Föstudagur, 29. janúar 2010
Ég var hjá tannlækni í morgun. Aðgerðin gekk vel, ég á að mæta hjá honum næst eftir ár til að fylgjast með beinígræðslunni og hvort hún er ekki til friðs.
Þegar ég lá í stólnum stóð ég mig að því að hughreysta sjálfa mig. Mér finnst svo fyndið hvað mannskepnan er útsjónasöm, því ég var ekki meðvituð um að ég væri að gera þetta. Ég er rétthent og nota hægri höndina miklu meira en þá vinstri, en í þessari stöðu var sú hægri, sú "sterka", alveg máttlaus, en sú vinstri og "veikari" kom to the rescue og hélt alveg þéttingsfast um þessa hægri, rétt eins og það væri einhver annar hjá mér að veita mér stuðning.