Það eina sem mér finnst svolítið glatað er að ég sá aldrei fyrir mér að ég færi ein til NY. Og ég veit að life is better with company - en - fer ekki að koma tími á að ég sætti mig endanlega við stöðuna eins og hún er?

Ég held það.

Kem heim á mánudag.

Í miðvesturríkjunum var ég spurð að því hvort ég væri bresk, þeim fannst ég taka þannig ensku.

Í New York heldur fólk að ég sé spönsk, ítölsk eða frönsk, byggt á útlitinu.

Að versla á útsölum í miðvesturríkjum bandaríkjanna þegar þú ert ekki feitur, er algjör draumur. Því öll fötin á útsölunni eru í þinni stærð. Ég reikna ekki með að það verði þannig hér í New York.

Þegar ég var búin að tékka mig inná hótel fór ég út að labba. Var ekki komin langt þegar ég fann hvað ég var rosalega þreytt. Ég er alveg útkeyrð eftir þessa viku. Ákvað að kaupa mér pizzusneið og vatn, sem reyndist vera ein besta pizzusneið sem ég hef á ævinni borðað (enda sagði hann: see you tomorrow - kannski er það ekki alveg að marka, ég var verulega svöng) og fór svo uppá hótel.

Uppá herbergi fór ég að skoða kort og annað til að átta mig aðeins betur á hvar ég er í borginni því ég hef ekkert mátt vera að því að pæla í NY í vikunni. Ég ætla ekki að spenna mig neitt sérstaklega hérna og mig langar ekki að hlaupa á milli staða bara til að sjá þá. Ég hef til dæmis engan áhuga á að fara á bát að sjá frelsisstyttuna, en mig langar að fara niður að Hudson ánni. Ég á eftir að rölta um, veit um nokkra staði sem ég verð að fara á, en sennilega verð ég mest að slæpast og borða eitthvað skemmtilegt. Segja öðrum túristum sem spyrja mig til vegar að ég geti því miður ekki hjálpað þeim að rata þangað sem þeir eru að fara, vegna þess að ég er túristi sjálf.

Er asnalegt að segja að mér finnst ekkert framandi við þessa borg? Með því er ég ekki að segja að mér finnist hún eitthvað síðri, hún er nákvæmlega, akkúrat og alveg eins og ég hélt að hún væri. STÓRKOSTLEG! Og mér líður svolítið eins og ég hafi alltaf verið hérna. Er ekki hrædd að ganga ein um göturnar þó það sé orðið dimmt og þeir New York búar sem ég hef talað við eru yndislegir. Þeir eru... þeir sjálfir - og mér þykir svo vænt um það.

New York verður time out fyrir mig. Ég finn einskonar innri frið hérna, eins furðulegt og það kann að vera.

Það er erfitt að villast í NY, þó þetta sé ansi stór borg.

Það er ekki hægt að segja það sama um Kópavog.

Auðvitað fór ég aftur og fékk mér pizzu, á sama staðnum, hjá sama kallinum. Hann var svo kátur að sjá mig. Kannski sér hann utaná mér að ég er beisik kona, ef ég dett niður á eitthvað sem mér finnst above average gott, þá sæki ég í það. Aftur og aftur og aftur og aftur og aftur.

Já. Kvöld númer tvö í NY og ég nennti ekki að finna annan stað og ákvað að fara aftur þangað sem ég vissi að ég yrði ánægð.

En ég er ánægð. Ég er svo ánægð. Hótelið sem ég er á er fáránlega ódýrt miðað við staðsetningu, því ég er rétt hjá Empire State Building. Það er enginn morgunmatur innifalinn (sem ég veit um) en herbergið er fínt, tandurhreint og þegar ég bókaði herbergið stóð ég í þeirri meiningu að það væri sameiginleg sturta frammi, en það er sturta og allt sér. Sjónvarp. Ég kveiki aldrei á sjónvarpi á hótelherbergjum. Peningaskápur. Æðislegt rúm. Af hverju eru rúm á hótelum svona rosalega góð alltaf?

