Ég kemst ekki inná síðu Hannyrðafjélagsins: Aðalheiður Gröndal - þar sem ég er stofnfélagi. Rétt í þessu var ég spurð hvort þetta væri kannski valdarán.

HVAÐ ER AÐ GERAST Á ÞESSU LANDI?

Þetta er reyndar svo töff hannyrðafjélag að það kæmi mér ekkert á óvart þó tilraun til valdaráns yrði hrint í framkvæmd.

Isn't she lovely
Isn't she wonderful
Isn't she precious
Less than one minute old
I never thought through love wed be
Making one as lovely as she
But isn't she lovely made from love

Isn't she pretty
Truly the angels best
Boy, Im so happy
We have been heaven blessed
I cant believe what God has done
Through us hes given life to one
But isn't she lovely made from love

Isn't she lovely
Life and love are the same
Life is aisha
The meaning of her name
Londie, it could have not been done
Without you who conceived the one
That's so very lovely made from love

Ég fór í leikhús í dag að sjá Utan gátta í Þjóðleikhúsinu. Ég fór á sýninguna með vinkonu minni, sem bauð mér, en stuttu eftir að sýningin hófst fór ég að finna fyrir rosalega kunnuglegri tilfinningu. Fann hvernig ég bókstaflega lamaðist í sætinu.

Þegar sýningunni lauk sagði ég Evu að ég væri sennilega að missa vitið. Þó ég hafi getað bægt þessari tilfinningu í burtu þá fannst mér samt óþægilegt að finna hana aftur. Það eru að verða sex ár síðan ég fann fyrir þessu síðast. Eva segir að ég sé ekki að missa vitið. Hún þekkir mig nokkuð vel svo hún ætti að vera áræðanlegur sors - en samt er hún ekki búin að hitta mig lengi.

Ég sýndi engin merki um geðveiki á fundinum sem ég fór á fyrr í dag með manninum sem vill fá mig með sér til að hrinda ákveðinni hugmynd í framkvæmd. Á fundinum var ég leiðinlega raunsæ. Þetta er hlið á mér sem ekkert allir fá að kynnast. Ég er því miður oftast með báðar fætur á jörðinni - en þetta er hinsvegar góð hugmynd sem gæti alveg átt framhaldslíf. Það verður hinsvegar að vinna forvinnuna vel ef þetta á að eiga einhvern séns.

Og samt leið mér eins og ég væri búin að missa vitið þarna í leikhúsinu í dag. Kannski var það bara leiksýningin, þetta er absúrd stykki og mér fannst óþægilegt að horfa á það fyrst, þangað til Eggert Þorleifs kom á sviðið. Ég held að hann sé uppáhalds Íslenski leikarinn minn. Mér finnst hann frábær leikari en það er líka bara eitthvað við hann, þar fyrir utan, sem mér líkar við. Þó ég þekki manninn akkúrat ekki neitt.

Það er til orð yfir það sem lamaði mig í leikhúsinu í dag. Þetta orð er ótti. Ég er ekki hrædd við leikhús eða leikrit. En ég er hrædd við annað.

Ég er á hóteli við aðalgötuna, á fimmtu hæð - sem er jafnframt sú efsta. Þetta er e.k. íbúð, ekki hótelherbergi. Það eru risastórir gluggar útum allt og svalir meðfram allri íbúðinni. Engin gluggatjöld. Gott að ég fattaði það áður en ég tætti mig úr öllum fötunum - sem er venjulega það sem ég geri ALLTAF þegar ég kem mér fyrir á hótelherbergjum. Nei það er reyndar lygi. En það er engin lygi að fólkið sem er í íbúðunum í húsinu hinu megin við göngugötuna getur fylgst með mér eins og fiski í búri - og ég þeim. Mér finnst það fair. Quid pro quo.

Það er ekkert lobbí og gengið inn bakdyramegin innanum skuggalega hurð sem leiðir mann inná dimman gang. Lyftan er mjög hæg og gefur frá sér furðuleg hljóð sem minna einna helst á gullfiska. Blúbb. Blúbb.

Hvað er í gangi samt með að maður þurfi að fara úr skónum og belti og yfirhöfn í tollinum? Kræst hvað þetta er boring. Ég er dauðþreytt eftir þetta ferðalag, ætla að klára að skanna svæðið og fara að sofa.

