Ég var að klára 100 froskastökk. Doddi liggur hér veikur í sófanum og taldi veikum rómi niður síðustu tíu. Það þýðir að ég er búin að taka, allt í allt, 5050 froskastökk frá því áskorunin byrjaði fyrir hundrað dögum síðan, þann 26. október á síðasta ári.

Ég fékk það sem mig langaði mest að verðlauna mig með. Litla járnskífu, 3 mm þykka, sem passar í lófann á mér og búið er að grafa í:

2. febrúar 2010
5050

Það var vinnufélagi minn sem bjó þetta til og ég er svo þakklát, þetta er akkúrat það sem ég vildi.

Mig langaði nefnilega mest í eitthvað sem minnti mig á a) að ég GAT klárað þetta, b) hvað mér líður vel þegar ég hreyfi á mig á hverjum degi og c) ÉG FRICKING RÚÚÚÚÚÚÚLAAAAAAAAAA!

Ég er komin niður í 61 kg og fullt af cm fátækari eftir þessa áskorun en það sem er mest um vert er hvað mér líður ótrúlega vel þegar ég hreyfi mig daglega og hvað þetta hefur víðtæk áhrif, til dæmis á matarræði og svefn.

En núna ætla ég að fara í langt, heitt og verulega verðskuldað bað.

BOOJAH!!

Ég er orðin svo vön að byrja strax að hreyfa mig þegar ég kem heim að þegar ég kom heim áðan byrjaði ég strax á froskastökkunum - þegar það rann upp fyrir mér að það var ekki það sem ég ætlaði að gera. Mundi það þegar ég var búin með tíu svo ég svissaði í það sem ég ætlaði að gera: armbeygjur.

Ég gerði tíu armbeygjur. Það er hluti af nýju áskoruninni. Ég veit vel að ég get gert eina, svo fyrstu tíu 30 dagana geri ég tíu 30, svo fer ég að bæta einni við á dag. Ég ætla að fara uppí 50 100. Sumsé, ein af "nýju" æfingunum eru armbeygjur - á tánum.

Næst gerði ég 20 situps. Tek 20 fyrstu 20 dagana og svo fer ég að bæta einni við á dag uppí 100.

Næst gerði ég æfingu sem er framstig+uppstig+afturstig og ég gerði bara eina (sem er samt eiginlega tvær) og fer uppí 100.

Eftir að hafa ráðfært mig við crossfit þjálfara snillinginn hana Eddu frænku hef ég ákveðið að taka 50 froskastökk 3x í viku, en með óreglulegu millibili. Í 100 daga.

Fuck it. Best ég fari uppí 100 í armbeygjunum líka.

Let the games begin.

(update: var að taka tuttugu armbeygjur, svo ég breytti þessu í 30 á dag fyrstu 30 dagana)

Ég vissi ekki þegar ég byrjaði í froskastökkunum að ég væri í raun að búa mér til góðan ávana, en það er það sem ég hef gert á þessum 100 dögum. Nú finnst mér alveg ómissandi að hreyfa mig á hverjum degi og mér finnst það ekkert mál, enda fann ég leið til að gera það án þess að fara nokkuð annað en í föt sem ég get svitnað í heima hjá mér.

Ég get verið illa til höfð þegar ég er að þessu, ég get verið nakin þess vegna, það sér mig engin nema mögulega fólk í næstu blokk, og mér er sama.

En til þess að koma sér upp ávana, sem færir manni ekki instant gratification eða er ekki líkamlega ávanabindandi um leið, eins og eiturlyf, þarf maður að taka lítil skref og alltaf í sömu átt, sem er það sem er svo mikil snilld við þessa áskorun. Hún byrjar fáránlega auðveldlega en smátt og smátt verður þetta erfiðara og eftir 100 daga er þetta orðið að vana.

Einhvertíma fór ég í gegnum tímabil þar sem ég fann myndir á vefnum sem létu mér líða vel bara með því að horfa á þær, án þess að vita af hverju. Einhvertíma eftir það datt mér í hug að taka eina af myndunum sem gaf mér svona góða tilfinningu og setja quote á hana og í ramma, keypti flettiramma í Ikea og bjó til nokkrar myndir. Allt sama myndin, en mismunandi quote. Ég er með einn ramma í eldhúsinu heima hjá mér og einn í vinnunni.

Eitt kvótið er:
We are what we repeatedly do. Excellence, therefore, is not an act but a habit.

Mér líður alltaf jafn vel þegar ég sé þessa mynd, og ég hef ekki hugmynd um af hverju.