Húsið sjálft, ohhh mér finnst það svo kúl. Svo flott bygging. Gólfið er ekki alveg beint, ekki veggirnir heldur. Stiginn hjá lyftunni fer í kringum lyftuna. Í morgun, þegar ég var að fara út, var opið inní herbergið á móti og tveir menn að vinna þar, ég spurði náttúrlega hvort þeir væru að gera upp herbergið og þeir buðu mér að sjá baðherbergið, sem er að verða geeeeeðveikislega flott. Þeir voru ferlega glaðir af því ég var svo hrifin af því sem þeir voru að gera.

Hvaða líkur eru á að fá herbergi númer 419 tvö hótel í röð?

Þegar ég kom úr bænum áðan tók ég til í ferðatöskunni til að sjá hvað ég ætti mikið pláss eftir því ég verslaði smá í dag. Á morgun ætla ég að versla meira og í kvöld keypti ég actually kassa af fruit loops sem ég mun borða við hátíðlega athöfn á Hagamel með börnunum mínum og segja þeim að ÞETTA er næstum því eins og það sem ég ólst upp við, nema það hét Trix og kvikindið utaná var hvít kanína. Ég fékk mér svona í morgunmat á hótelinu í Des Moines og fólkið á næsta borði var farið að stara á mig, ég gaf frá mér svo nautnarleg hljóð. Lord..

Ég er búin að sjá svo mikið í dag að ég ætla ekki að reyna að skrifa um það allt, en eitt af því sem stóð uppúr var þegar ég fór að fá manicure. Ég var ekki búin að plana að gera það, frekar en annað sem ég er að gera hérna vegna þess að ég hafði engan tíma til að plana neitt. Þessi ferð er "hvað dettur Önnu í hug að gera næst" ferð. Anyway, ég var að ganga upp Broadway þegar ég sá manicure stofu og fór inn. Þær vildu taka mig í fótsnyrtingu líka, en ég hafði engan áhuga á því. Nema hvað, rifjaðist ekki upp fyrir mér að þetta er akkúrat það sem Niles gerði þegar hann var single og nú skil ég af hverju. (Niles úr Frasier)

Ég geri sjálf neglurnar á mér fallegri en þær eru eftir þetta manicure, ég get gert neglurnar á mér óaðfinnanlegar - ef ég nenni því og hef tíma til þess. En, ég get ekki gefið sjálfri mér snertingu. Ekki eins og einhver annar getur, og þessi stelpa var svo natin og snerti mig á eiginlega uncanny, caring hátt að ef ég hefði ekki þurft svona mikið á því að halda hefði ég sennilega farið hjá mér.

En það var ekki allt sem hún gerði. Þegar ég var látin setja neglurnar í "þurrk" þá nuddaði hún á mér axlirnar. Ohhhhh.. ég hef bara einu sinni átt kærasta sem nuddaði mig reglulega og það var svo gott, mér fannst það æðislegt.

Ég er ekkert viss um að allir manicurarar geti framkallað svona vellíðan en ég fór út brosandi eins og kærleiksbjörn og áður en ég fór uppá hótel kom ég við í apóteki og keypti krem fyrir naglaböndin - sem þýðir að ég verð komin með mjög fallegar neglur eftir mánuð, því ég mun hugsa um þær. Og þegar ég hugsa um þær, mun ég hugsa um hvað það var gott að láta einhvern annan nostra við hendurnar mínar og stjúka þær og nudda. Ég held að ég sé orðin líkamlega háð snertingu.

Ég hugsa að ef ég kynnist manni sem vill naglalakka á mér táneglurnar, það myndi turna mér svo on að það væri alltaf pointless því ég væri búin að ráðast á hann og fokka naglalakkinu upp á 5 sek flat.

Og ég líka búin að ná þessu með alla opnu skóna! Þetta er svo ódýrt að þær eru alltaf í fótsnyrtingu!

Kannski ég fari í fótsnyrtingu á morgun..

Byrjaði daginn á Time square, næst var það Soho, næst Chinatown og því næst Litle Italy. Ég er búin að sjá svo mikið í dag að ég held að sjónminnið sé byrjað að leka útum ennisholurnar á mér.

Ákvað að borða frekar á ítölskum stað en kínverskum og það varð uppi fótur og fit á veitingastaðnum í Litle-italy þegar ég sagði að ég þyrfti borð fyrir einn. Þeir snérust í kringum mig eins og ég væri drottning. Þegar ég fékk matseðilinn sagði ég þjóninum að ég gæti ekki borðað mjög mikið (skammtarnir í usa eru rugl) og bað þá um að velja rétt sem væri meira eins og evrópsk matarstærð. Sá sem tók niður pöntunina brosti skilningsríku brosi og mælti með mat fyrir mig. Ég fékk það allra besta pasta sem ég hef á ævinni smakkað, humar og krabbafyllt pasta í sósu sem var himnesk.

