Aðkomumaðurinn kom í gærkvöldi að kveðja okkur.

Hann kom með leik sem krakkana er búið að langa að fá í NES tölvuna sem við fengum um daginn. Hann var búinn að pakka leiknum inn og Doddi fékk að opna. Þegar Doddi hafði opnað pakkann og fagnað gríðarlega stóð hann upp og sagði "jæja, búðu þig undir riiiiiisastórt knús" og spennti greipar öfugt (veit ekki hvernig maður lýsir þessu betur) eins og hann væri að búa sig undir bardaga áður en hann stökk á aðkomumanninn og faðmaði hann að sér. Ég sá að aðkomumaðurinn fór hálfpartinn hjá sér en fannst þetta samt ekkert leiðinlegt.

Þetta er búinn að vera svo góður tími.

Síminn er ekki búinn að stoppa í kvöld einhverra hluta vegna. Núna síðast svaraði Doddi. Eftir nokkrar sek tók hann fyrir símtólið. Með hryllingssvip hvíslaði hann: mamma, það er creepy guy í símanum. Viltu tala við hann?

Creepy guy. Ætli hann hafi kynnt sig svona?

Þetta vakti auðvitað forvitni mína og ég tók við símtólinu, sagði: "Anna".
Ofboðslega yfirdrifin kurteisisrödd svaraði: "Sæl Anna, ég er að hringja frá capacent fyrir VR.. "

Ég segi sjálfri mér að ég sé ekki að léttast of hratt, líkami minn sé bara að leita í sitt rétta form. Don't spoil it. Og frænka mín var ekki að grínast með upphandleggina. Ég hef ekki verið með svona flotta upphandleggi síðan.. 2006, þegar ég var að æfa á fullu. Ég held líka að veikindin í síðustu viku eigi mestan heiður af þyngdartapinu í þessum tölum og reikna með að þetta komi aftur hratt.

Ég er ekki sú eina á heimilinu með boddí sem er að leita í sitt rétta form. ZGerman og ég fórum saman á sprautuverkstæði í dag og þeir ætla að gera bílinn eins og nýjan fyrir mig. Ég er samt að spá í að láta þá ekki gera það fyrr en ég fer út, þá slepp ég við að fá bílaleigubíl.

Því þó hann sé ekki skemmtilegasti bíll að keyra í miklum snjó, vil ég samt helst ekki þurfa að vera án hans.

Þegar ég var að raða inn dagskrárliðum næstu daga varð mér litið á púsluspilið sem er á borðstofuborðinu. Ég er ekki búin að snerta það í rúman mánuð núna. Krakkarnir treysta sér ekki í það svo það liggur bara þarna eins og liffæri í formalíni. Ég ætlaði að slaka á um páskana og púsla, en ég hef grun um að páskarnir fari í annað.

Á ég að játa mig sigraða og taka það niður núna.. eða sjá hvað gerist um páskana?

Ég hef ákveðið að fá mér ekki páskaegg í ár. Ég fæ eitt frá vinnunni svo ég fæ málshátt, maður verður að fá málshátt. Mér finnst páskaegg hvort sem er ekki það góð.

There it is: ég er orðin afhuga sælgæti. Eins og hvað ég gat troðið í mig af þessu stöffi, þá langar mig ekki í þetta í dag. Og ástæðan er að mér líður betur ef ég sleppi því að borða þetta. En ég er síborðandi mangó, ananas, vínber, brotnar kasjúhnetur, döðlur, tómata, gúrku, gulrætur og reyndar borða ég ennþá súkkulaðihúðaðar rúsínur. Með hnetunum. Ég er alltaf borðandi, en slepp algjörlega við þessa tilfinningu að ég sé uppþembd, bloated og við það að æla eftir of mikið sælgætisát.

Ekki slæm skipti það.

Kringlukráin á þriðjudagskvöldi?

Slatti af blús í því.

Gúndi hitaði upp salinn með snilldar munnhörpuleik:

Halli G á mæk:

Kristín á mæk:

Halli G og Snorri:

Anna á mæk:

Ég er ennþá high eftir þetta kvöld það var svo gaman!

Hljómsveitina skipa: Örvar Þór á gítar, Haraldur á gítar, Brynjar Már á bassa, Haukur á trommur, Snorri á munnhörpu.

Myndirnar eru teknar af Sveinbirni Úlfarssyni, multimedia snillingi hjá Marel.

Ef þú þarft að velja á milli tveggja hluta og veist fyrirfram að þú getur ekki skipt um skoðun eftirá, eru miklar líkur á að þú verðir mjög sáttur við það sem þú velur.

Ef þú þarft að velja en veist að þú getur skipt um skoðun innan sex daga, þá ertu líklegur til að vera aldrei sáttur við valið.

Mér finnst þetta stórmerkilegt.

Having said this. Verð ég að spyrja.

Ef þú þarft velja á milli þess að þurfa að gera upp á milli einhverra hluta strax og fá ekki að skipta um skoðun eftirá - eða velja á milli tveggja hluta strax en vita að þú getur skipt um skoðun innan sex daga.. hvort myndir þú halda að væri farsælla að gera?

Mig langar að vita hvor leiðin þér finnst líklegri til að færa þér meiri hamingju - og - hvora leiðina þú myndir velja.

Um daginn komst ég að því hver það er sem hefur kommentað undir nafninu Enginn. Þegar hann gaf sig fram sagði ég að þetta nikk gengur ekki upp lengur, því hann er ekki lengur Enginn.

Áðan fékk ég tölvupóst með subjectlínunni: RIP.

Í póstinum bar Enginn upp sína hinstu ósk, sem er að ég haldi áfram með movie hall of fame spurninguna. Í póstinum fann ég líka þessa mynd:

Ég vona að hann verði sá eini í ár sem lendir á þessu skilti.

Your wish has been granted, sir.
It was delivered to the front entrance.

Ég var að hugsa um að hafa verðlaun í þetta skipti. Sá sem sendir fyrstur inn rétt svar vinnur ferð með mér út að borða á bæjarins bestu og fær eina pulsu að eigin vali OG kók. Viðkomandi þarf reyndar að koma sér sjálfur á staðinn, þetta er ekki sækjum og sendum þjónusta.

[Uppfært 5. mars 2010: Rétt svar við getrauninni var "This is Spinal Tap".]

Ódysseifur says: Sæl Anna.
Anna says: sæll og til hamingju með sigurinn
Ódysseifur says: Takk. Ég myndi kjósa Holtið fram yfir Bæjarins bestu.
Anna says: þetta eru verðlaunin
Anna says: take it or leave it
Ódysseifur says: I take it.
Anna says: ok
Ódysseifur says: Ég er spenntur að sjá hvernig þú ert í raun og veru.
Anna says: pressan á að vera á þér
Anna says: ekki mér
Ódysseifur says: Hafðu ekki áhyggjur af því.
Ódysseifur says: Ég þorði varla að bæta þér á msn.
Anna says: mjög gott
Ódysseifur says: Þú ert forvitnileg kona.
Anna says: nei, ég er bara bitur og fúl og nýt þess að kvelja karlmenn
Anna says: af því þeir eru allir FÁVITAR
Ódysseifur says: LOL
Anna says: i will destroy you
Anna says: or die trying
Anna says:
Ódysseifur says: Ég sé í gegnum þig Anna.
Anna says: þú heldur það
Ódysseifur says: Ég hlakka til að borða pylsu með þér.
Anna says: var ég búin að minnast á hvað pylsur eru óhollt og ógeðslegt fæði?
---

Að hafa verðlaun fyrir movie hall of fame var skyndihugdetta og ég hálfpartinn sá eftir því þegar ég hugsaði um í hvernig disaster það gæti endað.

Svo mátti ég ekki vera að því að hugsa um það.

Tilfinningin sem ég hef núna er að þetta verði ekki disaster - sem reynslan hefur kennt mér að sé eiginlega ávísun á einn.

I'll find out soon enough..