Æfingar dagsins eru búnar og ég á leiðinni á fund..

Æðisleg ganga í dag í góðum félagsskap - og ég gleymdi ekki myndavélinni í þetta skipti..

Við ákváðum að fara aðeins lengra en upp að steini, þó við færum ekki alveg uppá topp. Það er svo svakalega hált þarna í steinunum að það borgaði sig ekki í þetta skipti.

Þarna settumst við niður og mér var boðið uppá heitt súkkulaði og flatkökur með hangjikjöti í æðislegu veðri og skjóli.

Ljósamaðurinn þarna uppi ávað að lýsa upp næsta fell sem ég fer á, þar sem ég fer þangað á þriðjudagskvöldið og mun sennilega þurfa að vera með höfuðljós. Sætt af honum.

Síðast fórum við upp í gegnum Einarsmýri, en í þetta skipti fórum við upp hefðbundnu leiðina en niður Einarsmýri.

Miðað við þetta er ég er að léttast of hratt svo ég er farin að leggja áherslu á að borða meira - því mig langar ekki að hætta að hreyfa mig en mig langar ekki að enda eins og Gunna stöng heldur. Það verður reyndar að taka inní þessar þyngdartölur að "gráa" myndin eru tölur rétt eftir jólin og reykta matinn, svo slatti af þessu er sennilega bara vökvasöfnun af viðbjóðsmat.

Ég finn að ég er að styrkjast og í dag fékk ég engar harðsperrur eftir Esjuferðina í gær, síðasta sunndag leið mér eins og lest hafi keyrt yfir mig á sunnudeginum - en þá dansaði ég líka eins og brjálæðingur allt kvöldið á háum hælum. Kannski spilaði það inní.

Til gamans læt ég fyrstu myndina fljóta með, sem eru tæplega árs gamlar tölur. Þegar ég fór að skoða þá mynd sé ég að ég hef misst slatta af cm á þessum tíma. Ég er ekki í megrun, borða allt sem mig langar til að borða, hef hætt að drekka kók daglega, borða frekar lítið af sælgæti en sæki meira í það sem telst sennilega hollur matur og ég er byrjuð að hreyfa mig. Ég borða ekki fæðubótarefni og engar megrunartöflur. Ég tek fjölvítamín og lýsi. Og mér líður miklu betur en mér leið þegar ég birti fyrstu tölurnar, á allan hátt.

Hvernig verð ég orðin 05.05.2010?

Hvað heyrði ég þetta oft þegar ég var krakki?

Ég veit það ekki, en það var ekki sjaldan. Ég lærði að vera góð og prúð stúlka og lita á "réttu" svæðin, en svo varð ég eldri og komst að því að það er bara svo hundleiðnlegt líf að gera ekkert nema því aðeins að meðaljóninn gefi samþykki sitt að ég hætti því og fór að gera hlutina eins og mér finnst best að gera þá. Eins og rithöfundurinn Eva Hauksdóttir.

Eva var að skrifa undir útgáfusamning í morgun hjá Skruddu og um miðjan mars verður gefin út fyrsta bókin hennar, sem heitir einmitt "Ekki lita út fyrir", sem mætti flokka sem heimspeki fyrir almenning. Í bókinni potar Eva í hluti sem meðaljóninum, aka pappakössum, finnst ekkert rosalega gott að láta pota mikið í, eins og henni einni er lagið. Hún tekur líka fyrir fórnarlambsfemínisma og notar sýndarraunsæi þar sem hún blandar saman raunveruleika og skáldskap.

Þeir sem hafa lesið bloggið hennar Evu vita hversu fær höfundur hún er og þetta er fyrsta verkið sem hún gefur út sem hefur upphaf, miðju og endi - ólíkt blogginu sem er meira fljótandi miðill - þó ég voni svo sannarlega að þessi bók sé bara byrjunin.

Bókin er prýdd ljósmyndum af Evu sem teknar voru af Ingólfi Júlíussyni, ljósmyndara, sjá bókaforlagið Skruddu.

Mikið ofboðslega væri þetta boring heimur ef engin litaði út fyrir annað slagið.

Til hamingju með bókina Eva!

Það var mjög fyndið þegar blaðamaðurinn hringdi í mig, ég var nýbúin að klára áskorunina og hefði hann hringt í mig tíu mínútum fyrr hefði ég svarað móð og másandi í símann. Hann hefði sennilega skellt á. En hann spurði hvort ég væri búin að taka áskorun og hvort ég væri til í smá viðtal um hana. Það var auðsótt mál.