Nema að þeir vöktu svo mikla athygli á því að ég væri þarna ein með því að snúast í kringum mig að það kom til mín maður og bauð mér út í kvöld, áður en ég var búin með matinn. Ég afþakkaði boðið.

Ég er ekki búin að taka mikið af myndum hérna og mest á símann svo þær eru sennilega frekar lélegar. Ég lagði ekki mikið uppúr því að taka myndir hérna hvort sem er. Ég fann það sem ég ætlaði að kaupa fyrir krakkana (líka byssur og sverð en ég keypti samt ekki svoleiðis).

Öll flug til ameríku eru á áætlun og ég hef ekki séð neitt sem bendir til þess að flug frá bandaríkjunum falli niður. Ég vona að ég komist heim annað kvöld því ég sakna krakkanna. Hlakka til að knúsa þau í bak og fyrir, þó þau verði reyndar á leiðinni í skólann þegar ég kem innúr dyrunum. Það er búið að segja mér að ég verði að sofa þegar ég er komin heim, annars verði ég ónýt í marga daga. Ég trúi því vel, ég er ennþá hálf ónýt síðan ég kom til usa.

Brunaliðið er búið að keyra framhjá mér þrisvar á meðan ég var einhversstaðar á röltinu. Mér finnst aðdáunarvert hvað allt virðist ganga upp hérna. Löggan líka með þvílíkt sírenuvæl. Alltaf eitthvað í gangi, nema á morgnanna þegar ég fer út rétt um níu. Þá er ekki mikið um að vera.

Var að fatta að ég hef ekki drukkið neitt kók síðan ég fór frá Des Monies. Bara vatn og ávaxtasafa.

Ég fór í búð á 5th avenue í gær og stóð fyrir aftan mann sem lyktaði svo vel að ég gaf frá mér lága stunu. Ég var ekki fyrr búin að gefa frá mér þetta hljóð en ég fattaði að þetta má ekki og faldi mig - just in case ef hann myndi snúa sér við. Ég veit ekki hvort hann gerði það, en ég veit að hvað sem maðurinn notar, þá langar mig í mann sem notar það sama. Ég held að ég hafi aldrei fundið svona góða lykt á ævinni.

Svo skemmdi ekki fyrir að hann var með killer baksvip.

Í Des Monies var maðurinn sem ég var að vinna með að hlusta á Michael Bublé í bílnum og eitt lagið náði athygli minni. Í New York fann ég þetta lag og fékk það á heilann.

Svo þetta er lagið okkar, NY og mín.

http://www.youtube.com/watch?v=9baS0ocm9uo

(þetta er reyndar ekki vídeóið sem ég horfði á, það er bannað á Íslandi vegna copy rights - stúbid)

*censored*

Það er ekkert langt síðan ég skrifaði bréf. Stílaði það á guð og djöfulinn og búdda og allah og alla hina í bransanum. Erindið var einfalt. Ég var að biðja þá um að hann myndi kyssa vel. Ég sendi bréfið frá mér en svo áttaði ég mig á að ég trúi ekki á neinn í þessum bransa og þetta er atriði sem skiptir mig verulega miklu máli, svo ég ákvað að skrifa samskonar bréf til Chuck Norris.

Chuck Norris er sá eini sem sendi svar:

Anna. This man will not only be a great kisser, he will also *censored censored censored censored censored censored censored censored*. You know what I'm saying.

Respect,
C. Norris.
---

...og hann er, svona.

Gott stöff.

Hann opnaði hurðina og ég heyrði Norah Jones syngja "Don't know why". Hann veit hvað mér finnst það notalegt lag. Á litlu borði var kampavínsflaska, tvö kampavínsglös, skál af jarðaberjum og súkkulaði. Á stólnum var rósabúnt.

