Föstudagur, 15. janúar 2010
Venjulega þá myndi ég kaupa mér sígarettur og kók og reykja eins og strompur og þamba kókið og vaka fram á nótt og skrifa eitthvað blogg þar sem ég geri lítið úr því hvað mér líður illa. Og mig er búið að langa í sígarettu annað slagið í dag. En þegar ég hugsa um að kaupa sígarettur þá hættir mig að langa. Fantasían er "ein sígaretta", ekki tuttugu, og þegar ég tek hugsunina lengra og hugsa um hvernig það er að anda reyknum að mér úr þessari einu sígarettu þá kúgast ég, og mig hættir að langa í þessa einu.
Og mig langar ekki í kók.
Mér finnst þetta ömurlegt.
Mér á ekki eftir að finnast það ömurlegt á morgun þegar ég geri 83 froskastökk. Málið er að ég veit ekki hvað annað ég á þá að gera. Ég kann ekki að kópa við sársauka án þess að hafa fíknirnar mínar. Hann bara er, og ég veit ekki hvað ég get gert svo hann fari.
Sumir nota áfengi, aðrir mat til að bæta upp eitthvað sem vantar. Mig langar ekki í áfengi og ég er ekki svöng.
Það eina sem mig langar í er nærvera, snerting og nánd. En ég get ekki keypt það og þó það væri til sölu útí tíu-ellefu, þá hefði ég sennilega ekki efni á því.
Svo ég græt á meðan ég skrifa um að mér finnst erfitt að hafa ekki fíknirnar mínar lengur til að hugga mig. Það er það eina sem mér dettur í hug að gera.