Sjá vefblöð visir.is
--
Uppí 100 á 100 dögum
Dagurinn sem ég kláraði

http://www.youtube.com/watch?v=UxoQrz1vJd8#t=1m12s

Ég hitti afa minn fyrir ekkert löngu síðan og við fórum að tala um lífið og tilveruna. Ég reyndi að fá hann til að tala um sjálfan sig, spurði hann útí hans líf og það vakti áhuga minn hversu fókuseraður hann var á að segja mér frá vinnunni sinni, og nánast engu öðru. Þegar ég var búin að tala við hann í klukkutíma gat ég rakið allan starfsferil hans fram til dagsins í dag, en ég vissi afar lítið þess fyrir utan. Ég áttaði mig á því að afi hafði mjög vel skilgreint hlutverk alla sína æfi. Hans hlutverk var að vinna og sjá fjölskyldunni fyrir mat, húsaskjóli og peningum. That was it. That was IT.

Nú hefur þetta verið að gerjast í hausnum á mér í smá tíma og mér verður alltaf meira og meira hugsað til karlkyns vina minna sem trúa að þeir séu óþarfir í sambandinu sem þeir eru í. Ég þekki líka karlmenn sem eru ekki í sambandi og telja sig óþarfa nema þá mögulega til undaneldis ef þeir hitta konu sem vill eignast afvæmi með þeim, en reikna með að vera mest megnis til óþurftar frá því getnaður á sér stað.

Ég er ekki að djóka, svona upplifa sumir karlmenn sig.

Það, að upplifa sig óþarfan, er ömurleg tilfinning. Afi hefur sennilega sjaldan upplifað þessa tilfinningu - allavega ekki í þessu samhengi, því hans var sannarlega þörf og hann vissi það. Á þessum tíma voru hjónabönd auðvitað allt öðruvísi en hjónabönd eru í dag. Það voru ekki gerðar kröfur á að karlmenn sýndu mikil tilþrif á tilfinningasviðinu og oft voru hjónabönd praktískt fyrirbæri sem þjónuðu þeim tilgangi að halda fjölskyldunni saman. Innan þeirra hafði karlmaðurinn mjög skýrt og afmarkað hlutverk.

Með tímanum hefur þetta gjörbreyst. Í dag eru hjónabönd fólks fyrst og fremst tilfinningaleg sambönd einstaklinga sem vilja styðja hvorn annan í gegnum lífið. En það er eins og í þessu fyrirkomulagi drukkni stór hluti af karlmönnum. Þeim dettur ekkert í hug sem getur gert þá gildandi í sambandinu, því þeir eru í engum tengslum við tilfinningar sínar, vita ekkert hvað þeir vilja eða þrá og segjast ekki skilja þarfir kvenna. Margir gifta sig og segja eftirá: "ég tók aldrei ákvörðun um að gifta mig, þetta gerðist bara". Sem er auðvitað fullkomlega ábyrgðarlaust en ótrúlega algeng afstaða.

Þegar kemur að því að staðsetja sig í nútíma þjóðfélagi og finna einhvern tilgang virðast margir karlmenn af minni kynslóð vera í massa tilvistarkreppu.

Karlmenn verða aldrei tilgangslausir, það er ranghugmynd. Ég hef kynnst svo mörgum frábærum einstaklingum sem hafa typpi að ég þarf ekkert að efast. Það sem mér finnst hinsvegar áhugavert er að sumir þeirra skuli upplifa sig svona gelda, í raun bara vegna þess að þeir hafa ekki lengur þetta eina hlutverk, að vera fyrirvinnan. Það er eins og þeir átti sig ekki á því að þeir hafa fengið svo miklu skemmtilegra og meira gefandi hlutverk en það.

Hvernig getur karlmaður gert sig gildandi þegar hann tekur saman við sjálfstæða konu sem þarf ekki á honum að halda fjárhagslega?

Þvílík og önnur eins vika. Vinna, fundir á kvöldin, skýrslur, hljómsveitaræfingar og loks Íslensku vefverðlaunin fyrir árið 2009 hjá SVEF.