Við byrjuðum að fara að versla í matinn. Í bílnum á leiðinni:

Doddi: Mundirðu eftir innkaupamiðanum?
Nona: Nei en ég man allt sem er á honum.
Doddi: Var ab mjólk á miðanum?
Nona: Já.
Doddi: Var brauð á miðanum?
Nona: Já.
Doddi: Var corn flakes á miðanum?
Nona: Já.
Doddi: Var ostur á miðanum?
Nona: Nei.
Doddi: Gott, við eigum ost. Var haframjöl á miðanum?
Nona: Já.
Doddi: Var púðursykur á miðanum?
Nona: Nei.
Doddi: Gott, við eigum þrjá poka..

Svona héldu þau áfram alla leiðina í búðina. Ég get ekki kvartað yfir því að börnin viti ekki hvað er í skápunum heima. Eftir búðina fór ég að kjósa.

Doddi: Má ég vita hvað þú kaust mamma?
Anna: Nei.
Doddi: Er það eitthvað leyndarmál?
Anna: Neinei.
Doddi: Af hverju má ég þá ekki vita það?
Anna: Ég sagði það: nei.
Doddi: Ha?
Anna: Ég kaus nei !
Doddi: ó..

Þegar ég var búin að kjósa skaust ég með krakkana heim og afhenti verðlaun við Bæjarins bestu. Það gekk stórslysalaust fyrir sig og ég plataði hann í smá bíltúr með mér þegar við höfðum klárað pylsurnar. Mér finnst ekki optimal leið að kynnst fólki þegar annar aðilinn er upptekinn við að keyra, en þetta var próf, og hann stóðst prófið þó hann vissi ekki að hann væri að taka það.

Fyrirgefðu, kennari?
Já.
Ég er með smá special circumstances.
Nú? Þarftu lengri próftíma? Lituð blöð?
Nei, ég þarf að taka prófið í baði.
Í baði?
Já, ég lærði fyrir prófið í baði, man ekkert nema í vatni.

Hann sagðist langa að spyrja mig að svolitlu.
Shoot, svaraði ég.

Ég þekki konu sem er tíu árum eldri en þú. Hún er búin að vera skilin í x mörg ár og hún virðist vera komin í rútínu sem lýsir sér þannig að hún deitar menn í x langan tíma og hættir svo með þeim. Og hún segir að þetta sé frábært. Hún er laus og liðug, getur gert það sem hún vill, þegar henni sýnist, er engum háð og hún vill ekki fara í samband sem er eitthvað meira en þetta.

Hann leit á mig en sagði ekkert. Ég skildi samt spurningina.

Ég held að þessi kona sé að ljúga. Aðallega að sjálfri sér. Ástæðan fyrir því að hún finnur ekkert sem hún endist í er sennilega vegna þess að á þessum aldri eru fáir góðir bitar á lausu og hún er hætt að leyfa sér að vona að hún muni finna það sem hún vill finna. En sannaðu til, daginn sem hún finnur mann sem hefur það sem hún þarf, þá á hún ekki eftir að vilja hætta með honum.

Ég held að þetta sé rétt hjá þér, svaraði hann. Ég á nefnilega líka góðan vin sem var í slösuðu hjónabandi og skildi á endanum. Og einhvertíma hitti ég hann og hann sagði: "Það er ofboðslega leiðinlegt að búa einn." Og hann sagði þetta af svo miklum þunga og áherslu, að það var augljóst að hann var að meina það sem hann sagði. Þar fyrir utan er þetta maður sem er nú ekkert að tjá sig um svona mál almennt, svo þetta komment frá honum kom mér á óvart. Þegar þessi kona er að dásama einveruna finnst mér alltaf eins og hún sé að sannfæra sjálfa sig.

Eins og Clooney sagði í myndinni: Life is better with company. Það er til dæmis ekkert gaman þegar það gengur vel hjá þér, en þú hefur engan til að deila því með. Það er ekkert gaman að sitja einn heima og hugsa "YES! Djöfull var þetta frábært hjá mér", en það er engin sem tekur undir það með þér eða langar að fagna sigrinum þínum með þér. Þú getur átt vini og fjölskyldu sem tekur þátt, en það hefur samt aldrei sama vægi og ef það er maki. En ég get samt sagt þér eitt. Þó svo mér finnist sjálfri ömurlegt að hafa ekki partner til að deila lífi mínu með, finnst mér betra að vera ein en í vondu sambandi þar sem þarfir mínar hafa ekkert vægi eða er ekki sinnt. Svo af tvennu illu vil ég frekar vera einmana en ánægð, en að hafa félagsskap og vera miserable. Það þýðir samt ekki að ég sé búin að selja mér þá hugmynd að ég sé better off ein, og daginn sem ég finn mann sem er bæði til staðar fyrir mig og vill deila lífi sínu með mér, þá vel ég það fram yfir nokkuð annað - þó svo það þýði að ég geti ekki gert það sem mér dettur í hug lengur þegar mér dettur í hug að gera það. Mér finnst það small price to pay.

Hann var hugsi. Það er svo mikið af vondum samböndum þarna úti. Allt um kring.

Ég veit, svaraði ég.

Og mörg af þeim eru bara smá veik og vel hægt að laga þau, en fólk gerir ekkert til að laga það sem að er. Ég skil það ekki.

Ég held að það sé vegna þess að fólk er hrætt við að rock the boat. Fólk velur frekar að vera óhamingjusamt og gera ekkert í því, en að gera eitthvað í því og taka sénsinn á að það a) verði hamingjusamt, sem það er búið að telja sér trú um að geti hvort sem er ekki gerst með þessum aðila, eða b) endi eitt aftur. Að vera einn er mjög skerí og mörgum finnst það erfiðari tilhugsun en allt annað. Svo fólk sættir sig við að vera óhamingjusamt því það er allavega ekki alone - sem er akkúrat í hina áttina við það sem vinkona þín er búin að selja sjálfri sér. Ég skil hana að vissu leyti. Hún veit að hún er hamingjusamari ein á meðan hún finnur ekki það sem hún þarf. Eini munurinn er að ég held því ekki fram að það sé betra að vera einn ef eitthvað alvöru stendur til boða. Það er bara svo andskoti sjaldgæft að ég skil mjög vel að hún selji sjálfri sér að þetta sé málið. Ég er ekki alveg komin á þennan stað ennþá. Ég er líka tíu árum yngri en hún.

Hann brosti. Af hverju vinnur þú ekki við ráðgjöf eða eitthvað tengt fólki?

Ég vinn við eitthvað tengt fólki.

Ég hélt að þú ynnir við tölvur.

Tölvur eru bara verkfæri. Vinnan mín felst í að skilja fólk, hvaða upplýsingar þetta fólk þarf og hvernig því finnst best að nálgast þessar upplýsingar á vefnum.

Áhugavert viðhorf.

Þetta er ekki viðhorf. Þetta er það sem ég geri.
--

Svo getur vel að hún sé ekkert að ljúga og ég verði komin á þennan stað eftir tíu ár, endanlega sannfærð um að ég sé better off ein. Finni mér fuck-buddies sem ég get hóað í annað slagið til að bústa upp egóið, en vilji svo ekkert meira með þá hafa.

Mér finnst það bara svo cheap.

Ég er að lesa Hávamál þessa dagana.

Það kemur á óvart hvað mér finnst þetta skemmtilegt en mesta snilldin við að læra það sama og unglingurinn þinn er að læra, er að þá býrðu til nýjan grundvöll fyrir samskiptum.

Mér finnst það eiginlega lang skemmtilegast.

Var að koma af Grímannsfelli með massa hælssæri sem nær innað beini! - eða svona næstum því.

Ég var svo köld og blaut þegar ég kom heim, vegna þess að ég var ekki í regnbuxum, að ég tætti mig skjálfandi úr öllum fötunum og fór í heitt bað.

Í kvöld áttað ég mig loksins á því nákvæmlega hvað það er sem fær mig til að fara aftur og aftur og aftur í svona ferðir. Málið er að þegar maður er að ganga svona, þá fer maður alveg lengst inní hausinn á sér í e.k. innhverfa íhugun eða slökun. Hvað sem þetta er, þá finnst mér þetta alveg rosalega gott.

