Þriðjudagur, 30. mars 2010
Eins frábćr og mér fannst fyrirlesturinn hans Tal Ben-Shahar á laugardaginn og eins mikil áhrif og ţađ sem hann var ađ segja hefur haft á mig ţá fann ég ekki fyrir ţörf hjá mér ađ láta hann árita fyrir mig eintak af bókinni ţegar fyrirlestrinum lauk eins og ég hefđi getađ gert. Ţađ var tilkynnt ađ hann myndi vera frammi ađ árita og ég velti ţessu fyrir mér á međan ég sat í sćtinu en fann ađ áritun frá honum myndi ekki gera bókina eđa bođskap hennar ţýđingarmeiri fyrir mér en hann er nú ţegar.
Áritanir skipta mig ekki máli og ég falast ekki eftir ţeim nema ţćr séu frá fólki sem ég ţekki og mér ţykir vćnt um. Ég vissi ţetta ekki um mig fyrr en áđan, ţegar Eva gaf mér áritađ eintak af bókinni sinni.
Ţegar ég hafđi lesiđ áritunina fann ég ađ ţetta er dýrmćtasta bókin sem ég á, einmitt útaf árituninni.
Ég man bara eftir einni bók fyrir utan ţessa sem mig langađi ađ fá áritađa frá höfundi. Mér ţykir alveg ofbođslega vćnt um ţá bók líka. Ţađ var líka kona og áritunin skipti mig máli vegna ţess ađ ţó ég ţekki hana ekki jafn vel og Evu, ţá ţykir mér vćnt um hana.