Vefurinn ja.is er sigurvegari kvöldsins, fór heim með verðlaun í þremur flokkum, en hér eru úrslitin:

Besti íslenski vefurinn

ja.is

Besta viðmót og hönnun

nikitaclothing.com

Frumlegasti

hugmyndaraduneytid.is

Besti sölu- og kynningarvefurinn (undir 50)

nikitaclothing.com

Besti sölu- og kynningarvefurinn (yfir 50)

play.eveonline.com

Besti þjónustu- og upplýsingavefurinn

ja.is

Besti afþreyingar- og fréttavefurinn

skjarinn.is

Besta blog/efnistök/myndefni

gummisig.com

Besti hand-smátækja vefurinn

m.ja.is

Besta markaðsherferðin

Landsbankinn/Náman
--

Til hamingju sigurvegarar!

Um daginn bauð ég vini mínum að búa hjá mér í smá tíma þangað til hann fær íbúðina sem hann var að kaupa afhenta. Hann er búinn að koma sér fyrir í herberginu og búin að bjóðast tíu sinnum til að taka sófann. Hann trúir ekki að ég vilji frekar vera í sófanum en rúminu þó ég sé búin að útskýra fyrir honum þetta með að ég sofi betur ef mér finnst eins og einhver sé við hliðiná mér og sófabakið gefur mér það effect. Hann leit ekki út fyrir að vera sannfærður.

Ég verð á fjöllum mest alla helgina og hann þarf að vinna eitthvað svo við eigum ekki eftir að vera mikið fyrir hvoru öðru. Ekki að hann sé neitt fyrir, mér finnst notalegt að hafa einhvern fullorðinn til að tala við. Einkasonurinn er reyndar búin að einoka hann s.l. klukkutíma, sem mér finnst soldið sætt, og í þessum töluðu orðum er hann að sýna gestinum trailerinn úr myndinni "The Hitchhiker's Guide to the Galaxy" . Heyrist planið vera að horfa á hana annað kvöld - sem þýðir að ég þarf að kaupa poppmaís.

Ég er reyndar líka búin að stinga uppá því að hann skelli sér með mér á Esjuna á sunnudaginn. Hann ætlar að hugsa málið.

Uppá Akrafjalli:

Skyggnið uppi:

Akrafjall - rauða örin sýnir.. mögulegan topp:

Djöfull er þetta hressandi. Þegar ég kom heim biðu mín pönnukökur og allir að syngja í singstar, ég tók tvö lög enda þarf ég að hita upp röddina þar sem ég er að fara að taka general prufu með Marel bandinu fyrir einkasamkvæmi eftir... (anna kíkir á klukkuna) klukkutíma!

Farin í bað!

Ég var að koma heim eftir pakkaðan dag, sem var svona:

Vaknaði klukkan sjö, borðaði morgunmat og græjaði mig fyrir fjallgöngu. Fór með fjórum hrikalega hressum stelpum upp að Akrafjalli. Fór uppá topp. Spjallaði við fyrrverandi vinnufélaga alla leið niður og fékk far með honum heim. Tók tvö lög í singstar með krökkunum. Tók æfingar dagsins. Fór í bað. Blés á mér hárið og græjaði mig fyrir soundtest með M-Bandinu. Hitti strákana í salnum og gerðum soundtest korter í kokeil.

Borðaði kokteilboðamat, hlustaði á ræður og fylgdist með verðlaunaafhendingu. Horfði á frábært band frá HB Granda spila, skipað starfsfólki, m.a. forstjóranum (how cool is that, I aks ya'?). Bandið var sett saman þegar þau höfðu beðið Marel bandið að spila í veislunni og hitaði upp fyrir okkur, tóku m.a. lög eins og Proud Mary, Mustang Sally og I'm a believer - og þetta var svo flott hjá þeim! Dem hvað mér finnst svona gaman. Þau skiluðu salnum sjóðandi heitum og á eftir fóru strákarnir gjörsamlega á kostum, fólk var farið að dansa í lokin.

Gengum frá hljófærunum. Tók bensín á bílinn. Fór með hinum meðlimum bandsins í eftirpartý heima hjá einum þeirra. Hitti einn besta gítarleikara landsins. Hlustuðum á blús og töluðum um hvað var ÓGEÐSLEGA GAMAN að spila í dag. Áður en ég fór dansaði gítarleikarinn við mig við lagið "Það sýnir sig" (sem er uppáhalds lagið mitt um þessar mundir), svo skutlaði ég honum heim. Fór þaðan í þrítugspartý með vinkonu minni, þaðan fórum við á Rósenberg og þaðan.. heim.

Hér eru allir sofnaðir nema frumburðurinn sem sagði mér frá því að aðkomumaðurinn græjaði massa nammi/bíó kvöld með krökkunum í fjarveru minni og það var rosa gaman hjá þeim - svo ég get hætt að vera með móral yfir að vera nánast ekkert búin að vera heima í dag/kvöld.