Það ert bara þú og næsta skref. Ekkert annað.

Þegar það fór að rökkva varð svo falleg.. ohh.. mig langaði mest að setjast niður og drekka umhverfið í mig. Renndum okkur niður einn skaflinn á leiðinni niður og mér leið eins og ég væri fimm ára - ég elska að ég geti ennþá fundið þessa tilfinningu.

Í dag var ákveðið að ég fer til Hollands á sunnudaginn, svo laugardagurinn byrjar eldsnemma á fjallgöngu, um kvöldið er árshátíð og svo morgunflug til Amsterdam daginn eftir. Ég talaði við strákana á verkstæðinu og þeir ætla að gera við bílinn minn á meðan ég er úti. Ég vona að þeir verði búnir þegar ég kem heim.

Bobby McFerrin - Don't Worry Be Happy

Klukkan var tæplega ellefu í dag þegar rann upp fyrir mér að ég gleymdi að taka með mér nikótíntyggjó í vinnuna. Ég var mjög hissa að ég hafði ekki fattað þetta fyrr og það er óvenjulegt, en þessi uppgötvun pirraði mig alveg svakalega mikið - aðallega vegna þess að ég nennti ekki að fara útí Fjarðarkaup og kaupa tyggjó. Og það var niðurstaðan og ég ákvað að gleyma þessu.

Klukkan tvö fór nikótínþörfin að gera vart við sig og fór að leita að einhverju tyggjói af því ég nennti ekki frekar þá að fara útí Fjarðarkaup. Fann extra pakka í drama-viðbúnaðartöskunni minni, þar sem ég geymi neyðar makeup, auka nylonsokka, tannbursta og tannkrem, nál og algengustu liti af tvinna, naglaklippur, naglaþjöl, plástra og verkjatöflur. Auðvitað var ég með neyðar extra tyggjó þar. Er löngu búin að nota neyðar nikótíntyggjóið sem var þarna þegar ég setti þetta kit saman.

Með extra á milli tannanna hætti ég alveg að pæla í þessu og eftir vinnu fór ég í litun og klippingu. Ég nennti ekki að koma við í apóteki á leiðinni svo ég kom ekki heim í nikótíntyggjó-heaven fyrr en um hálf sjö. Samt fékk ég mér ekki nikótíntyggjó fyrr en ég var búin að borða.

Þetta segir mér tvennt.

a) ég get vel hætt að nota nikótíntyggjó.
b) ég nenni því ekki.

Þetta styður kenningar mínar um að fíknin mín sé aumingjaskapur og sérhlífni. Því ef hún væri það ekki hefði ég ekki fengið mér nikótíntyggjó þegar ég kom heim. Þetta snýst nefnilega ekki um að mér finnist svona ógeðslega erfitt að hætta. Það er bara auðveldara að gera það ekki, og það er aumingjaskapur.

Fíkillinn í mér segir: kláraðu birgðirnar Anna, þú átt svo mikið af þessu dóti.
Lata stelpan segir: já þú nennir ekki að standa í að hætta núna.
Anna segir: æ fyrst ég get verið án þess að nota þetta og finn ekki það mikið fyrir því, ætti ég þá ekki að hætta núna?
Fíkillinn: og henda þessu rándýra dóti? Hvar er sparnaðurinn í því? Ha?
Lata stelpan: hey whatever.. ég nenni ekki að pæla í þessu..

Richie: Yeah, yeah! Ooooh! We're going on holiday! God! It's so exiting!
Eddie: Mmmhum
Richie: Right, you put the kettle on and I'll make a list of all the things we need to nick for the beach.
Eddie: Okey-Dokey. [Goes into the kitchen]
Richie: Number one: sun tan lotion.
Eddie: Ah, Richie, we're going to Bridlington.. well, Doncaster, I hardly think we'll be needing sun tan lotion.
Richie: Oh yes, yes, Uhhuh, uhhuh... Drizzle oil, then!
Eddie: Gloom juice!
Richie: Yes, yes yes yes yes yes yes yes yes yes, ah, ah, WIND SMEAR!
Eddie: Wind smear? I don't think we need to take the contents of your underpants.

Ég er að búa til lista yfir allt sem ég þarf að græja á morgun en stend mig ítrekað að því að rifja upp hluti sem ég hef ekki hugsað um í mööööörg ár.

Við bjuggum í sitthvorum bænum, ónýtar samgöngur og klukkutíma keyrsla á milli. Hvorugt með bílpróf. Við reyndum að hittast eins oft og við gátum og hann fór að skrifa mér bréf. Ég fékk stundum tvö á dag. Svo var alltaf hringt. Við vorum svo miklar dúllur. Kynntumst 14. febrúar 1988. Ég var á sviði á skólaskemmtun að syngja Careless Whispers. Kræst, ég var svo glötuð. En hann kolféll fyrir mér og á eftir kom íþróttakennarinn og vildi endilega kynna skiptinemana. Upp frá því vorum við óaðskiljanleg.

Það kom upp svaka drama á tímabili þar sem strákarnir úr mínum bæ ætluðu að fara að berja hann og strákana úr bænum sem hann bjó í, vegna þess að hann hafði "stolið" stelpu úr bænum þeirra. Ég benti þeim á að ég væri ekkert úr bænum þeirra, ég væri frá Íslandi! Þessir kanar eru náttúrlega klikk.

Ég geymdi bréfin frá honum en löngu seinna tók afbrýðissamur kærasti sig til og henti þeim eftir tiltekt í geymslunni minni og án þess að spyrja mig álits. Komst ekki að því fyrr en löngu eftir að við vorum hætt saman. Ég var lengi reið yfir því, svo sennilega skiptu þau mig meira máli en ég vildi viðurkenna.

En maður lærir þetta með tímanum. Lífið hefur kennt mér að losa mig við dót sem tengist þeim mönnum sem ég slít endanlega sambandi við. Myndir, sms, tölvupóstar. Þetta hjálpar mér í úrvinnsluferlinu og verður til þess að ég er ekki að blúsa lengur en ég þarf yfir einhverju sem átti ekki séns og mér finnst pointless að halda í hluti sem hafa enga merkingu eða næra hugmyndir um endurfundi sem aldrei verða. Það er líka alveg ágætt að byrja með hreint borð þegar hrifningin bregður fyrir mann fæti næst.

Það er mjög langt síðan ég varð sátt við að eiga ekki þessi bréf lengur og þó ég sé mögulega að fara að hitta hann aftur þarf ég ekkert að lesa þau. Innihaldið er ennþá í fersku minni. Ég myndi meira að segja þekkja skriftina hans aftur.

Það er nefnilega svo skrítið að þó maður eyði öllu áþreifanlegu um einhvern sem manni þykir sérstaklega vænt um, þá er hann samt þarna. Þú ert bara ekkert að hanga við minnisstöðina þar sem hann býr í hausnum á þér og sumir hverfa reyndar alveg eftir smá tíma. Ég held að fólk vinni sér það inn sjálf - hvort þú geymir það ennþá löngu seinna eða hvort það hverfur í tómið.

Í dag sendi hann mér póst og ávarpaði mig með millinafninu sem ég hætti að nota fyrir fimmtán árum síðan og það var alveg súrrealískt skrítin tilfinning að slá nafnið hans í dag inn í contactalistann í símanum, ásamt símanúmeri.

Það er skemmtilegt þetta líf. Og stundum óvænt, þó það sé stundum líka afar fyrirsjáanlegt.

