Sunnudagur, 04. október 2009
Ég er á hóteli við aðalgötuna, á fimmtu hæð - sem er jafnframt sú efsta. Þetta er e.k. íbúð, ekki hótelherbergi. Það eru risastórir gluggar útum allt og svalir meðfram allri íbúðinni. Engin gluggatjöld. Gott að ég fattaði það áður en ég tætti mig úr öllum fötunum - sem er venjulega það sem ég geri ALLTAF þegar ég kem mér fyrir á hótelherbergjum. Nei það er reyndar lygi. En það er engin lygi að fólkið sem er í íbúðunum í húsinu hinu megin við göngugötuna getur fylgst með mér eins og fiski í búri - og ég þeim. Mér finnst það fair. Quid pro quo.
Það er ekkert lobbí og gengið inn bakdyramegin innanum skuggalega hurð sem leiðir mann inná dimman gang. Lyftan er mjög hæg og gefur frá sér furðuleg hljóð sem minna einna helst á gullfiska. Blúbb. Blúbb.
Hvað er í gangi samt með að maður þurfi að fara úr skónum og belti og yfirhöfn í tollinum? Kræst hvað þetta er boring. Ég er dauðþreytt eftir þetta ferðalag, ætla að klára að skanna svæðið og fara að sofa.
Þegar ég verð komin undir sæng mun ég loka augunum og kalla fram mynd af manni sem er í svartri skyrtu og jakka, með smá skeggbrodda, ógreiddur og brosir til mín svona brosi sem bræðir smá í burtu af borgarísjakanum sem umlykur hjartað mitt. Manni sem rennir fingrunum sínum á milli fingranna minna og leiðir mig inní draumalandið.
Hann er til.