Ég er að leka niður úr þreytu - bókstaflega, en ég er ennþá high eftir þennan dag og efast um að ég geti sofnað. Þó ég eigi sennilega eftir að detta útaf um leið og ég legg höfuðið á koddann og loka augunum því þessi vika er búin að vera stöðug keyrsla frá morgni til kvölds og ég er orðin alvöru þreytt.

Er alveg til í eina sæmilega rólega viku - en ég er líka alveg til í fleiri svona annað slagið..

Ég beilaði á fjallgöngu í gær. Fórum í bollukaffi og á eftir var afslöppun - sem mér veitti ekkert af.

Á verðlaunaafhendingu hjá SVEF á föstudaginn hitti ég mann sem er bloggari og búinn að vera lengi. Hann sagði mér að frá því hrunið varð hefur hann ekki fundið sig á bloggi síðan - jú, hann setur inn eina og eina færslu, en ekkert miðað við hvernig þetta var. Hann sagði m.a. að þegar fleiri hundruð nýir hrun-bloggarar komu fram var eins og þeir hefðu kaffært þessum "gömlu". Og ég er sammála honum, þó mér finnist líka ágætt að fólk tjái sig um það sem er að gerast í hrunmálum.

Það er samt ekki nóg að skrifa um hlutina, það þarf að framkvæma líka. Í gærkvöldi rifjaði ég upp framkvæmdarleysislúppuna sem ég var föst í einu sinni. Hún lýsir sér svona:

Anna fær hugmynd, hugsar: ég ætti að gera "þetta" -> hugsa meira -> þarf að gera þetta -> hvernig ætla ég að gera það -> samt.. get ég þetta? -> veit ekki alveg -> kannski verður híað á mig -> kann ekki -> o.s.frv.

Þessi lúppa verður til þess að ekkert gerist - ever. Ég er búin að skipta framkvæmdarleysislúppunni út fyrir "just do it" lúppunna. Hún er svona:

Anna fær hugmynd, hugsar: ég þarf að gera "þetta" -> Anna gerir þetta -> Anna metur útkomuna

Það borgar sig reyndar ekki að taka þetta upp nema maður þekki sjálfan sig ágætlega og fái lítið af arfa heimskum hugmyndum og þar sem ég þekki mig ágætlega og fæ orðið afar sjaldan arfa heimskar hugmyndir, þá þrælvirkar þetta.

Það er liberating að "gera" í staðinn fyrir að loka sjálfan sig inni í hausnum og hugsa allt of mikið - því þá gerir maður aldrei neitt. Auðvitað geri ég stundum hluti sem mistakast eða klúðrast eða hefðu mátt fara miklu betur, en það er mjög sjaldan svo mikið disaster að ég sjái eftir að hafa gert það. Í lífinu gildir það sem þú gerir, ekki það sem þú hugsar um að gera. Alveg sama hvað þú eyðir miklum tíma og orku í að hugsa um það.

Það er nefnilega annað, ef maður gerir eitthvað og það reynist misheppnað, þá getur maður oftast bætt það upp - ef maður vill gera það.

Annars er ég í svo góðu skapi akkúrat núna, var að klára að borga síðasta stóra reikninginn frá tannlækninum og styttist í að það mál sé alveg afgreitt. Svo hringdi aðkomumaðurinn seinnipartinn og gladdi mig óvænt þegar hann spurði hvort hann ætti ekki að sjá um matinn í kvöld.

Lífið getur verið svo yndislegt stundum, hafi þið tekið eftir því?

2,4 dl af vatni
100 gr smjörlíki
2,4 dl af hveiti
4 egg

Vatnið og smjörlíkið soðið saman í potti.
Hveitið er sett útí sjóðandi vökvann og hrært snöggt saman.
Sett í hrærivélina og hrært í rólegheitunum.

Eitt egg sett útí í einu og hrært vel á milli.
(gott að nota tímann á milli til að ganga frá í eldhúsinu og svona)
Sett á plötu, 2 tsk aðferðin.

Bakað við 200° - 180° í blástursofni.
Í ofninum í ca 30 mín.

Uppskriftin skilar ca tveimur plötum af ljúffengum bollum.

Það er alveg bannað að opna ofninn fyrstu 20 mínúturnar, þá fellur þetta til fjandans.

Sweet lord... þetta er svo gott

Bon appetit!

