 |
|
|
|
 |
Vélin komin í lag
Miðvikudagur, 29. júlí 2009
Ég er búin að fá vélina mína aftur. Aflgjafinn fór í fokk og steikti móðurborðið og þar sem vélin var í ábyrgð borgaði ég ekkert nema eitthvað smá flýtigjald. Ég verð að segja að samskipti mín við starfsmenn verslunarinnar Tölvutek eru til fyrirmyndar, ég er ekkert smá ánægð með þjónustuna hjá þeim. Ég hef lent í ýmsu varðandi tölvur og skjái og mæti alltaf mjög góðu viðmóti og alltaf er greitt úr öllum mínum vandamálum. Og ég er með myndirnar mínar úr ferðinni! Það fyrsta sem ég gerði var að taka afrit af þeim. Það eru nokkur móment sem standa uppúr í þessari ferð en minnistæðasta mómentið er sennilega þegar ég kom að Chris þar sem hann stóð á ströndinni og var búinn að átta sig á því að við værum föst á þessum stað vegna þess að það var komið flóð. Ég gekk uppað honum og hann leit á mig og við sáum strax á andlitinu á hvoru öðru hvað hitt var að hugsa. Hann sagði "Anna.." en hann komst ekki lengra því ég sá að hann vildi reyna að fara þetta og ég sagði "nei. nei, við förum ekki þarna yfir, við bíðum eftir fjöru". Ég er ekki nær tveir metrar og úr solid vöðvum eins og hann. Ég er bara lítil og hrædd og að horfa á öldurnar hamast þarna, þetta var ekki gerlegt. Yfirborðið hafði hækkað svo mikið að sjórinn náði mér uppí mitti og þó ég hefði kannski komist á lífi þarna í gegn þá hefði ekki bara ég, heldur allt dótið mitt orðið blautt. Hann ákvað að bíða fyrir mig, hann var ekki hræddur eins og ég, bara pissed off yfir því að við myndum tapa svona mörgum klukkutímum og ég veit að honum fannst hann hafa brugðist - en hann gerði það ekki. Það var engin slóði þarna nema niður í fjöru og allt benti til þess að það væri rétta leiðin. Þetta er það augnablik sem ég mun aldrei gleyma og ég er óendanlega þakklát fyrir að hann hafi gert eins og ég bað hann um. Ég held að hitt hefði farið illa. Annað móment er þegar hann kom til mín og ég var orðin mjög þreytt og hann lét mig taka af mér bakpokann og skellti honum uppá sinn bakpoka, svo hélt hann sig nokkrum skrefum fyrir framan mig niður þverhnípi - jafnvel þó hann væri að setja sjálfan sig í hættu því ef ég hefði tekið eitt feilspor og dottið hefði ég tekið hann með mér. Við þurftum ekki að ræða það, við lásum andlitið á hvoru öðru. Það er ákveðin kostur. Ég sá hvað hann var orðinn hræddur um mig svo ég tók á öllu sem ég átti til að klára þetta og ég steig ekki eitt feilspor þegar ég klöngraðist niður. Þetta gerðist þarna:
Og þessa mynd tók hann af mér þegar við vorum komin í kofann eftir tólf tíma göngu, í gegnum snjókomu, haglél, rigningu og rok, dý, mosa, gras uppað hnjám, grjót, upp og niður, upp og niður, upp og niður og upp og niður. Ég lít út eins og áttræð bóndakona á þessari mynd. Algjörlega og alveg búin að vera. (hann tók myndina í þessum litum, ég hugsa að ég hafi litið verr út í lit)
Við erum tengd á einhvern furðulegan hátt. Fólkið sem við hittum þarna hélt að við værum saman og værum búin að vera saman lengi. Þau voru ekki eina fólkið sem við hittum sem hélt það. Og það eru líkur á að við verðum partners ef það sem hann er að plana gengur upp. Ef það gengur upp eins og það getur gert mun það í raun gjörbreyta lífi mínu - en ekki á þann hátt sem fólk reiknar með. Lífið kemur stöðugt á óvart. Fallegasti dagurinn okkar, algjörlega breathtaking (smelltu til að stækka):
|
