ravings of a lunatic: Einhversstaðar, einhvertíma aftur..

Einhversstaðar, einhvertíma aftur..

Fimmtudagur, 11. mars 2010

Ég er að búa til lista yfir allt sem ég þarf að græja á morgun en stend mig ítrekað að því að rifja upp hluti sem ég hef ekki hugsað um í mööööörg ár.

Við bjuggum í sitthvorum bænum, ónýtar samgöngur og klukkutíma keyrsla á milli. Hvorugt með bílpróf. Við reyndum að hittast eins oft og við gátum og hann fór að skrifa mér bréf. Ég fékk stundum tvö á dag. Svo var alltaf hringt. Við vorum svo miklar dúllur. Kynntumst 14. febrúar 1988. Ég var á sviði á skólaskemmtun að syngja Careless Whispers. Kræst, ég var svo glötuð. En hann kolféll fyrir mér og á eftir kom íþróttakennarinn og vildi endilega kynna skiptinemana. Upp frá því vorum við óaðskiljanleg.

Það kom upp svaka drama á tímabili þar sem strákarnir úr mínum bæ ætluðu að fara að berja hann og strákana úr bænum sem hann bjó í, vegna þess að hann hafði "stolið" stelpu úr bænum þeirra. Ég benti þeim á að ég væri ekkert úr bænum þeirra, ég væri frá Íslandi! Þessir kanar eru náttúrlega klikk.

Ég geymdi bréfin frá honum en löngu seinna tók afbrýðissamur kærasti sig til og henti þeim eftir tiltekt í geymslunni minni og án þess að spyrja mig álits. Komst ekki að því fyrr en löngu eftir að við vorum hætt saman. Ég var lengi reið yfir því, svo sennilega skiptu þau mig meira máli en ég vildi viðurkenna.

En maður lærir þetta með tímanum. Lífið hefur kennt mér að losa mig við dót sem tengist þeim mönnum sem ég slít endanlega sambandi við. Myndir, sms, tölvupóstar. Þetta hjálpar mér í úrvinnsluferlinu og verður til þess að ég er ekki að blúsa lengur en ég þarf yfir einhverju sem átti ekki séns og mér finnst pointless að halda í hluti sem hafa enga merkingu eða næra hugmyndir um endurfundi sem aldrei verða. Það er líka alveg ágætt að byrja með hreint borð þegar hrifningin bregður fyrir mann fæti næst.

Það er mjög langt síðan ég varð sátt við að eiga ekki þessi bréf lengur og þó ég sé mögulega að fara að hitta hann aftur þarf ég ekkert að lesa þau. Innihaldið er ennþá í fersku minni. Ég myndi meira að segja þekkja skriftina hans aftur.

Það er nefnilega svo skrítið að þó maður eyði öllu áþreifanlegu um einhvern sem manni þykir sérstaklega vænt um, þá er hann samt þarna. Þú ert bara ekkert að hanga við minnisstöðina þar sem hann býr í hausnum á þér og sumir hverfa reyndar alveg eftir smá tíma. Ég held að fólk vinni sér það inn sjálf - hvort þú geymir það ennþá löngu seinna eða hvort það hverfur í tómið.

Í dag sendi hann mér póst og ávarpaði mig með millinafninu sem ég hætti að nota fyrir fimmtán árum síðan og það var alveg súrrealískt skrítin tilfinning að slá nafnið hans í dag inn í contactalistann í símanum, ásamt símanúmeri.

Það er skemmtilegt þetta líf. Og stundum óvænt, þó það sé stundum líka afar fyrirsjáanlegt.

Annars er ég búin að komast að því hvað veldur því að ég fæ bólur, það er nefnilega orðið augljóst. Ég fæ bólur ef ég bý EKKI með karlmanni. Not kidding. Ég virðist hafa verulega þörf fyrir að anda að mér karlmanni og ef ég hef engan karlmann til að sniffa.. þá fæ ég bólur! Mér finnst þetta alveg óborganlega fyndið því Hugi nágranni gaf mér einu sinni eldgamla bók um kynlíf þar sem er sérstakur kafli um konur sem verða að giftast - eða stúlkur, öllu heldur:

199. Stúlkan, sem "verður að giftast".
Læknar þekkja einnig vel þá sérstöku tegund kvenna, sem "verða að giftast". Stúlka, sem þannig er ástatt um, þjáist af öllum mögulegum og ómögulegum kvillum: tíðarkvillum, klæðaföllum (útferð), bakverk, svefnleysi, morgunþreytu, hún getur ekki unnið heilan dag í einu, hún er utan við sig og erfið í umgengni. Hún hefur slæman litarhátt, höfuðverk og sitthvað fleira. Alltaf er það eitthvað nýtt, sem er að. Þessa stúlku vantar ekkert nema reglulegar samfarir og kynferðislega fullnægingu.

Ég fæ reyndar bara bólur, en er það ekki alveg nóg? Þvílík örlög!
Svona hrækir lífið framaní mig..

| anna | 20:09 |