*censored*

Hann á ekki alltaf eftir að hafa kampavín og rósir standby þegar ég hitti hann. En hann er með sense of timing og hefur frumkvæði, sem segir mér að hann á eftir að gera svona þegar það er rétti tíminn til að gera það. Sense of timing er alveg ofboðslega verðmætur eiginleiki og það var ekki fyrr en í gærkvöldi sem ég áttaði mig á að ég þarf að eiga mann sem kann þetta. Kampavín og rósir getur nefnilega líka verið overkill, en þetta var fullkomið og algjörlega óvænt.

*censored*

Þetta hefur potential í að enda mjög vel, eða verulega illa.

Thank you. Thank you, thank you, thank you, thank you, thank you.

Sincerely,
Anna

Eitt af því sem ég gerði var að sitja á bekk í Central Park og fylgjast með fólkinu ganga, hlaupa eða hjóla framhjá. Held að ég hafi verið þarna í rúman klukkutíma í sólinni að fylgjast með.

New York búar spegla hegðun þess sem þeir eru að eiga samskipti við. Ef þú kemur fram eins og asshole, koma þeir fram eins og asshole. Ef þú ert vingjarnlegur, þá eru þeir vingjarnlegir. Ég varð vitni, eða óbeinn þátttakandi í pick-pocket máli á markaði á sunnudaginn. Ég fann seðlaveski á götunni við einn standinn á markaðnum. Af því ég kann ekki lögmálið um að skipta mér ekki að hlutum sem koma mér ekki við, tók ég veskið upp og spurði konurnar sem stóðu þarna hvort þær hefðu misst veskið. Önnur þeirra átti það, opnaði og sá að það var búið að fjarlægja alla peninga úr því, einhver hafði veitt það uppúr töskunni hennar á meðan hún var að skoða á básnum.

Lögreglan var komin á staðinn nánast samstundis, og spurðu mig hvort ég sá hver var þarna á bakvið þær, ég sá það því miður ekki. Konan fór í gegnum allan tilfinningaskalann. Fyrst var hún rosalega fegin að fá veskið, svo fékk hún áfall yfir því að peningarnir væru farnir, fór að hágráta og maðurinn sem var með henni huggaði hana, ásamt lögreglumanni, svo varð hún reið og úthúðaði m.a. lögreglumanninum sem tók því með stakasta jafnaðargeði, næst fór hún að jafna sig og þakkaði mér mikið fyrir, því öll kortin hennar voru ennþá í veskinu ásamt myndum og öðrum persónulegum munum sem skipta hana máli.

Þetta gerðist allt á innan við fjórum mínútum og ég upplifði aldrei að konan væri að dramatisera, hún var hinsvegar að leyfa sér að upplifa það sem hún upplifði. Ætli fólk myndi leyfa sér þetta alla jafna á Íslandi í sömu aðstæðum?

Getur verið að þegar maður býr í minna þjóðfélagi að fólki sé hættara á að setja upp grímu og leika leikrit - af því einhver sem það þekkir gæti verið að horfa? Eða vegna þess að þjóðfélagið hefur ákveðið að þú sért svona eða hinsegin og þú þorir ekki að stíga útúr hlutverkinu sem aðrir úthlutuðu þér, jafnvel í æsku? Ef New York búa langar að syngja hástöfum, þá bara gerir hann það. Ef hann vill gráta á bekk, þá gerir hann það. Ef hann vill hlæja þá gerir hann það og ef hann vill öskra þá gerir hann það. Ef maður ætti að mæla rebound rate þessa fólks hugsa ég að þú þyrftir sekúndumæli.

Mig langar að fara aftur til NY einhvertíma, og eyða meiri tíma í Central Park.

Þetta sá ég þegar ég lá í grasinu í Central Park:

Ég var að hugsa um að fara í bíó í NY en svo var ég alltaf svo þreytt á kvöldin eftir labb dagsins að ég fór snemma að sofa - however.. Kick Ass er mynd sem er basically Kick Ass.

Fékk reyndar alveg sérstakt Kick að horfa á bíómynd sem gerist í New York og ekki skemmdi fyrir hvað þessi er einstaklega vel heppnuð.

Annars er verið að auglýsa HBO myndina "You Don't Know Jack" útum allt í USA núna og það er mynd sem mig langar að sjá.

*censored*

Við höfum ákveðið að bjóða Chuck Norris í brúðkaupið okkar.

