Með því að vera félagi ?

Taktu þetta lengra, hvað þýðir að vera félagi? Ertu að tala um buddy til að drekka bjór með á kvöldin eða ertu að tala um einhvern til að fara með í bíó?

Að vera félagi er vissulega góð leið til að gera sig gildandi og mjög valid. En hún er ekki sú eina

(ég verð ekki við tölvu aftur fyrr en í kvöld)

Félagi *>er einhver sem þú getur spurt hvort að viðkomandi langi í bjór eða spurt hvort hann vilji púða undir lappirnar þegar hann er með lappirnar upp á borði. Látir þig vita hvað þú átt að gera eða sagt þér til já svona haft vitið fyrir þér
Hver er annars munurinn á því að fara í bíó eða drekka bjór með ? buddy wise

Ef ég er að skilja þig rétt, sem er ekkert víst, liggur munurinn á því að vera með man-buddy og konu sem þú vilt hefja samband með helst í tilfinningum - og kynlífi. Eða er ég að misskilja?

Félagi fyrir mér er einhver sem tekur þátt í gleði mínum og sorgum, sigrum og ósigrum. Já fer með mér í bíó og hann getur drukkið bjór annað slagið mín vegna, mér finnst bjór ekki það góður að ég myndi vilja drekka með honum. Einhver til að tala við um hvað sem er og einhver sem tekur þátt í þessu leiðinlega með mér til jafns við það skemmtilega.

Og félagar spegla þegar eitthvað er að virka og ekki virka hjá hvorum öðrum.

Erum við á sömu blaðsíðu?

já við erum á sömu blaðsíðu, en ég er samt ekki að fara að sofa hjá þér

hahahaha hvenær gaf ég þér þá hugmynd að mig langaði að sofa hjá þér?

Kannski þarf eins og tvær kynslóðir af einstæðum, sjálfstæðum mæðrum og sonum þeirra til að rétta þetta af og lagfæra.

Kynslóðin sem nú er vaxin úr grasi og er að nálgast miðjan aldur þekkir kannski tvo veruleika vel;

1. Vísitölufjölskyldu þar sem hlutverkum var rækilega skipt á milli samkvæmt kyni. Strákar fóru í smíði en stelpur í sauma og matreiðslu. Meira að segja matreiðslubókin hét "Unga stúlkan og eldhússtörfin"!

2. Líf hjá einstæðri móður þar sem var alltaf í basli að ná endum saman og gat verið bitur og sár út í kallinn sem stakk af í "betra" líf.

Einstæðum feðrum var alltaf vorkennt. Konan hræðileg að yfirgefa hann svona.
Einstæðar mæður hlutu að hafa hrakið karlgreyið í burtu með þessu endalausa tuði.

Mæður fengu næstum allaf börnin við skilnað.

Einstæðar mæður í dag held ég að falli ekki undir svona staðalímynd. Þær eru vel menntaðar og í krefjandi störfum. Þeirra börn munu hafa allt aðra sýn á lífið en okkar (mín) kynslóð.

Svo, kannski er ekki hægt að breyta veikara kyninu nema með kynbótum og samvalsræktun (haha).

Mín kynslóð er opnari en sú síðasta, næsta verður betri, þarnæsta hugsanlega farin að tjá sig af einlægni

Þetta er langtímaspá. Fyrri spár hafa ekki endilega ræst heldur.

hehe róleg að leggja til svona drastískar aðgerðir eins og "Kannski þarf eins og tvær kynslóðir af einstæðum, sjálfstæðum mæðrum og sonum þeirra til að rétta þetta af og lagfæra" Adolf Hitler, Stalin og Davíð Oddson eru allir aldir upp af einstæðum mæðrum. Við verðum að læra af sögunni annað en að við lærum ekkert af sögunni

Ég veit satt að segja ekki hvort allt verði betra ef börn alast upp hjá einstæðum mæðrum. Ég held að þetta snúist ekki um það.

Og nú veit ég ekki hvað þið eruð gamlir en ég var hinsvegar að tala við mann í kvöld sem er tíu árum yngri en ég sem er með allt annað take á þetta mál og skilur ekki einu sinni þessa umræðu!

Bjarki: Af hverju reiknar þú með því að "laukur" sé kona?

æh þúst...

bara spurning um jafnræði og vináttu - ég fæ þokkaleg laun og gæti alveg lifað og séð fyrir mér og krökkunum án mannsins míns en vá hvað ég myndi ekki vilja það! Nokkuð viss um að maðurinn minn veit vel af því. Hann er góður vinur barnanna okkar, eins og ég, tekur fullan þátt í heimilisstörfum (meira en ég, held ég) og uppeldi og aga krakkanna. Ég þarf jafnmikið á honum að halda og hann á mér ef ég les stöðuna rétt.

Ég las svo "lauk" sem karlmann, jafnvel áður en ég sá karlkenningu undirskriftar...

Já þetta er spurning um jafnræði og vináttu.

Eftir gærkvöldið er ég líka farin að hugsa um hvernig sumir menn eru alltaf að athuga hversu mikið þeir "komast upp með", eins og litlu börnin, á meðan aðrir virðast ekki þurfa að reyna neitt á þolrifin hjá manni og haga sér bara eins og fullorðnir menn.

