ravings of a lunatic: Lifur

Lifur

Þriðjudagur, 20. október 2009

Af því drengurinn minn er veikur ákvað ég að elda lifur í kvöldmatinn. Hann hefur gott af því að borða hollan mat og honum finnst lifur góð, en einhverra hluta vegna datt mér í hug að búa til hakkabuff í staðinn fyrir að snöggsteikja lifrina og bera fram með kartöflumús og rabbabarasultu eins og ég geri oftast.

Big mistake.

Ég byrjaði á að draga fram hakkavélina og festa framaná Kitchenaid hrærivélina. Hakkaði kartöflur. Fyrst skar ég þær ekki nógu smátt og þær festust endalaust í hakkavélinni - eða spýttust með offorsi beint framan á bringuna á mér. Ég ákvað að láta þetta ekki brjóta mig niður og hélt áfram. Vökvinn af kartöflunum skilaði sér ekki í gegnum hakkavélina og fór að safnast þarna efst í trogið. Stuttu síðar var ég að ýta kartöflunum niður en þegar ég náði loksins að ýta þeim niður spýttist kartöflusafi yfir höfuðið á mér, uppá skáp og útum allt og ég fann hvernig þetta lak niður á milli brjóstanna á mér. Ég hló lágt. Það er ekki annað hægt. Doddi lá í sófanum og heyrði mig hlæja, spurði hvað væri svona fyndið. "Ekkert". Þegar ég var búin að hakka kartöflurnar var ég útötuð í kartöflum og kartöflusafa. Ég ákvað að þetta væri mjög hollt fyrir húðina og fór að hakka laukinn. Það heppnaðist ágætlega og þar á eftir hakkaði ég lifrina.

Að skrifa um þetta er eitt, að lifa þetta er allt annað.

Þegar ég var hálfnuð að hakka lifrina kom Doddi inní eldhús. Hann var gráfölur fyrir, en hann var bókstaflega óttasleginn þegar hann spurði: "H.. hvað ertu eiginlega að gera mamma?" Við skulum átta okkur á því að það var lifur útum allt, þó meirihlutinn hafi ratað í skálina, kartöflur í hárinu á mér og framaná mér. Aðkoman var allavega miður geðsleg. Næst spurði hann hvort þetta væri eitthvað sem ég ætlaði að elda og ég heyrði vott af kvíða í röddinni. "Neinei, ég er bara að gera tilraun, farðu í sófann og undir sæng svo þér verði ekki kalt".

Ég var ekki að hugsa um að honum yrði kalt, ég var með hugann við að hann myndi ekki átta sig á því að þetta væri í matinn - sem var orðið krúsjal atriði uppá að maturinn yrði borðaður.

Ég hélt að þarna væri toppnum náð í subbuskap, en ég hafði rangt fyrir mér.

Þegar ég var búin að hakka allt, tók ég hakkavélina af og ákvað að hræra smá hveiti og egg saman við allt gumsið. Nema ég klikkaði á því að ég geymi álskóflu ofaní hveitipokanum og ég hellti henni ofaní skálina á meðan vélin var að hræra. Sennilega má ég þakka fyrir að það stendur ekki álskófla einhversstaðar útúr hausnum akkúrat núna og þó ég hafi áttað mig strax á þessum mistökum varð skóflan þess valdandi að hveitið dreifðist útum allt og ég stóð í hveitiskýi þegar ég hafði slökkt á hrærivélinni. Ég fékk strax svona tilfinningu eins og maður fær þegar maður hefur fengið staðfestingu á hversu mikill snillingur maður er og ég fór að hlæja. Þegar ég heyrði Dodda spyrja hvað væri svona fyndið sagðist ég hafa verið að gera mistök og bað hann að liggja áfram í sófanum. Aðallega til að hræða ekki úr honum líftóruna. Ég stóð þarna öll útí hveiti, lifur, lauk og kartöflum og mig grunar að svona dags daglega líti ég minna skerí út.

Ég þreif eldhúsið og fór í bað. Fötin, hér er ég að tala um allt sem ég var í, fóru í þvott. Ég held að þetta sé í fyrsta skipti sem ég þarf hreinlega að fara í bað eftir eldamennsku. Ég vona að mér detti aldrei í hug að búa til svona buff aftur.

Þegar ég var komin úr baði sauð ég kartöflur, steikti buffin, bjó til sósu og kartöflumús. Þegar frumburðurinn kom heim úr skólanum var ég að leggja á borð og hún brosti hringinn þegar hún sá heimalagað lifrabuff með lauk, kartöflumús og rabbabarasultu á borðinu.

Mér finnst alltaf jafn flippað að lifur sé eini maturinn sem börnin eru bæði í skýjunum með. Venjan er sú að öðru finnst maturinn mjög góður en hitt kvartar og kveinar yfir því að hann sé svona og hinsegin. Alveg sama hvað ég elda - nema ef ég elda lifur.

Það verður hinsvegar bið á því að ég búi til lifrarbuff aftur, næst verður lifrin snöggsteikt eins og ég geri venjulega.

| anna | 19:03 |