"Nú ætti að blasa við öllum hugsandi mönnum, að við getum ekki haldið áfram á sömu braut. Við verðum blátt áfram að hugsa grundvöll tilveru þjóðarinnar upp á nýtt. Það verður ekki gert með neinni sýndarmennsku, smáskammtalækningum eða pólitískum heftiplástri. Þegar stjórnmálamenn bregðast, verður þjóðin sjálf að taka í taumana,” skrifar Njörður.

Göngum nú einu sinni hreint til verks. Hreinsum rækilega til í rústum þess lýðveldis sem hrundi - og stofnum svo nýtt lýðveldi með nýrri stjórnarskrá."

Meira

Ég þarf svo á því að halda að við gerum þetta, svo ég geti hætt að hugsa um að flytja frá Íslandi. Það verður alltaf fólk sem hugsar "við getum ekki", en við þurfum ekki og við eigum ekki að hlusta á þannig fólk. Og ég trúi ekki að þannig fólk sé í meirihluta á þessu landi.

Ég bara trúi því ekki.

"There is no way that we should allow government to communicate the way they communicate. There is no way we should do business with companies that have agreements with stealth provisions and that are unintelligible. So, how are we gonna change the world? Make clarity, transparency and simplicity a national priority."

Þetta er leiðin.

*censored*

En núna er ég að hugsa um að fara að pakka uppúr töskunum, þó mér finnist varla taka því.

Næstum öll fötin sem ég fór með út enduðu í ruslinu einhversstaðar á leiðinni, sem var planið. Það eina sem ég kom með til baka voru ráðstefnubuxur, the serious and professional kind og leðurstígvélin.

*censored*

Fann líka nýja dúnúlpu fyrir sumarið. Ég er búin að tengjast hinni svo miklum tilfinningaböndum að mig langar ekkert rosalega að henda henni, en hún er orðin eldgömul og lúin svo ég verð að losa mig við hana. Rennilásinn ónýtur og alles.

Bolir, peysur, æfingabuxur, gallabuxur, nokkur belti.

Sokkar, skór, sólgleraugu.

Tilvonandi eiginmaður.

Djöfull er ég búin að vera massa dugleg þessa viku.

Eitt keypti ég í bandaríkjunum sem hefur nú þegar reynst mér vel, en það er weird - to say the least. Ég var stödd í aptóteki seint um kvöld í New York, að skoða vörur fyrir neglur þegar ég sá krem sem heitir því skemmtilega nafni "Healthy Hoof". Mér fannst þetta svo fyndið að ég opnaði eina dósina nema ég þekkti lyktina af besta naglabandakremi sem ég hef á ævinni átt - áður en það var hætt að framleiða það.

Ég keypti allar þrjár dósirnar, enda kostaði hver og ein 3 dollara. Síðan ég keypti kremið er ég búin að bera þetta á naglaböndin á mér á hverju kvöldi áður en ég fer uppí rúm og neglurnar á mér eru að verða svo fallegar. Dem hvað ég hef saknað þeirra. Fjölskyldunni finnst þetta frekar fyndið.

Ég er sumsé hætt að hafa neglur, nú hef ég hoofs.

Maður finnur allt í Ameríku, allt. Það hefur ekkert breyst.

ÞETTA ERU GEÐVEIKIR SKÓR SEM ÉG KEYPTI!

Ohh.. Jesús..

This much customer satisfaction has to be illegal.

Þann 22. apríl voru átta ár liðin frá því ég póstaði fyrstu orðin á heimasíðuna mína. Ég var reyndar búin að halda úti song of the week í einhvern tíma á léninu anna.is, en þennan dag fór ég að blogga og það tók hitt yfir.

Man að ég ætlaði að skrifa eitthvað af þessu tilefni, en svo gerðist svolítið sem varð til þess að ég gleymdi öllu öðru.

Ég meina.. halló? Ég var búin að plana að verða ógeðslega bitur og fúl og ætlaði að giftast vinnunni og verða massa ófullnægð og brjáluð í skapinu alltaf - og mér fannst það mjög gott plan, at the time. En það gekk náttúrlega ekki eftir - frekar en önnur plön sem ég geri í lífinu hehehe

Átta ár á blogginu.

Til hamingju anna.is.
Live it up.

Ég taldi ellefu Hershey's Almonds súkkulaðistykki uppúr töskunni og er hálf svekkt útí sjálfa mig yfir að hafa ekki komið með fleiri heim.

