 |
|
|
|
 |
Madness
Sunnudagur, 04. október 2009
Ég fór í leikhús í dag að sjá Utan gátta í Þjóðleikhúsinu. Ég fór á sýninguna með vinkonu minni, sem bauð mér, en stuttu eftir að sýningin hófst fór ég að finna fyrir rosalega kunnuglegri tilfinningu. Fann hvernig ég bókstaflega lamaðist í sætinu. Þegar sýningunni lauk sagði ég Evu að ég væri sennilega að missa vitið. Þó ég hafi getað bægt þessari tilfinningu í burtu þá fannst mér samt óþægilegt að finna hana aftur. Það eru að verða sex ár síðan ég fann fyrir þessu síðast. Eva segir að ég sé ekki að missa vitið. Hún þekkir mig nokkuð vel svo hún ætti að vera áræðanlegur sors - en samt er hún ekki búin að hitta mig lengi. Ég sýndi engin merki um geðveiki á fundinum sem ég fór á fyrr í dag með manninum sem vill fá mig með sér til að hrinda ákveðinni hugmynd í framkvæmd. Á fundinum var ég leiðinlega raunsæ. Þetta er hlið á mér sem ekkert allir fá að kynnast. Ég er því miður oftast með báðar fætur á jörðinni - en þetta er hinsvegar góð hugmynd sem gæti alveg átt framhaldslíf. Það verður hinsvegar að vinna forvinnuna vel ef þetta á að eiga einhvern séns. Og samt leið mér eins og ég væri búin að missa vitið þarna í leikhúsinu í dag. Kannski var það bara leiksýningin, þetta er absúrd stykki og mér fannst óþægilegt að horfa á það fyrst, þangað til Eggert Þorleifs kom á sviðið. Ég held að hann sé uppáhalds Íslenski leikarinn minn. Mér finnst hann frábær leikari en það er líka bara eitthvað við hann, þar fyrir utan, sem mér líkar við. Þó ég þekki manninn akkúrat ekki neitt. Það er til orð yfir það sem lamaði mig í leikhúsinu í dag. Þetta orð er ótti. Ég er ekki hrædd við leikhús eða leikrit. En ég er hrædd við annað. | anna | 2:01 |
comments
Svona? http://www.youtube.com/watch?v=rNBWf54RvsI Nr. 1 | posted by: nonone | 4.10.2009 | 8:00:20 | [+] |post a comment
|