Annars er ég búin að komast að því hvað veldur því að ég fæ bólur, það er nefnilega orðið augljóst. Ég fæ bólur ef ég bý EKKI með karlmanni. Not kidding. Ég virðist hafa verulega þörf fyrir að anda að mér karlmanni og ef ég hef engan karlmann til að sniffa.. þá fæ ég bólur! Mér finnst þetta alveg óborganlega fyndið því Hugi nágranni gaf mér einu sinni eldgamla bók um kynlíf þar sem er sérstakur kafli um konur sem verða að giftast - eða stúlkur, öllu heldur:

199. Stúlkan, sem "verður að giftast".
Læknar þekkja einnig vel þá sérstöku tegund kvenna, sem "verða að giftast". Stúlka, sem þannig er ástatt um, þjáist af öllum mögulegum og ómögulegum kvillum: tíðarkvillum, klæðaföllum (útferð), bakverk, svefnleysi, morgunþreytu, hún getur ekki unnið heilan dag í einu, hún er utan við sig og erfið í umgengni. Hún hefur slæman litarhátt, höfuðverk og sitthvað fleira. Alltaf er það eitthvað nýtt, sem er að. Þessa stúlku vantar ekkert nema reglulegar samfarir og kynferðislega fullnægingu.

Ég fæ reyndar bara bólur, en er það ekki alveg nóg? Þvílík örlög!
Svona hrækir lífið framaní mig..

Fíklar hafa þann leiða ávana að skilja fíkniefnið sitt eftir útum allt - til að hafa það örugglega alltaf nálægt. Alkar fela áfengi hér og þar en þó ég sé ekki að fela þetta er ég búin að skattera nikótíntyggjói útum allt heima hjá mér - eins og fíkillinn sem ég er.

Ég þarf að gera allsherjar tiltekt ef ég á að losa mig við allt nikótíntyggjó, því það er í vösum á yfirhöfnum, ofaní töskum og skúffum, uppá borðum og inní skápum... og af því þetta er fyrst og fremst ávani er ekki gott að vera alltaf að rekast á pakka þegar maður er hættur. Ég þekki mig. Ég veit að ég á eftir að fá alveg rosalega sterkt craving þar sem ég leyfi mér að missa allan sjálfstæðan vilja og fer að leita að nikótíntyggjói eins og vitleysingur. Þá er mjög gott að finna ekkert því þetta líður hjá á nokkrum mínútum og ég veit að ég er of löt til að fara útí apótek til að ná mér í nýtt fix.

Skref númer eitt: hreinsa dópið úr allri íbúðinni.
Skref númer tvö: cold turkey.

Sennilega byrja ég á að venja mig á extra tyggjó fyrst. Eða ekki. Sé til.

Ég er komin svo nálægt staðnum sem ég vil vera á. Er ekkert smá stolt af sjálfri mér því það er ennþá stress í vinnunni en ég er að nota aðrar aðferðir við að tækla það. Í gær mátaði ég kjól sem ég keypti uppúr áramótunum 2006 og hætti að passa í stuttu síðar þegar ég fór að vinna í bankanum þar sem ég lagðist í kex-át. Nú passa ég í þennan kjól aftur. Þetta er hin fullkomni "litli svarti kjóll" og ég var í skýjunum að passa í hann aftur. Ég passa líka í hvíta kjólinn með englavængjunum.

Það þýðir að ég passa líka í þennan - en ég á ennþá eftir að skipta um rennilás í honum.

Mér finnst ég ekkert blúsleg þegar ég er komin í kjól.
Ég er.. eitthvað annað.

Þetta var leiðin sem við fórum (og nú skil ég af hverju þetta er kallaður Leggjabrjótur, stefni á að ganga þá leið í sumar). Enduðum á Miðsúlu sem er 1086 m hæð.

Tónninn var settur á bílastæðinu: búist við drullu.

Skyggnið alla leiðina upp. Það var ekki séns að sjá umhverfið.

--
Þegar við vorum komin uppá fjallið varð allt mjög súrrealískt. Það var ekki neitt of bjart, en það var ekki dimmt heldur. Það var bara allt hvítt. Ekki hægt að sjá hæðarmun, maður fann bara ef maður var að fara upp eða niður. Það hefði verið verulega mikið auðvelt að renna sér á rassinum frammaf brúninni, en við renndum okkur ekki fyrr en á leiðinni niður og á stöðum þar sem við sáum hvar maður gat rennt sér. Ég renndi mér reyndar líka niður á skónum eins og ég væri á skíðum - eða snjóbretti. Og djöfull kom það vel út!
--

Þessi mynd var tekin á leiðinni niður og þá var byrjað að birta aðeins.

Á leiðinni niður - ennþá á lífi þrátt fyrir hælsæri og ónýta innanlærisvöðva - einu vöðvarnir sem mig verkjaði í. Ekki skil ég af hverju þar sem ég eyddi ca einum og hálfum klukkutíma í að fara upp eins og á stigvél. Rassinn á mér er greinilega í töluvert mikið betra formi en innanlærisvöðvarnir.

En svo fór að birta meira til og við sáum meiri.. drullu.

Við byrjuðum að labba rétt uppúr klukkan tíu. Samtals voru þetta ca 15 km, og þessi mynd er tekin í verulega lítilli drullu á leiðinni í bílinn. Rauða örin sýnir hvar hann var. Við vorum komin í bílinn klukkan sex og þá átti eftir að keyra í bæinn. Það var þarna sem ég áttaði mig á að ég var ekki að fara að mæta í partý klukkan fimm eins og til stóð..

Þegar við vorum komin sáum við meira af umhverfinu. Ég verð að fara þarna aftur einhvertíma þegar það er gott veður, held að það sé æðislega fallegt þarna.

Þetta vídeó sýnir drulluna sem við þurftum að vaða bæði upp og niður. Mjög krípí þegar jörðin virðist ætla að gleypa þig í hverju spori.

Allt í allt frábær ferð, en ég á sennilega ekki eftir að geta gengið á morgun. Það stoppaði mig þó ekki frá því að fara á árshátíð Marel í kvöld.

Fyrri myndin er tekin um leið og ég kom heim. Seinni myndin er tekin rétt áður en ég fór á árshátíðina.

BOOJAH!

Ég var beðin um að halda ákveðna tegund af kynningu hérna í Hollandi, en þegar ég var að útbúa kynninguna uppí rúmi á hótelinu í fyrradag (the bed office) ákvað ég að taka allt annað spin og tala um aðra hluti. Ég er svo uppátektarsöm stundum og óhlýðin. Það er eitt af því sem mér líkar svo vel við í fari mínu.

Fólkið sem var á kynningunni í gær er verulega ánægt og nú er búið að biðja mig að halda sömu kynningu á stærri fundi, svo í kvöld ætla ég að bæta þeim glærum við sem ég náði ekki að klára fyrir mánudaginn.

Ég er í einhverju mögnuðu stuði þessa dagana, tilfinningin er sennilega eins og þegar maður fer á veðreiðar og allt sem maður veðjar á vinnur - nema ég er ekki að veðja. Jú kannski.. ég tók séns þegar ég gerði þessa kynningu, en ég vissi líka að hún yrði miklu betri en hin kynnningin hefði orðið. Ég veðja ekki oft en þegar ég geri það vinn ég yfirleitt.

Hið óvænta í stöðunni var fundurinn í dag. Ég er búin að vera hálf óróleg útaf þessum fundi, nema hann gekk svo fáránlega vel að jafnvel ég í bjartsýniskasti á amfetamínsterum hefði ekki getað séð svona góða útkomu fyrir.

Allar tillögur samþykktar, útlitið samþykkt, skipulagið samþykkt.

Þetta þýðir að ef allt gengur upp og enginn þarf að hlaupa í annað er hægt að klára þetta á einum mánuði - miðað við að það þurfa allir alltaf að gera aðra hluti líka, reikna ég með að þetta taki rúmlega tvo mánuði - og ef maður tekur inní ófyrirséðar tafir er hægt að bæta rúmum mánuði við.

Og að koma þessu máli alveg útaf borðinu á fjórum mánuðum er nokkuð sem ég hef bara þorað að vona þegar ég er með skerta meðvitund eða alveg sofandi.

Ég er búin að vera í háhæluðum skóm síðan ég kom af fjallinu á laugardaginn. Ef ég fer af hælunum versnar göngulag mitt til muna og hefði fyrstu dagana jafnvel getað gefið fólki þá hugmynd að ég ætti í ástarsambandi við stórann og mikinn hrímþurs. Ekki mjög flattering göngulag svo það eru hælar fyrir mig út vikuna. Það eru reyndar hælar fyrir mig allar vikur, alltaf. Nema þegar ég fer uppá fjöll..

