Föstudagur, 12. mars 2010
Fíklar hafa þann leiða ávana að skilja fíkniefnið sitt eftir útum allt - til að hafa það örugglega alltaf nálægt. Alkar fela áfengi hér og þar en þó ég sé ekki að fela þetta er ég búin að skattera nikótíntyggjói útum allt heima hjá mér - eins og fíkillinn sem ég er.
Ég þarf að gera allsherjar tiltekt ef ég á að losa mig við allt nikótíntyggjó, því það er í vösum á yfirhöfnum, ofaní töskum og skúffum, uppá borðum og inní skápum... og af því þetta er fyrst og fremst ávani er ekki gott að vera alltaf að rekast á pakka þegar maður er hættur. Ég þekki mig. Ég veit að ég á eftir að fá alveg rosalega sterkt craving þar sem ég leyfi mér að missa allan sjálfstæðan vilja og fer að leita að nikótíntyggjói eins og vitleysingur. Þá er mjög gott að finna ekkert því þetta líður hjá á nokkrum mínútum og ég veit að ég er of löt til að fara útí apótek til að ná mér í nýtt fix.
Skref númer eitt: hreinsa dópið úr allri íbúðinni.
Skref númer tvö: cold turkey.
Sennilega byrja ég á að venja mig á extra tyggjó fyrst. Eða ekki. Sé til.
Ég er komin svo nálægt staðnum sem ég vil vera á. Er ekkert smá stolt af sjálfri mér því það er ennþá stress í vinnunni en ég er að nota aðrar aðferðir við að tækla það. Í gær mátaði ég kjól sem ég keypti uppúr áramótunum 2006 og hætti að passa í stuttu síðar þegar ég fór að vinna í bankanum þar sem ég lagðist í kex-át. Nú passa ég í þennan kjól aftur. Þetta er hin fullkomni "litli svarti kjóll" og ég var í skýjunum að passa í hann aftur. Ég passa líka í hvíta kjólinn með englavængjunum.
Það þýðir að ég passa líka í þennan - en ég á ennþá eftir að skipta um rennilás í honum.
Mér finnst ég ekkert blúsleg þegar ég er komin í kjól.
Ég er.. eitthvað annað.