Hefurðu einhvertíma fengið á tilfinninguna að það sé eitthvað búið að gerast - eða að gerast - og það færir þér vellíðan, en þú veist ekki alveg hvað það er?

Mér líður þannig núna.

Ég þarf að endurskoða þetta æfingarprógram mitt. Með fjallgöngunum virðist þetta vera of mikið fyrir mig. Ég er orðin 59 kg og finnst ég vera að léttast allt of hratt, samt er ég síétandi og mér finnst ég eiginlega bara mjög flott nákvæmlega eins og ég er núna.

Er að velta fyrir mér að droppa þessu niður í eina æfingu á dag uppí 100 og jafnvel sleppa úr þeim dögum sem ég fer í fjallgöngur. Er ekki alveg búin að ákveða hvað ég geri en ég ætla allavega ekki að gera handtak í dag..

xxx says: hæ
anna says: nei hæ!
xxx says: þú ert alltaf sama sellebbrítíið
anna says: ha
xxx says: ég er að tala um fréttablaðið
anna says: já
anna says: nei það er búið
xxx says: er bara grámyglan í dag?
anna says: já
anna says: ég er að hugsa um að hengja mig
xxx says: LOL
anna says: og djöfull sé ég eftir að hafa fengið mér lífvörð
xxx says: LOL

Ég fór óvenjulegar leiðir þegar ég valdi mér lífvörð. Ákvað að það borgaði sig að hafa þetta lið á vöktum svo ég fékk mér einn standard:

...og Svarthöfða:

Sé eftir að hafa látið Svarthöfða taka kvöldvaktirnar, þetta er eins og að búa með verulega veikum astmasjúklingi.

If you think about it, your favorite memories, the most important moments in your life... were you alone? Life is better with company.

En þessi dagur ætlar að enda öðruvísi en ég reiknaði með.

Ég óska íslenskum konum gleði og hamingju á þessum yndislega degi.

Njótið lífsins!

Þegar hann sótti mig í dag gaf hann mér rósavönd. Ég var svo hissa, fór að hlæja og spurði hvort hann hafi vitað að í dag er konudagurinn á Íslandi. Hann varð hræddur á svipinn, spurði: hvað er það? Og ég áttaði mig á að það var ekki vegna þess að það er konudagurinn sem hann var að gefa mér þessi blóm.

Rósirnar voru í bílnum í allan dag, svo þær voru mjög kaldar þegar ég kom með þær heim áðan. En mikið ofboðslega eru þær fallegar og ég hlakka til að vakna á morgun og finna rósailm í íbúðinni. Mér finnst það svo góð lykt.

Doddi: Mother! You have violated apartment regulations.
Anna: ha? hvaða reglur eru það?
Doddi: the ones I just created. As a result you will have to leave immediately - or we will throw you out!
Nona: from the balcony - which will result in an immediate death
Anna: hvað gerði ég eiginlega?
Doddi: you left some stuff on the table - and you didn't clean up! It's tragic. TRAGIC!
Nona: Appalling.
Doddi: You are hereby sentenced to be thrown off the balcony - wearing the apartment uniform
Nona: which in your case is one "flís blanket"
Doddi: and it will blow away as you fall down to your death
Nona: and cause accidents in traffic nearby
Dodd: THE DEATHS OF INNOCENT PEOPLE WILL BE ON YOUR HANDS!
Nona: or you can clean up.

Það er greinilega byrjað að skila sér að láta þau þrífa áður en þau fara til pabba síns á föstudögum - og nú vilja þau að það sé jafn hreint þegar þau koma aftur heim.

Mér finnst þetta mjög ánægjuleg þróun - og ég er farin að ganga frá í eldhúsinu eftir mig.

Mig langar að lifaaaaaaa!

Ég hitti fjóra einstaklinga um helgina sem ég þekki, sem höfðu orð á því að ég geislaði. Það er af því mér líður vel. Svo vel, að þegar ég komst að því á laugardaginn að diskurinn með allri tónlistinni minni er ónýtur - og backup diskurinn líka - brosti ég bara.

Þetta hefur gerst áður og ég lifði það af, þó ég hafi tekið því á annan hátt þá. Ég grét og grét og leið ömurlega en það lagaði ekki ónýta diskinn svo núna nenni ég ekki að pæla í þessu. Það er ekkert point. Ég hef youtube ef mig langar að hlusta á eitthvað.