Hann keyrði 200 kílómetra til að hitta mig, á bmw, nema hans er yngra módel en minn. Hann var búinn að segja mér að hann yrði "miðaldra maðurinn fyrir utan hliðið". Hann lítur ekki út eins og miðraldra maður, það er langt því frá.

Þetta var svo gaman. Svo margt sem við eigum sameiginlegt og svo margt hjá okkur báðum sem fór allt öðruvísi en áætlað var. Hann sagði að þó hann hafi verið mjög stressaður þá gleymdi hann því þegar hann sá mig. Mér finnst svo sætt að hann skyldi segja þetta því ég var líka alveg svakalega stressuð, sem gerist ekki oft, en þegar ég hitti hann þá gleymdi ég stressinu. Núna er ég þvílíkt afslöppuð eins og eftir nudd eða slökun. Ótrúlegt hvernig áhrif hann hafði á mig.

Hann spurði af hverju ég væri ekki í sambandi, eins og það væri lifestyle choice. Ég brosti og velti fyrir mér hvort ég ætti að gefa honum míkró útgáfuna af svarinu, feature film útgáfuna eða the directors cut. Ákvað að gefa honum míkró útgáfuna: "just hasn't happend", svo skipti ég um umræðuefni.

Áður en hann fór óskaði hann mér velfarnaðar hjá fyrirtækinu. Hann kyssti mig þrisvar að skilnaði eins og Hollendingar gera, opnaði hurðina á bílnum, og sagði: let's not wait another eighteen years before we do this again, og brosti. Ég brosti til baka. Hann er svo yndislegur.

Ég gaf ekki færi á að hann myndi skutla mér til baka á hótelið því mig langaði meira að ganga og þegar hann var farinn rölti ég brosandi í gegnum miðbæinn og inná hótel.

Nú sit ég með handklæði vafið utanum blautt hárið uppí rúmi á hótelherberginu og hlakka til að knúsa börnin mín þegar ég kem heim.

http://www.youtube.com/watch?v=e0_ceTNbW3Y

...þá er ég verulega heppin manneskja.

Þegar ég stend frami fyrir vali og einn kosturinn er eitthvað sem ég vil umfram allt annað - fyrir mig, en veit að það yrði á kostnað þeirra sem treysta á að ég sé til staðar, þá get ég ekki valið það. Ég gæti aldrei fyrirgefið sjálfri mér ef ég myndi gera það. Ég veit það um sjálfa mig.

Svo ég fórna drottningunni. Ef það er eitthvað sem er þess virði að fórna henni fyrir, þá er það þetta team. Auk þess á ég ennþá nokkur peð eftir - og ég er ekki mát. Ennþá.

En það sem ég myndi gefa fyrir að fá stundum að vera eitthvað annað en sterk í smá tíma, af því einhver annar er sterkur fyrir mig.

Mottu mars og Marel menn láta ekki sitt eftir liggja, það er metþátttaka hjá fyrirtækinu og Marel mun leggja fram 3000 krónur fyrir hvern starfsmann sem tekur þátt.

Sjá Marel strákana

Mér finnst þetta alveg frábært framtak. Það er allt of oft sem menn hlusta ekki á eigin líkama, bíta á jaxlinn og leita ekki til læknis - fyrr en of seint. Það er þarft að breyta því hugarfari.

Þar fyrir utan finnst mér þetta fara mörgum karlmönnum fáránlega vel og skemmtilegt að sjá strákana í nýju ljósi/lúkki.

Helv.. geta íslenskir karlmenn verið flottir þegar þeir taka sig til. Dem..

Ég er ekkert smá ánægð með ykkur!

„Ég held að það sé alveg rosalega erfitt að gera þig ánægða“, sagði hann.

Ég þarf að skrifa þetta niður, bíddu aðeins, sagði ég, snéri mér að tölvunni, opnaði textaskrá og skrifaði þessa setningu inn í skjal og vistaði á meðan hann horfði á. Svo snéri ég mér að honum, hallaði mér aftur í stólnum og sagði rólega: "jæææja, svo þú heldur það". Hann fór að hlæja því hann vissi að ég var að grínast, en hann vissi líka að ég ætti eftir að "nota" þessa setningu seinna.

Merkilegt, hugsaði ég. Þessi maður hefur ítrekað gert mig mjög ánægða og ég læt hann vita þegar ég er ánægð þannig að það fer ekkert framhjá honum. Ég er oftar ánægð en óánægð með það sem hann gerir. Jújú ég geri kröfur þegar kemur að vefnum, en þær eru ekki óraunhæfar og hann stendur undir þeim.

Í morgun sótti ég bílaleigubíl vegna þess að ZGerman er ennþá á verkstæði. Í staðinn fyrir svartan, verulega illilegan BMW fékk ég hvítan Suzuki Swift. Bíl sem lítur í besta falli út eins og aumingi. Ég keyrði í vinnuna. Þegar ég var komin þangað áttaði ég mig á því, mér til furðu, að ég var bara nokkuð ánægð með þennan bíl. Því í grunninn geri ég eftirfarandi kröfur til bíla:

a) hann verður að fara í gang vandræðalaust
b) miðstöðin þarf að virka
c) það þarf að vera sæmilega þægilegt að keyra hann
d) það verður að vera geislaspilari í honum (því mér finnst yfirleitt leiðinlegt að hlusta á útvarp)

Ef bíllinn stendur undir þessum kröfum er ég ánægð, allt umfram þetta er lúxus. Þessi bíll hefur meira að segja eitt umfram ZGerman, hann hefur hita í sætinu svo mér er ekki kalt á rassinum þegar ég er að keyra. Mér finnst það æðislegt.

Ég er nefnilega frekar raunsæ manneskja sem gerir það að verkum að ég geri raunhæfar kröfur. Ég gerði ekki ráð fyrir að ég fengi neina drossíu á leigunni. Þessi Suzuki swift er bíll sem ég myndi aldrei kaupa mér sjálf ef eitthvað illilegra stæði til boða - en ef ég á að velja á milli þess að vera bíllaus og uppá aðra komin, vel ég þennan bíl án þess að blikka. Og þar sem hann hefur allt sem ég raunverulega þarf, er ég ánægð með hann.

Rosalega erfitt?
Niii

6. mars, 2010

Þegar ég er nálægt honum líður mér betur en venjulega og það hefur verið þannig frá því ég hitti hann fyrst fyrir þremur árum síðan. Ég man að ég þurfti að horfa tvisvar og var viss um að hann væri giftur. Nú veit ég að hann var giftur, en skildi fyrir einhverjum árum síðan - eins og ég.

Síðasta haust komst ég að því að hann er jafn meðvitaður um nærveru mína og ég um hans, þegar hann sendi mér bréf þar sem hann sagði mér nákvæmlega hvernig honum leið. Á þeim tíma var ég í sambandi með öðrum manni. Ég skrifaði til baka og sagði að ég væri í sambandi svo málið var dautt.

En.. ég er ekki í sambandi lengur og spurningin sem ég spyr sjálfa mig þessa dagana er: á ég?

Í raun má segja að ég sé komin með svarið ef ég ýti á "Publish"
---

20. mars, 2010

Já, auðvitað á ég!

xxx says: ég hef fulla trú á að þetta fari vel
Anna says: hvað fær þig til að segja þetta?
xxx says: því þú ert frábær og hann virðist vera yfir sig hrifinn
Anna says: takk

Right there: http://feeds.feedburner.com/anna/dwfa

xxx says: þú ert nú ekki búin að testa hvaða mann hann hefur raunverulega að geyma
Anna says: true
Anna says: mér líður samt fáránlega vel þegar hann er nálægt
xxx says: jájá
xxx says: miðað við þá sem þú dregur upp alla jafna
xxx says: þá má það vera divine intervention ef þetta er ekki *censored*
Anna says: well
Anna says: kannski er þetta divine intervention
xxx says: ég vona það
xxx says: þín vegna
Anna says:
Anna says: nú ef ekki þá beila ég bara
xxx says: já ekki eyða of miklum tíma í eitthvað sem er ekki þess virði
Anna says: trust me
Anna says: i know what i'm doing
xxx says: hahaha
xxx says: traustvekjandi!
xxx says:
Anna says:

Þetta er svosem alveg rétt hjá honum, ég er öryrki þegar kemur að því að velja karlmenn. Það væri kjánalegt að reyna að neita því. Nýjustu rannsóknir hafa sýnt mér að það sem ég þarf er ekki eitthvað sem þeir geta ekki gefið, því þeir geta gefið öðrum það.

