Laugardagur, 06. mars 2010
Við byrjuðum að fara að versla í matinn. Í bílnum á leiðinni:
Doddi: Mundirðu eftir innkaupamiðanum?
Nona: Nei en ég man allt sem er á honum.
Doddi: Var ab mjólk á miðanum?
Nona: Já.
Doddi: Var brauð á miðanum?
Nona: Já.
Doddi: Var corn flakes á miðanum?
Nona: Já.
Doddi: Var ostur á miðanum?
Nona: Nei.
Doddi: Gott, við eigum ost. Var haframjöl á miðanum?
Nona: Já.
Doddi: Var púðursykur á miðanum?
Nona: Nei.
Doddi: Gott, við eigum þrjá poka..
Svona héldu þau áfram alla leiðina í búðina. Ég get ekki kvartað yfir því að börnin viti ekki hvað er í skápunum heima. Eftir búðina fór ég að kjósa.
Doddi: Má ég vita hvað þú kaust mamma?
Anna: Nei.
Doddi: Er það eitthvað leyndarmál?
Anna: Neinei.
Doddi: Af hverju má ég þá ekki vita það?
Anna: Ég sagði það: nei.
Doddi: Ha?
Anna: Ég kaus nei !
Doddi: ó..
Þegar ég var búin að kjósa skaust ég með krakkana heim og afhenti verðlaun við Bæjarins bestu. Það gekk stórslysalaust fyrir sig og ég plataði hann í smá bíltúr með mér þegar við höfðum klárað pylsurnar. Mér finnst ekki optimal leið að kynnst fólki þegar annar aðilinn er upptekinn við að keyra, en þetta var próf, og hann stóðst prófið þó hann vissi ekki að hann væri að taka það.