Þegar ég verð komin undir sæng mun ég loka augunum og kalla fram mynd af manni sem er í svartri skyrtu og jakka, með smá skeggbrodda, ógreiddur og brosir til mín svona brosi sem bræðir smá í burtu af borgarísjakanum sem umlykur hjartað mitt. Manni sem rennir fingrunum sínum á milli fingranna minna og leiðir mig inní draumalandið.

Hann er til.

Ég man ekki hvort hann ætlaði að sækja mig klukkkan hálf átta eða hálf níu. Var að senda sms og spyrja. Hvernig get ég gleymt svona krúsjal hlutum?
Þetta er ellin.

Þegar ég hrökk upp fyrir hálftíma síðan, byrjaði ég á því að gá hvort það væri komin karfa með morgunmat við herbergishurðina. Og sjá! Hún var þar! Af hverju er þetta ekki svona á Hagamel líka? Það bráðvantar svona morgunverða-álfa í húsið.

Hann var að svara sms-inu mínu: 8:30 - have another coffee

Vúhú! Nema ég drekk ekki kaffi.

Fólkið í húsinu á móti er með gíraffa útá svölum. Spes.

Þegar klukkan var hálf ellefu sagði hann "You get annoyed a lot, don't you".

Merkilegt. Ég upplifi mig mig ekki mjög pirraða dags daglega, en ef það er eitthvað að marka hvað ég sagði í dag, þá er ég ein massa pirruð kona! Ég fór að hlæja þegar hann sagði þetta, líka vegna þess að hann var þannig á svipinn. Og það er rétt. Þegar kemur að sumum beisik hlutum er ég MJÖG pirruð. Það er hinsvegar fáránlega auðvelt að af-pirra mig. Sennilega of auðvelt.

Ég er steikt eftir þennan dag. Það er svo mikið sem er AÐ og þarf að laga. Mér finnst allt vera crap því ég finn ekki út hvernig ég vil gera þetta. Og það pirrar mig mikið.

Við tókum okkur break og fórum á hamborgarabúllu sem heitir Sharks. Töluðum saman um allan andskotann - allt annað en vinnuna. Á leiðinni til baka spurði hann mig hvort ég myndi ekki enda í pólitík. Ég sagði nei. Sagði honum að ég hef ekki trú á pólitík. Eftir að hafa hugsað málið aðeins sagði hann að sennilega nota ég meira abstrakt leiðir til að hafa áhrif. Kannski er það þannig.

Ég hlakka svo til að sjá hvaða morgunmatur verður í körfunni sem þau skilja eftir fyrir framan herbergishurðina mína á morgun. Mér finnst þetta æðislegt fyrirkomulag. Þetta er eins og.. ja.. eiginlega eins og í ævintýri.

Note to self: það er nauðsynlegt að hafa með sér sléttujárn í svona ferðir.

Ég man ekki í hvaða samhengi það var, en það var á fundi og ég nefndi Barry Manilow og allir fóru að hlæja, enda er Barry Manilow mjög fyndinn maður. Nema það er eitt lag með Barry sem bræðir mig every single time, mér finnst það svo sætt.

Þegar ég var lítil ákvað ég að ég myndi giftast manninum sem myndi syngja þetta fyrir neðan svalirnar mínar og í dag gerðist það. Hann var með gítar og fauk þrisvar um koll og það heyrðist mjög illa hvað hann var að syngja í rokinu. En hann var búinn að hringja í mig og segja mér hvað hann var að syngja svo ég vissi það fyrirfram.

Nema, ég var náttúrlega búin að binda lokið á grillinu mínu niður í gærkvöldi því ég vissi að það yrði rok í dag, svo losnaði bandið, en ekki meira en svo að lokið hálf opnaðist á grillinu. Og þegar vindurinn blés undir lokið tókst grillið á loft í verstu vindkviðunum. Og þegar hann var næstum búinn að syngja allt lagið kom vindurinn með offorsi, blés í lokið og grillið fauk af svölunum og lenti í höfðinu á honum. Hann lifði þetta ekki af.

Sem betur fer, mig langaði ekkert að giftast honum. Mér finnst samt lagið alltaf jafn sætt og það er ekki hægt að syngja það nema maður sé brosandi.

Að hugsa um..

Mér líður svolítið eins og anna.is sé að deyja.

Af hverju ætli Barry Manilow sé mér svona ofarlega í huga þessa dagana. Þetta var bara djók. Upprunalega. Hann er eins og varta. Grows on you.

Bæði ómáluð.