Er komið að því að ég sé hætt að gefa einhverju séns af því einhver annar átti sénsinn ekki skilið?

Ég er klárlega ekki að fara uppá þennan jökul sumardaginn fyrsta.

Annars fattaði ég eitt um daginn. Ég hef verið á fullu að versla útivistarföt sem eru í skærum litum svo ég finnist örugglega ef ég villist einhversstaðar á fjöllum.

Þessi föt yrðu gagnslaus í eldgosi, allt appelsínugult og rautt.

Ég veit ekki hvernig fólk heyrði almennt fyrst um eldgosið fyrst en grunar að það hafi hvorki verið frá almannavörnum eða ruv. Facebook vefurinn hefur sennilega verið einna fyrstur með fréttirnar. Ruv stóð sig nú ágætlega þannig lagað þegar þeir voru komnir á rétta blaðsíðu en svo fannst mér mest af upplýsingum á twitter í nótt, en þar var líka hægt að veltast um úr hlátri.

Hér eru nokkur tweet:

"Hér misstu landsmenn af góðu tækifæri til að láta umheiminn halda að "Eyjafjallajökull" sé borið fram "endaþarmur" Gera betur næst!"

"Oops. Made some Icelandic folks mad. RT @trymbill Eyjafjallajökull is located in Iceland, not Sweden. #icerupt"

"Amma mín er plötusnúður hjá RUV og hún vinnur núna !!!" [tónlistin sem var spiluð í nótt á ruv var hryllingur]

"I didn't care for those instructions! They're kinda scary and the guy's voice isn't helping either" [upplýsingar frá almannavörnum um eldgos - þetta var lesið eins og barnasaga]

"Worst music EVER...If the eruption does not kill us....this music will #icerupt"
--
Twitter er greinilega the place to be þegar eitthvað er að gerast í heiminum hvort sem þig vantar upplýsingar eða finnst gaman að hlæja upphátt.

Ég settist uppí hvíta swiftinn þungt hugsi. Ég hélt að ég væri komin með svar, en miðað við hvað þeir sem ég tel til vina minna segja, er ég ekki lengur viss.

"Ég þarf eitthvað divine intervention á þetta dæmi" hugsaði ég, startaði bílnum og var við það að taka af stað þegar þögnin var rofin með byrjuninni á lagi, lagi sem ég kannaðist við, en vissi ekki til þess að það væri á disknum. Ég sá mér til furðu að tækið var stillt á útvarpið, ekki geislaspilarann.

Þegar ég fattaði hvaða lag þetta var fór ég að skellihlæja.

http://www.youtube.com/watch?v=YBPFvp750sc

Jack Bauer says: http://www.youtube.com/watch?v=Z-7i6ka2Ygg
Anna says: ég ELSKA þetta lag
Jack Bauer says:
Anna says: 1985 - here I come!
Anna says: lol
Jack Bauer says: LOL
Jack Bauer says: akkúrat
Anna says: ohhhh
Anna says: ég var svo skotin í strák sem heitir simmi
Anna says: þetta sumar
Anna says: fyrsti strákurinn sem ég varð skotin í
Anna says: en hann var
Anna says: bíddu
Anna says: svona: http://www.anna.is/weblog/CalvinValentine.php
Anna says: svo við náðum ekki saman
Anna says: svona hafa flestir menn verið sem ég hef deitað síðan
Jack Bauer says: LOL
Anna says: hvernig vissirðu að þetta myndi hitta í mark hjá mér?
Jack Bauer says: ... ég er bara svona næmur
Jack Bauer says: http://www.anna.is/weblog/2004/10/farewell_my_summerlove.php
Anna says: hahahaha
Anna says: ohhhh good times
--

..don't turn around, you might see me cry..

xxx says: hæ
Anna says: nei hæ
xxx says: heyrðu, það er einhver að breyta anna.is
Anna says: what?
xxx says: það er einhver búin að skrifa færslu um ást sína á hvítum bíl þarna inn...
xxx says: hvítum Anna!!!
xxx says: ég veit að þú myndir ekki segja svona
Anna says: hahaha

Ekki lengra kominn í samtalið og strax búinn að gera þrjá hluti:

a) gjörsamlega dissarm me
b) láta mig vita að hann heyrir það sem ég segi - ég fíla ekki hvíta bíla
c) nota: "Anna" - rétt, sem bræðir mig. Every single time.

Ég var búin að gleyma hvað mér finnst gott þegar menn nota nafnið mitt svona.

...

Tonight I'm tangled in my blanket of clouds, dreaming aloud..

Bókin er prýdd ljósmyndum af Evu sem teknar voru af Ingólfi Júlíussyni, ljósmyndara.
--

Útgáfupartýið var svo vel heppnað og ég er svo montin af Evu og Ingó að ég er að rifna!

Ég var svo heppin að fá gefins miða á fyrirlestur í Háskólabíói í gær hjá Tal Ben-Shahar, manninum sem skrifaði bókina: Happier: Learn the Secrets to Daily Joy and Lasting Fulfillment.

Karl Ágúst Úlfsson þýddi bókina á íslensku og hún var gefin út fyrir síðustu jól. Ég sá bókina í bókabúð fyrir jólin í fyrra og keypti eintak handa manni sem mér þykir vænt um. Ég keypti bókina on instinct, því ég hafði hvorki heyrt um Tal Ben-Shahar, né heyrt um þessa bók, en þegar ég fór að pakka henni inn las ég aftaná bókina, las fyrsta kaflann og ég vissi strax að þetta var bók sem ég yrði að eignast svo daginn eftir keypti ég annað eintak handa sjálfri mér í jólagjöf líka.

Þegar ég las bókina eftir jólin staðfesti hún hvað ég er að gera margt rétt og að ég er á hárréttri leið, en hún gerði mér líka grein fyrir að ég er ennþá að gera sumt rangt - um leið og hún gaf mér leiðir til að gera eitthvað í því. Þegar ég kláraði að lesa bókina óskaði ég mér að ég fengi tækifæri til að sjá þennan höfund tala/halda fyrirlestur og um helgina rættist sú ósk - out of the blue - og ég er svo þakklát fyrir það vegna þess að þrátt fyrir að hafa farið með verulega miklar væntingar, fór hann fram úr þeim væntingum. Eftir fyrirlesturinn fékk Tal Ben-Shahar standing ovation í Háskólabíói.

Gærdagurinn var reyndar alveg sérstaklega ánægjulegur dagur í mínu lífi, ekki bara vegna þess að ég fékk tækifæri til að heyra meira um hvernig maður getur lifað hamingjuríkara lífi heldur líka vegna þess að sama dag fékk ég að samgleðjast vinkonu minni sem var að gefa út sína fyrstu bók. Eins og þetta sé ekki nóg af hamingjuríkum viðburðum fyrir einn dag, þá gerðist fleira, en það er nokkuð sem ég ætla að eiga fyrir sjálfa mig.

Það má segja að ég sé ennþá "high" eftir gærdaginn og ég spái því að næstu blogg sem ég skrifa muni ekki vera mín eigin, þannig lagað, heldur um það sem Tal Ben-Shahar talaði um í fyrirlestrinum sínum - og öðrum fyrirlestrum sem ég hef fundið frá honum.

Það fyrsta sem ég ætla að hafa eftir honum er það sem hann sagði um tilfinningar og að það væru bara tvær tegundir af einstaklingum sem geta ekki upplifað tilfinningar. Bara tvær tegundir: sækópatar og fólk sem er dáið.