Kannski eru þetta tvö óskyld mál. Dunno. Ég er farin á Akrafjall

Í dag þurfa konur ekki á körlum að halda til að sjá fyrir sér og karlar þurfa ekki á konum að halda til að sjá um heimili og ala upp börn.

Það eina sem nútímamaðurinn (bæði karlar og konur) þarf að gera og verður að gera til að gera sjálfan sig gildandi í sambandi er að hugsa og hegða sér þannig að hinn aðilinn treysti honum fyrir sjálfum sér. Það sem einkennir sambönd sem eru bæði hamingjusöm og líkleg til að endast er traust og heiðarleiki, það er nú bara svona einfalt. Fólki líður vel saman þegar það tekur hvert öðru á eigin forsendum og þarf ekki að óttast höfnun.

Traust og heiðarleiki er sennilega sterkasti grundvöllur sem hægt er að byggja ástarsamband á.

Ég held að þetta með nýjar kynslóðir sé bara krapp. Málið er að þetta hefur alltaf verið svona. Það er nú t.d. ekki langt síðan karlmönnum var beinlínis meinaður aðgangur að fæðingardeildum nema á heimsóknartímum. Þá voru örugglega bara margir mjög sáttir við að losna við að vera á staðnum þegar konan þeirra þjáðist og kvaldist við að ýta krakkanum í heiminn. Nú á dögum er gerð krafa um að við séum viðstaddir hvort sem við höfum áhuga á eða ekki. Og þar, eins og á flestum heimilum, höfum við mjög lítið og afmarkað hlutverk. Ef maður reynir að fara út fyrir það hlutverk þá stoppa "stjórnendurnir" (sem náttúrulega í þessu tilfelli eru 100% kvennastétt) mann af. Ég er heldur ekki sammála því að karlmenn þurfi bara að "gera sig gildandi". Við erum alveg ágætlega "gildir" en bara á þeim sviðum sem hið hefðbundna fjölskyldulíf skilgreinir svo. Konurnar skilgreina þetta raunar í flestum tilfellum. Ef karlmennirnir sætta sig við þessar skilgreiningar þá er oftast allt í lagi en annars fer allt í hund og kött. Simple as that ...

Ég er ekki viss um að þú skiljir hvað ég meina þegar ég tala um að gera sig gildandi. Konur þurfa líka að gera sig gildandi í sambandi eins og karlmenn - bara til að við höfum það á alveg hreinu.

Í dag er karlmönnum ekki meinaður aðgangur að fæðingarstofum, svo þetta sem þú segir að "hafi alltaf verið svona" er ekki "svona" lengur.

Mér finnst áhugavert kommentið um fæðingar. Náttúran hefur skorið úr í hvaða hlutverkum fólk er þegar börn fæðast, svo ég get ekki hjálpað þér með það. Mér finnst í raun alveg sjálfsagt að karlmaðurinn styðji konuna sína í gegnum þetta ferli - til enda, þó svo hann verði að takast á við að horfa á hana kveljast. Það er hluti af lífinu. Mér finnst hreinn og klár aumingjaskapur að skorast undan á þeirri lame forsendu að þeim finnist erfitt að horfa á konuna kveljast og láta hana í kjölfarið takast á við sársaukann án þeirra stuðnings. Hver laug að þér að lífið væri aldrei erfitt?

Hvað ef hún fær krabbamein og er dauðvona? Það er ekkert grín að horfa uppá fólk deyja og reyna að vera því til halds og trausts. En það er bara það sem alvöru fólk gerir fyrir þá einstaklinga sem það elskar. Þó það sé alveg ofboðslega sársaukafullt og erfitt.

Ég hef ekki grýtt karlmanni útúr eldhúsinu (nema hann eldi gjörsamlega óætan mat) eða rifið af honum moppuna ef hann sýnir áhuga á að taka þátt í heimilisrekstrinum. Draumurinn minn er verkaskipting sem er fair.

Fullorðnir og ábyrgir einstaklingar eiga til að vera ekki sama hvernig umhorft er í kringum þá og hirða um sjálfa sig og umhverfi sitt. Þess vegna finnst mér til dæmis mikilvægt að kenna báðum börnunum mínum að þrífa. Það er það sem bíður þeirra þegar þau stofna sitt eigið heimili. Ég vona að ég ali líka upp í þeim þá lágmarks sjálfsvirðingu sem þarf til þess að kæra sig ekki um að lifa og hrærast í eigin skít.

Jafnvel fyrir þá menn sem hafa ekki döngun í sér til að taka hluta af the boring stuff þá er fullt af stöðum þar sem þeir geta stutt, hvatt og gefið validation. En til þess þurfa þeir að hafa sæmilegt sjálfsmat sjálfir og hreinlega kunna að gefa af sjálfum sér.

Skilgreiningin um hvað virkar hlýtur að vera í höndum þess pars sem um ræðir. Ég myndi ekki kæra mig um að vera í sambandi þar sem ég ræð öllu á heimilinu. Þá myndi mér líða eins og foreldri og það sem ég vil er maki, ekki fullorðið barn.