Dagurinn fór í að útbúa póst, hringja í grafískan hönnuð og sinna veikum syni mínum. Hann er búinn að liggja í sófanum í dag og hósta ógeðslegum, þurrum hósta sem meiðir. Þeir sem þekkja til segja að þetta sé svínaflensan. Hann varð veikur hjá pabba sínum á föstudagskvöldið og er búið að versna jafnt og þétt.

Ég er sjálf búin að vera með þurran hósta síðan í miðri síðustu viku, en ég er samt ekki veik. Reyndar var ég búin að ákveða að ég væri immune og myndi ekki fá svínaflensuna.

Annars fann ég Margeir í dag. Hann er búinn að vera að fela sig ofaní skúffu í eldhúsinu sem ég opna sjaldan.

Mér finnst að þeir hefðu átt að skíra flensuna R2D2.

Ég sá frétt um daginn þar sem kom fram að eftir einhverja tugi ára verður til tækni sem gerir fólki kleyft að verða jafnvel eilíft. Önnur frétt í mogganum í dag segir að 100 ára gamlir einstaklingar geta verið í jafn góðu formi og fimmtugir einstaklingar eftir einhver ár.

Ef tæknin gerir okkur kleyft að verða eilíf (nema einhver taki sig til og sprengi þig í loft upp), þá hugsa ég að á endanum munu verða til mennskir guðir, sem er þá venjulegt fólk sem er búið að láta lappa uppá sig þannig að það drepst ekki. Breytan sem ræður til um hver verður guð og hver ekki, er peningar.

Ég verð að viðurkenna að ég er eiginlega svolítið fegin að vita ég muni sennilega ekki lifa til að sjá hvernig þetta spilast út. Auk þess langar mig ekki að lifa að eilífu.

Árið 2007 var í tísku að gefa geit í jólagjöf. Minnir að þú hafir geta keypt gjafabréf frá Rauðakrossinum, þú gast valið nafn á geitina og fjölskylda einhversstaðar í Afríku fékk geit í búið. Þetta var í senn fyndið fyrir fólk sem átti allt, og góðverk fyrir fólk sem á nánast ekkert.

Er jólagjöfin í ár ekki gjafabréf, ávísun á varphænu.

Fyrir venjulegar, skuldsettar, íslenskar fjölskyldur.

Af því drengurinn minn er veikur ákvað ég að elda lifur í kvöldmatinn. Hann hefur gott af því að borða hollan mat og honum finnst lifur góð, en einhverra hluta vegna datt mér í hug að búa til hakkabuff í staðinn fyrir að snöggsteikja lifrina og bera fram með kartöflumús og rabbabarasultu eins og ég geri oftast.

Big mistake.

Ég byrjaði á að draga fram hakkavélina og festa framaná Kitchenaid hrærivélina. Hakkaði kartöflur. Fyrst skar ég þær ekki nógu smátt og þær festust endalaust í hakkavélinni - eða spýttust með offorsi beint framan á bringuna á mér. Ég ákvað að láta þetta ekki brjóta mig niður og hélt áfram. Vökvinn af kartöflunum skilaði sér ekki í gegnum hakkavélina og fór að safnast þarna efst í trogið. Stuttu síðar var ég að ýta kartöflunum niður en þegar ég náði loksins að ýta þeim niður spýttist kartöflusafi yfir höfuðið á mér, uppá skáp og útum allt og ég fann hvernig þetta lak niður á milli brjóstanna á mér. Ég hló lágt. Það er ekki annað hægt. Doddi lá í sófanum og heyrði mig hlæja, spurði hvað væri svona fyndið. "Ekkert". Þegar ég var búin að hakka kartöflurnar var ég útötuð í kartöflum og kartöflusafa. Ég ákvað að þetta væri mjög hollt fyrir húðina og fór að hakka laukinn. Það heppnaðist ágætlega og þar á eftir hakkaði ég lifrina.

Að skrifa um þetta er eitt, að lifa þetta er allt annað.

Þegar ég var hálfnuð að hakka lifrina kom Doddi inní eldhús. Hann var gráfölur fyrir, en hann var bókstaflega óttasleginn þegar hann spurði: "H.. hvað ertu eiginlega að gera mamma?" Við skulum átta okkur á því að það var lifur útum allt, þó meirihlutinn hafi ratað í skálina, kartöflur í hárinu á mér og framaná mér. Aðkoman var allavega miður geðsleg. Næst spurði hann hvort þetta væri eitthvað sem ég ætlaði að elda og ég heyrði vott af kvíða í röddinni. "Neinei, ég er bara að gera tilraun, farðu í sófann og undir sæng svo þér verði ekki kalt".