Við hin, sem erum ekki sækópatar eða dauð, við höfum öll tilfinningar og við upplifum þær en gerum hinsvegar flest þau mistök að reyna að bæla niður margar af neikvæðum tilfinningunum sem við upplifum, sem veldur því að þær verða bara sterkari og deyfa um leið góðu tilfinningarnar okkar - sem gerir okkur minna fær um að upplifa hamingju. Vissir þú það?

Ég er búin að vera að hugsa mikið síðan ég fór á þennan fyrirlestur um helgina - um allt. Eitt af því sem ég hef hugsað um varðar fjallgöngur. Ég er slow í fjallgöngum, hef ekkert rosalega mikið þol þó ég hafi vöðva og úthald til að halda endalaust áfram á jafnsléttu þá verð ég fljótt móð um leið og ég byrja að fara upp í móti. Það hefur myndast pressa á að ég fari hraðar til að "ná" hinum sem eru fljótari en ég.

Um helgina rann upp fyrir mér að mig langar ekki til að fara hraðar en ég geri núna, ef eitthvað er langar mig að fara hægar. Markmiðið hjá mér er nefnilega ekki að ná fyrst uppá topp. Markmiðið er að njóta þess að vera úti, njóta umhverfisins, njóta þess að finna þessa ofboðslega góðu lykt sem maður finnur útí náttúrunni. Njóta þess að vera til, í heiminum, í fallegu landslagi. Taka myndir. Snerta gras, drullu, mold, steina. Setjast niður. Brosa. Finna vindinn á andlitinu. Finna vellíðan, sem ég geri þegar ég er að fara á "mínum" hraða. Þetta eru hlutirnir sem gefa mér mest, að enda á toppnum er aukaatriði og þegar það er ekkert skyggni er það næstum óþarfi því sjónræni hlutinn er svo stór hluti af upplifuninni fyrir mig.

Ég var byrjuð að vera stressuð yfir því að ég færi ekki hraðar en ég áttaði mig á að ef ég fer að þjálfa mig þvílíkt til að fara hraðar, sem ég gæti gert, er ég í raun að vinna gegn mínu eigin markmiði og þetta verður stress - og þá get ég alveg eins verið í vinnunni.

Ég vil fara sjaldnar og hægar og hafa tíma til að njóta þess í botn.

Þegar maður reynir að eiga samskipti við einstakling sem kemur ekki hreint fram, er ekki heiðarlegur varðandi hvernig honum líður.. þú átt ekki séns.

Þú átt ekki séns nema þú sért að eiga samskipti við einhvern sem er heiðarlegur og nógu hugrakkur til að opna og segja satt. Þetta gildir bæði um fólk sem er ekki heiðarlegt þegar því líður vel og þegar því líður illa.

Gildran sem ég fell í þegar ég reyni að eiga við svona fólk, áður en ég gefst upp - því ég gefst upp, er að ég reyni og reyni og reyni að tala við viðkomandi og skilja hvað er að gerast, en það skilar engum árangri. Af því mig langar svo að ná til einstaklingsins gleymi ég þessu atriði hérna: "Never try to teach a pig to sing. It is a waste of your time, and it annoys the pig." Tek fram að ég lít ekki á fólk sem hagar sér svona sem svín, en þetta er waste of time og endar á að vera annoying ekki bara fyrir þann sem þú ert að reyna að ná til heldur fyrir þig líka. Ef viðkomandi væri heiðarlegur myndi hann segja: ég ætla ekki að opna á þig. Ég ætla ekki að gefa þér séns. Ég vil ekki tengjast þér. Eða hvort það er: ég get ekki opnað á þig. Ég þori ekki að gefa þér séns. Ég þori ekki að tengjast þér. Skiptir ekki máli, niðurstaðan er sú sama.

Ég var nokkuð viss um þetta fyrir, nú er ég sannfærð. Það er nefnilega búið að finna út hvaða þættir þurfa að vera til staðar til að fólk geti lifað hamingjuríku lífi saman svo spurningin er ekki hvort það er hægt, heldur, hvernig er það gert - hvernig get ég gert það. Mér finnst mjög ánægjulegt að vita að þetta sé hægt og að það sé hægt að læra hvernig þetta er gert - ef maður kann það ekki fyrir.

Don't eliminate the negative

- Disagreement provides a growth opportunity. An opportunity to learn about the other person and about ourselves. There is no partner who is perfect, we can all learn and improve. We are all human.
- Conflict immunizes. When we get ill or are about to get ill, our immune systems strengthens as a result if we overcome this. The same is with conflicts in relationships, if you overcome the conflict, the relationship becomes stronger.

Það er ekkert unnið með því að afneita því sem er vont, en þú hefur allt að vinna með því að takast á við það. Þetta er svona með nánast allt í lífinu.

Ef þú upplifir eitthvað neikvætt þá kemstu yfir það með því að upplifa minnst fimm sinnum eitthvað jákvætt. Þess vegna er svo slæmt þegar fólk venur sig á að segja upphátt þegar því líkar illa við eitthvað en þegir í hvert skipti sem því líkar vel við eitthvað. Hlutfallið af jákvæðum hlutum þarf að vera jákvæðni í vil ef þú vilt upplifa hamingju eða gefa öðrum jákvætt feedback, en það þýðir ekki að þú eigir að bæla niður allt neikvætt sem þú upplifir. Bara ekki bæla niður allt það jákvæða heldur. Augljóslega er þessi tala, fimm, viðmið.

Hvernig er hægt að gefa jákvætt feedback í sambandi?
Það er gert svona:

Accentuate the positive

- Show interest, show your partner that you are interested in knowing him/her.
- Pay compliments - don't take it for granted, especially once you're in a relationship for a long time. Don't take these things for granted. Say it again and again and again. We need nurturing, we need emotional nurturing more than anything we need it from the people we are most close to.
- Make time for love - put aside time for love, for a date, especially in todays world. Ideally, it would all be spontaneous. We see each other and say, okay let's go to a movie - okay, let's make love, but in today's world, when we're so busy, if we don't put time aside, in most situations, it's not gonna happen. When we want to spend time together, other things will take over our time. It's like the law of gases. A gas will always fill up the room, no matter how little of it there is, same with time. If we don't put time aside especially in today's world, other things will fill up all of our time and we won't have time for each other. So have a date - a day in a week where you have a date with your partner. Time with the family, put these times aside explicitly.
- Love is in the details (touch, smile, flowers, notes..) Yes it is important to have the 25th anniversary ring, cruise around the world on the 50th anniversary, but ultimately, it's the little things, whether it's the flowers, the little touch, the smile, the embrace, the extra attention and consideration - these are the positive things that make relationships work in the long run. That make passion grow in the long run.

Þetta er ekki flókið, er það?

Eins og Tal Ben-Shahar minntist á er ekkert af þessu sem hann er að segja eitthvað nýtt, megnið er common sense. Því miður, þá bendir hann á að common sense... er ekki svo common.

Það sem þessi atriði hafa fram yfir það sem maður les í sjálfshjálparbókunum (margt af þessu er í sjálfshjálparbókum) er að á bak við þetta liggja vísindalegar rannsóknir sem segja einfaldlega að þetta virkar. Fólk sem hagar sér svona í sambandi, og ef maki þeirra gerir það líka, er sambandið farsælla en hjá fólki sem gerir þetta ekki. Auðvitað þurfum við mis mikið af athygli en við þurfum öll næringu, hvatningu, jákvætt viðmót frá þeim sem standa okkur næst og skipta okkur mestu máli. Svo þegar lítið af þessu er til staðar og útséð að það þýðir ekkert að ræða við viðkomandi um breytingar, er kominn tími á að hætta að waste your time, stop being annoyed and move on.