Það er ekki að mig langi að borða þau. Mér líður bara betur að vita af þeim hérna. Þetta er svona eins og að hafa life insurance, nema þetta er chocolate insurance.

Allar líkur eru á að þau verði ónýt áður en ég borða þau af því ég kem þeim fyrir inní skáp og svo gleymi ég þeim. Mér finnst samt eins og heimurinn sé aðeins fallegri á meðan þau eru inní skáp. En af því ég á börn verður það skápur sem er læstur. Þetta er eins og að búa með ryksugum. Meina.. þau eru þegar búin að klára rúmt kíló af Hershey's kossum! Ég borðaði ca fimm kossa af þessu kílói!

Ég hefði auðvitað átt að koma með fimm kíló af kossum heim og læsa þá alla inní skáp.

Allen: Fish-man!?
Freddie: That's what they're calling you on TV too. Personally, I think it's kinda cute.

Freddie: So how is she?
Allen: How is she... she's eh.. she's a mermaid. I don't understand. All my life I've been waiting for someone.. and when I find her, she's.. she's a fish.
Freddie: Nobody said love's perfect.
Allen: Ohhhhh Freddie! I don't expect it to be perfect but for god's sake it's usually human! Every day people meet and they fall in love - every day, and look what I got..

Freddie: Look what you got. Yeah let's look at what you got. Let's take a good look at what you got. People fall in love every day, huh? Is that what you said?
Allen: Yeah.
Freddie: Yeah? Well that's CROCK! It doesn't work that way. Look, do you realize how happy you were with her? That is of course when you weren't driving yourself crazy. Every day.. come on. Some people will never be that happy. I'll never be that happy!
What am I talking to you for - you don't know nothing..

Svo yndislegur dagur.

Vaknaði ekki alveg í toppforminu. Búin að sitja mest megnis við tölvuna að vinna í dag nema þegar ég fór inní eldhús til að fá mér eitthvað að borða. Kveikti í brauðinu í brauðristinni þannig að svartur mökkur liðaðist úr eldhúsinu um alla íbúðina. Ekki einn af þessum fjórum reykskynjurunum sem ég hef hérna fór í gang svo nú get ég sofið róleg á næturnar.

Nema þegar ég var búin að díla við reykinn, með því að hósta aðeins og óska þess að það væri hægt að stilla brightness levels í lífinu eins og photoshop, settist ég aftur við tölvuna og fór að velta fyrir mér af hverju ég byrjaði daginn á að klæða mig í einn inniskó af Dodda - og af hverju ég er búin að vera í honum síðan..

..og ég get ekki svarað þessari spurningu. Og því meira sem ég hugsa um það.. verð ég sannfærðari um að sumum spurningum eigi maður ekki að reyna að svara. Það er bara virkilega hressandi, fyrir mig, að geta verið með risastórann og loðinn fót annað slagið og ég hef enga sérstaka þörf fyrir að vita af hverju.

Ég fékk hinsvegar svar hjá sjálfri mér í dag við annarri spurningu og ákvað í framhaldinu að skipta út hluta af því sem ég hef skrifað undanfarið fyrir orðið *censored*.

Svo þetta eru nýju reglurnar. Ég mun skrifa um hluti eins og þegar ég er með einn loðinn fót og þegar ég kveiki í brauði og svoleiðis. En ekki um hluti sem skipta mig verulega miklu máli. Af því það er stúbid.

Næ ég að koma íbúðinni í lag fyrir helgina?
----

Fokk. Ég hélt að það væri þriðjudagur.

Ég var að koma heim af fundi um stjórnlagaþing and I feel fantastic.

Rosalega sem þetta hleður í mér batteríið. Sem er gott, ég á eftir að gera milljón hluti áður en ég get farið að sofa.

Ég var að fá senda þessa grein. Sá sem skrifar undir póstinn er Chuck Norris, af öllum mönnum. Hann skrifaði ekki greinina en hún er vel þess virði að lesa.

Honum er greinilega annt um að ég sé að velja rétt, og maðurinn sem um ræðir uppfyllir þessar kröfur. Ég vona að ég uppfylli þær líka.

Ég er að vera búin að græja íbúðina. Það þýðir að ég á áætlun.

Og smá leiðrétting. Ég mun halda áfram að skrifa um hluti á bloggið sem skipta mig verulega miklu máli. Eins og stjórnlagaþing.