Ég var ekki að hugsa um að honum yrði kalt, ég var með hugann við að hann myndi ekki átta sig á því að þetta væri í matinn - sem var orðið krúsjal atriði uppá að maturinn yrði borðaður.

Ég hélt að þarna væri toppnum náð í subbuskap, en ég hafði rangt fyrir mér.

Þegar ég var búin að hakka allt, tók ég hakkavélina af og ákvað að hræra smá hveiti og egg saman við allt gumsið. Nema ég klikkaði á því að ég geymi álskóflu ofaní hveitipokanum og ég hellti henni ofaní skálina á meðan vélin var að hræra. Sennilega má ég þakka fyrir að það stendur ekki álskófla einhversstaðar útúr hausnum akkúrat núna og þó ég hafi áttað mig strax á þessum mistökum varð skóflan þess valdandi að hveitið dreifðist útum allt og ég stóð í hveitiskýi þegar ég hafði slökkt á hrærivélinni. Ég fékk strax svona tilfinningu eins og maður fær þegar maður hefur fengið staðfestingu á hversu mikill snillingur maður er og ég fór að hlæja. Þegar ég heyrði Dodda spyrja hvað væri svona fyndið sagðist ég hafa verið að gera mistök og bað hann að liggja áfram í sófanum. Aðallega til að hræða ekki úr honum líftóruna. Ég stóð þarna öll útí hveiti, lifur, lauk og kartöflum og mig grunar að svona dags daglega líti ég minna skerí út.

Ég þreif eldhúsið og fór í bað. Fötin, hér er ég að tala um allt sem ég var í, fóru í þvott. Ég held að þetta sé í fyrsta skipti sem ég þarf hreinlega að fara í bað eftir eldamennsku. Ég vona að mér detti aldrei í hug að búa til svona buff aftur.

Þegar ég var komin úr baði sauð ég kartöflur, steikti buffin, bjó til sósu og kartöflumús. Þegar frumburðurinn kom heim úr skólanum var ég að leggja á borð og hún brosti hringinn þegar hún sá heimalagað lifrabuff með lauk, kartöflumús og rabbabarasultu á borðinu.

Mér finnst alltaf jafn flippað að lifur sé eini maturinn sem börnin eru bæði í skýjunum með. Venjan er sú að öðru finnst maturinn mjög góður en hitt kvartar og kveinar yfir því að hann sé svona og hinsegin. Alveg sama hvað ég elda - nema ef ég elda lifur.

Það verður hinsvegar bið á því að ég búi til lifrarbuff aftur, næst verður lifrin snöggsteikt eins og ég geri venjulega.

Ég er í þessum "töluðu" orðum að horfa á fullorðinn karlmann ganga frá úr uppþvottavélinni inní eldhúsi heima hjá mér og velta fyrir mér:

a) hvenær dó ég
og b) hvernig í fjandanum komst ég til himna?

Ég fékk bréf í pósti í dag. Í þessu bréfi voru mjög góðar fréttir.

Það er þungu fargi af mér létt.

¿noʎ ʇnoqɐ ʍoɥ˙˙

Ég var of fljót á mér um daginn, fargið er komið aftur en ég hef hinsvegar ákveðið að taka þennan fight.

Í kvöld ætla krakkarnir að baka hryllingspiparkökur - vúhú!

Það er alltaf hægt að gera eitthvað skemmtilegt.

Ég get ekki ákveðið hvort ég á að treysta á að ég fái einhvertíma nikótín-flassbakk eða hvort ég eigi að prufa LSD.

Af hverju er ég ekki alltaf bakandi piparkökur? Það kemur svo góð lykt í íbúðina mmmmmm

http://www.youtube.com/watch?v=Ps77aYBEcGQ#t=9m38s
http://www.youtube.com/watch?v=WTNwgjFX8wo#t=0m33s
http://www.youtube.com/watch?v=w4TU8Llk3vQ#t=0m20s
http://www.youtube.com/watch?v=tuCxU8vwmj0#t=0m18s
http://www.youtube.com/watch?v=WIKXKFBmQn8#t=0m2s
http://www.youtube.com/watch?v=QaFprV8Mf7Y#t=0m5s
http://www.youtube.com/watch?v=1Sj4SL4oiOY#t=0m12s
http://www.youtube.com/watch?v=yCRnLO_sQ00#t=0m20s
http://www.youtube.com/watch?v=WikrXxGcsbU#t=0m1s
http://www.youtube.com/watch?v=zEMsC44t6lU#t=3m32s

Góða helgi!