Að lokum. Þegar þú lest þetta og ef þú hugsaðir: hann/hún (makinn minn) gerir ekki nóg af þessu eða hinu, lestu þetta þá aftur með hugarfarinu: hvar get ég að bætt mig gagnvart makanum mínum í dag? Og ef þú getur bætt þig, gerðu það þá í dag. Ekki bíða með það, þá gerist það aldrei. Ekki gleyma þessu með gasið, við höfum ekki endalausan tíma. Eyddu honum vel og í hluti sem skipta máli.

Það er alltaf best að byrja á sjálfum sér þegar maður reynir að gera heiminn aðeins betri.

Þessa mynd þykir mér vænt um.

Þú veist.. ég meina..

(í þetta sinn fór ég með myndavél með mér)

[læt þetta bara allt flakka]

..here I'm not just talking about romantic relationships, though I am going to focus primarily on that, that includes intimate relationships in general, close friends, family members. The number one predictor of well-being.

If you are asking about one thing that would make you happier: focus on your relationships. So let me talk a little bit about relationships. Again, this is just the tip of the iceberg. And I am going to talk about long term romantic relationships but many of these things apply to other relationships as well.

First of all, if we look at the picture today, the state of affairs, things don't look great when it comes to long term relationships. Divorce, 40% level. That doesn't mean that the other 60% that stay together are necessarily happy. Many people stay together out of a sense of duty, or out of a sense of just.. well, we've been together so long - habit, so the state of affairs is not great and one of the reasons why it is not great is because part of us whether the god-given or evolution-given part, is not always conducive to long term relationships. What do I mean by that?

A lot of research, and we don't need research for that, you know, we all know - is that novelty produces heightened level of arousal. And you see it with kids as well, you know something new immediately they would look to it, something natural, something that is innate. And that also applies to relationships. So, for example, I did this study in my seminar where I asked them to pick the most beautiful man and woman in the world, and they did and the man was, you want to venture a guess? Brad Pitt, yeah. And, these are, you know, deep thinking - (Harvard students). And the woman was, not his wife, Halle Berry.

So the most beautiful man and most beautiful woman in the world. Imagine you were here with Brad Pitt or Halle Berry, whatever might be right for you, and not only were they drop-dead gorgeous, but they were also extremely intelligent, sensitive, nice, unconditionally accepting, helping you to simplify your life. So imagine that partner, ideal partner, and that person came to you one day, just walked through the door here, or back when before you were married, and said I love you and only you forever and you get married and you live lustily ever after. Right?

Not exactly, because initially, you know the lust is there. You can't wait for Brad Pitt to come back from Troy or for Halle Berry to get out of her cat suit. And it's amazing, ecstasy. Then what happens after, say, five years? You know, Halle Berry walks through the door, or Brad walks through the door, and you have all these electrodes through your body and they measure your level of arousal and then a stranger walks in through the door, and that stranger is semi-attractive, you know not Brad Pitt or Halle Berry, but okay. How would you react to these two sides in terms of pure physical level of arousal? You would react much more to the new person. Why? Because over time we adapt. We get used to things. And sometimes it's good.

For example, overcoming difficulties and hardships or losses, we've all either experienced or will experience loss. We adapt and it's a good thing. But we also adapt when it comes to relationships. Bad news, right?

So what does that mean? Does that mean we shouldn't have long-term relationships? Does that mean we should be serial monogamists or serial polygamists? Is that in our nature?

Not necessarily, because what we do see, what we do see is that for some people, sex does improve over time.

Love does grow over time. And it happens. It's documented. We know people that this applies to. Maybe we experience it ourselves. And the fact that it does happen, means that the question is no longer "is it possible to sustain long term successful growing happy relationship?" It's not is it possible, but rather, "how is it possible?" and that's where positive psychology or psychology as a whole comes in. It's not whether it's possible, it's how is it possible.

David Schnarch who has done a lot of research on the topic, in fact, shows, illustrates through research through his work and other people's work that the best sex, lovemaking that people have is usually later on in life. [JEEEEEEHA!!] And here is what he says: "Cellulite and sexual potential are highly correlated."

Now, note what he is saying, he is talking about potential. Most people, most relationships don't realize the potential that lies in a relationship. So how do we realize that potential? I wanna draw on, again, just very little bit on two researchers on the topic.

The first is John Gottman, highly recommended book on relationships. He's at Washington St. Louis. And here are some of the things that he talks about. First, he says that the main thing when he looks at successful relationships, long-term relationships, these are not relationships where everything is just smooth and great.

There are ups and downs and, in fact, he found a ratio between positivity and negativity that for every five positive experiences, there is one negative experience. So for example, for every five you know, hugs or compliments or wonderful things we do together, there is perhaps an argument, a disagreement. Not everything is smooth in highly successful relationships. Don't eliminate the negative, no it doesn't mean there have to be screams. People disagree in different ways, in different relationships and he actually goes through these different ways in his book so it can be a quiet disagreement.

But some negativity, why? Because disagreement provides a growth opportunity. [sjá Hamingja í samskiptum/samböndum]

The most important work done in this area of passionate relationships was done by David Schnarch. His book, Passionate marriage. What he talks about is the importance within a relationship of being known rather than being validated, of differentiating oneself, of being fully oneself in a relationship. And when both partners become themselves over time, they become more and more intimate. Which is why we can have better relationships, better lovemaking after 20 years than after a year because we get to know one another.

Now, this also has implications for many other areas. Think about going through life, wanting to be known rather than being validated. How much pressure would it take off us? How much pressure would it take off the relationship, that I'm not there to always get the nod from the other partner, but I really want to be known by the other partner, and in the long run, these are the most successful relationships. Where we open up, where we share, where we reveal ourselves. And that's not always easy.

Because it's not just about putting a facade and looking great all the time. It's about exposing our fears, our insecurities. It's about saying what we want. It's about being assertive, in a respectful and positive way. It's not always easy in the short term. In the long term, this is what will lead to sustained and growing passion.

It's about expressing being ourselves rather than constantly trying to impress. Now, it's natural to try to impress on a first date or even in the first year, but over time, to create and sustain a passionate meaningful relationship, we need to be known, we need to open up even though it is sometimes difficult.

Eins frábær og mér fannst fyrirlesturinn hans Tal Ben-Shahar á laugardaginn og eins mikil áhrif og það sem hann var að segja hefur haft á mig þá fann ég ekki fyrir þörf hjá mér að láta hann árita fyrir mig eintak af bókinni þegar fyrirlestrinum lauk eins og ég hefði getað gert. Það var tilkynnt að hann myndi vera frammi að árita og ég velti þessu fyrir mér á meðan ég sat í sætinu en fann að áritun frá honum myndi ekki gera bókina eða boðskap hennar þýðingarmeiri fyrir mér en hann er nú þegar.

Áritanir skipta mig ekki máli og ég falast ekki eftir þeim nema þær séu frá fólki sem ég þekki og mér þykir vænt um. Ég vissi þetta ekki um mig fyrr en áðan, þegar Eva gaf mér áritað eintak af bókinni sinni.

Þegar ég hafði lesið áritunina fann ég að þetta er dýrmætasta bókin sem ég á, einmitt útaf árituninni.

Ég man bara eftir einni bók fyrir utan þessa sem mig langaði að fá áritaða frá höfundi. Mér þykir alveg ofboðslega vænt um þá bók líka. Það var líka kona og áritunin skipti mig máli vegna þess að þó ég þekki hana ekki jafn vel og Evu, þá þykir mér vænt um hana.

Myndin er frá árinu 2007, þegar ég tók geymsluna algjörlega í gegn og henti fullt af drasli úr íbúðinni - eða gaf. Árið 2009 kom og fór og ekki losaði ég mig við drasl á því ári, bætti bara við ef eitthvað er.

Ég vil fara í svona aðgerð aftur í sumar, nema ég get ekki hætt að hugsa um hvort ég ætti ekki að losa mig við jafnvel við einhver húsgögn í þetta skipti..

Ég hef ekki séð eftir neinu sem fór í þessari ferð.

Fyrirlesturinn um hamingjuna frá því á laugardaginn, í heild sinni.

Þetta eru rétt tæpir tveir klukkutímar.

Með ósk um að þú eigir hamingjuríka páska.