Svo var keyrt enn einu sinni á bílinn minn, kyrrstæðan á bílastæði, en viðkomandi hringdi í lögregluna og löggan hafði uppá mér þar sem ég var, svo ég gæti farið útá bílastæði til að skrifa tjónaskýrslu. Þetta er ekki mikið tjón en á nýjum stað (bara búið að keyra aftaná bílinn so far en þetta var framaná) og ég þarf hvort sem er að láta gera við hina árekstrana þannig að bíllinn þarf að fara á verkstæði hvort sem er - svo ekki haggaðist þrýstingurinn við þetta.

Ef eitthvað er fór ég bara í fantagott skap, eins asnalegt og það hljómar. Mér þykir svo vænt um að það sé til heiðarlegt fólk sem stingur ekki bara af! Strákurinn var auðvitað alveg miður sín, sennilega frekar ný kominn með bílpróf og bað mig ítrekað afsökunar á hvað þetta er mikið vesen. Ég sagði honum að þetta væri allt í lagi, bíllinn þyrfti hvort sem er að fara í viðgerð og ég væri bara svo þakklát fyrir að hann skuli hafa látið hafa uppá mér. Ég óskaði honum alls hins besta þegar við kvöddumst. Og ég óskaði þess í hljóði að mamma hans (sem á bílinn sem hann var á) verði ekki mjög reið við hann.

Nema á mánudaginn lagðist ég í kör og er búin að vera í kör í tvo daga. Dröslaði mér á fætur í morgun og tróð í mig hafragraut þrátt fyrir lystarleysi og vann heima í dag.

Aðkomumaðurinn flytur út um næstu helgi ef allt fer eftir áætlun (reyndar er helgin plan b svo hann býst alveg við að það þurfi að verða plan c líka). Ég hitti hann lítið í síðustu viku þar sem hann var að vinna mikið og ég var lítið heima sjálf um helgina. En að hafa hann hér hefur opnað augu mín fyrir hvað það getur verið mikill munur að vera með karlmann á heimilinu. Hann sýnir frumkvæði, gengur í hluti sem er augljóst að þarf að gera og bara.. tekur þátt!

Eftir matinn í kvöld stakk hann uppá að við færum út að labba í snjónum. Sagði að ég hefði gott af því að fara aðeins út. Það var rétt.

Það er alltaf svolítið sérstök stemming að labba í nýföllnum snjó. Það er allt svo hreint og einhver furðuleg ró yfir öllu. Og snjórinn kitlar. Og það er eiginlega ekkert eins gaman og að ganga í birtunni af snjónum með einhverjum sem er gott að tala við.

"Það er auðvelt að þykja vænt um þig Anna", sagði hann þegar hann opnaði hurðina fyrir mér niðri.

Það er auðvelt að þykja vænt um þig líka.

Ég er svo fyndin. Ég vissi alltaf að ég ætlaði að eignast börn, þess vegna byrjaði ég að kaupa barnabækur fyrir ófædd börn mín þegar ég var unglingur. Tralla, Láka og allar þær átti ég og var búin að eiga lengi þegar ég eignaðist fyrsta barnið mitt en myndina um litlu hafmeyjuna, sem ég sá sjálf í einhverju barnaafmæli þegar ég var níu ára, hana keypti ég þegar frumburðurinn hefur verið rétt nýfædd - því ég mundi ennþá eftir þessar teiknimynd og fannst ég mjög heppin að hafa fundið hana. Fyrrverandi maðurinn minn hélt að ég væri orðin geðveik þar sem hann hafði aldrei heyrt um þessa mynd, en ég er ekki geðveik og hann veit það núna. Þetta er ekkert Disney dót þar sem allir lifa hamingjusamir til æviloka og syngja hástöfum, þetta er alvöru ævintýri með hryllilega sorglegum endi. Ef það kemur ekki eitt tár þegar þú horfir á þessa mynd til enda, ertu sennilega með hjarta úr steini.

Vídeóspólan er orðin svo ofspiluð og fölsk að það er ekki hægt að nota hana lengur, auk þess á ég ekki vídeótæki, svo ég pantaði þessa mynd á DVD fyrir síðustu jól og ætlaði að gefa frumburðinum hana í jólagjöf, en myndin kom í gær - svo í gærkvöldi horfðu krakkarnir á þessa frábæru, illa döbbuðu mynd en urðu fyrir þónokkrum vonbrigðum yfir því að hún er ekki með japönsku tali eða í widescreen. Við þekkjum myndina svo vel að við þurfum í raun ekki að sjá hana á tungumáli sem við skiljum, en þegar frumburðurinn sýndi mér muninn á myndunum með screenshot-um af einhverri vefsíðu, áttaði ég mig á því að ég sjálf hef í raun aldrei séð þessa mynd alla, svo hrikalega er búin að choppa hana niður í sjónvarpsstærðinni. Mitt næsta verk var að finna myndina og ná í hana í widescreen.

