Ég velti fyrir mér..
Föstudagur, 03. júlí 2009
Ef við samþykkjum Icesave, þá hverfur að stórum hluta til gífuleg pressa frá innistæðueigendum erlendis að ná í þessa peninga, þar sem þeir væru komnir í höfn - þangað til það kemur í ljós að við getum ekkert borgað þetta.
En ef samningurinn er hinsvegar felldur. Tjah..
Það þarf svosem ekkert mikla heilastarfsemi til að átta sig á því að það voru aldrei haldnir þjóðfundir á Íslandi þar sem þjóðin lagði á ráðin að ræna önnur lönd kinnroðalaust á þennan hátt. Ráðamenn lugu að Íslendingum. Mér sýnist fjármálaeftirlitið og þeir sem því stjórnuðu þurfi að svara áleitnum spurningum varðandi Holland og hvernig Icesave var opnað þar, þegar þeim mátti vera full ljóst að þetta var ponzi scheme sem var við það að springa. Sama á við bankastjóra og millistjórnendur. Endurskoðunarskrifstofur sem skrifuðu uppá sukkið. Stjórnmálamenn. Lögfræðnga. Fleiri.
Hvað gerist ef pressan erlendis frá hverfur? Hvaða áhrif hefur það á mögulega rannsókn? Hver er munurinn á að hafa pressu frá örfáum hræðum á Íslandi, Íslensku þjóðinni (við erum smáþjóð!), sem stendur frammi fyrir að borga sukkið og er meira að segja með stjórn sem finnst réttlætanlegt að leggja þær byrgðir á okkur - eða hafa pressu fleiri þúsunda útlendinga sem þekkja engan hérna og eru engum blóðtengdir. Myndi það ekki auka líkurnar á því að það væri farið ofaní kjölinn á þessum málum og eignir gerðar upptækar? Ákærur gefnar út. Alveg sama þó viðkomandi sé kviðmágur þessarar konu og giftur hinni, eða frændi þessa og afkomandi hins.
Við fáum náttúrlega aldrei allt til baka. Ekki ætla ég að kafa ofaní klóakið að leita að gullflísum. En er möguleiki á að við myndum fá meira til baka af þýfi ef við samþykkjum ekki samninginn?
Ég veit það ekki. En segjum sem svo að þetta sé stærra en fólk reiknaði með, fleiri ráðamenn innviklaðir en gert var ráð fyrir. Er þá ekki bara alveg ágætt að hafa massa pressu frá útlendingunum sem vilja fá peningana sína til baka?