Miðvikudagur, 15. júlí 2009
Ég þambaði svo mikið vatn í gærkvöldi að ég varð að fara á á klósettið að pissa í nótt, rétt náði að skreiðast þangað fyrir verkjum í skrokknum eftir ferðina og svoleiðis hrundi ofaní rúmið aftur og sofnaði þegar ég snerti koddann. Svaf eins og grjót.
Klukkan sjö í morgun vaknaði ég.
Ég get gengið, setið, borðað og gert allt sem ég geri venjulega - og ég er ekki með dömubindi!
Mér líður fáránlega vel í líkamanum. Allt öðruvísi en eftir workout í ræktinni. Mæli með þessu.
Og það var þá sem ég fattaði - ahhhhh... harðsperrurnar koma ekki fyrr en á öðrum degi. Heilasellurnar tvær, ennþá að teygja úr sér. Af hverju vaknar þetta lið ekki á sama tíma og ég? Get samt ekki kvartað, venjulega vakna þær ekki fyrr en uppúr klukkan tíu.
Gæti borgað sig að fara í ræktina í kvöld.
Það er miðvikudagur í dag. Svo kemur fimmtudagur. Svo kemur Chris.