Þegar ég sýndi frumburðinum byrjunina á myndinni í widescreen áðan, og á japönsku, réði hún sér ekki fyrir kæti.

Frumburður: Mamma! Hvernig fórstu að þessu?
Anna: er ég besta mamma í heimi eða hvað..
Frumburður: Þú ert f*cking besta mamma í heimi!

(frumburðurinn notar afar sjaldan the f-word, en stundum er bara ekki annað hægt!)

Já, svo var dvd myndin líka í fáránlega asnalegu myndskreyttu hulstri með einhverri allt annarri hafmeyju (líkist meira Ariel frá Disney), svo ég útbjó nothæft myndefni úr vídeóspólucoverinu. Ég neita að taka þátt í svona rugli.

Þessi saga er í miklu uppáhaldi hjá mér og hefur verið frá því ég las fyrst ævintýrið um litlu hafmeyjuna sem gaf allt fyrir ástina, eftir HC Andersen - en - við eigum sennilega ekki eftir að horfa aftur á þessa dvd útgáfu þar sem widescreen útgáfan er þúsundfalt flottari og talið á japönsku fer miklu betur en þetta mongo enska döbb. Þó ég sé með ofnæmi fyrir japönsku virðist ég geta hlustað á þetta. Kannski gefst ég upp í miðri mynd, ég veit það ekki.

Í dag kom í ljós að áhugi frumburðarins á japönskum bíómyndum á rætur sínar að rekja til þessarar myndar. Ég vissi það ekki.

Hér eru screenshot úr widescreen 16:9 útgáfunni vs sömu skot úr dvd útgáfunni fyrir sjónvarp. Munurinn er fáránlegur. Myndin af henni þar sem hún liggur berbrjósta á ströndinni hefur hreinlega verið klippt úr dvd útgáfunni. Þetta hefur sennilega þótt of gróft myndefni fyrir börn.

Morons.

Á síðustu myndinni sést hvernig hún hefur breyst í froðu sem stígur upp úr hafinu, en þú sérð það náttúrlega ekki í DVD útgáfunni..

Andasen dôwa ningyo-hime - á IMDB

Anna: Veistu hvað maður þarf að gera til að hætta að gera sömu mistökin aftur og aftur?
anna.is: Öööööö ... læra af þeim?
Anna: Nei, það er skref númer tvö. Fyrsta skrefið er að finna út nákvæmlega hvar mistökin liggja. Þegar þú ert búin að því, þá geturðu lært af þeim.
anna.is: Stundum minnirðu mig á Yoda.
Anna: Ertu að segja að ég sé með stór eyru?
anna.is: Nei ég er að segja að þú sért grænn, loðin dvergur.
Anna: Þannig.

anna.is: Ætlarðu ekki að birta hitt?
Anna: Nei.
anna.is: En það er miklu meira djúsí.
Anna: Ég veit.
anna.is: Ég þoli ekki þegar þú birtir ekki stöff sem þig langar að birta - af tillitssemi við fólk sem á litla tillitssemi skilið.
Anna: Ég þoli það stundum ekki heldur, þetta er oft það fyndasta sem ég skrifa. En það er húmor á kostnað annarra og þó sumir eigi litla tillitssemi skilið þurfa þeir samt á henni að halda.
anna.is: Booooring.
Anna: Mikið er gott að þú ert ég, en ekki öfugt.

anna.is: Hvenær ætlarðu að raka á mér fótleggina næst?
Anna: Þegar ég hef ástæðu til þess - eða þegar það er búið að ganga frá Icesave.
anna.is: Awww
Anna: Já, eins gott að Alan verði kátur.
anna.is: Seriously, ég er ekki að djóka með fótleggina á mér, og fleiri staði. Hvað ef George Clooney bankar uppá? Þá verður of seint að gera ráðstafanir!
Anna: Áttu von á George Clooney?
anna.is: Miðað við það sem er búið að banka uppá hjá þér undanfarið þá á ég alveg eins von á honum.
Anna: Þú færð massa dekurdag áður en við förum til Hollands.
anna.is: Þú lofar.
Anna: Plús hárlitun og klippingu. The whole nine yards.
anna.is: Solid.

anna.is: Wait a minute.. hvað er að gerast í Hollandi?

anna.is: Halló?