Ég myndi fara að sjá hana í bíó ef ég væri þú.

Saumatakann gekk svo vel. Þetta er verulega góður tannlæknir sem ég er hjá.

Þau voru mjög ánægð að sjá hvað bólgann er búinn að hjaðna mikið og fannst það eiginlega ótrúlegt miðað við hvernig aðgerð ég var í. Sögðu að ég mætti búast við að bólgan væri alveg farin um helgina. Skurðirnir líta mjög vel út og ég má hefja normal líf á nýju og gera allt sem ég vil gera. Fer ekki aftur til þeirra fyrr en 28. ágúst og þá bara í myndatöku til að sjá hvernig beinið er að gróa vegna þess að það grær svo hægt.

Ég er svo fegin og þakklát.

Tveir dagar í viðbót og þá er ég búin á pensillíninu líka.

Fyrsti dagurinn í vinnunni í gær og ég steingleymdi að mæla mig, en hér eru tölur mánaðarins.

Upphandleggirnir á undanhaldi, kálfarnir staðnaðir, rest að endurformast og eitt kíló! Bendir til þess að ég sé að byggja upp vöðva líka, jííííhaaaaaa!

Ég er samt svekkt með að kálfarnir standa í stað. Ég hefði haldið að það myndi allavega skila hálfum cm að ég sé búin að fjarlægja hárin af fótleggjunum..

Nú ætla ég að fara að vinna myndir frá upplifun dagsins, sem ég birti á eftir.

Sonur minn er búinn að vera á leiklistarnámskeiði í Mosfellsbæ í júní og í dag frumsýndu þau leikritið Galdrakarlinn í Oz. Mikið hrikalega var þetta gaman!

Verð að láta eina mynd af stjörnu sýningarinnar fylgja með. Doddi heldur að hún heiti Erna, en hún stóð sig frábærlega vel, og þau öll. Þakið ætlaði að rifna af húsinu þegar sýningin var búin og lófaklappið dundi lengi.

Ég tók svo mikið af myndum, en það mátti ekki nota flass svo þær eru skemmtilega hreyfðar. Hér er ein sem mér finnst frábær af Dodda og Hirti frænda hans. Þeir eru sjálfkrafa miðpunkturinn á myndinni þar sem allir hinir eru hreyfðir.

Og þegar þessu var lokið fórum við á hamborgarabúlluna með sveittan og svangan leikara eftir streð dagsins.

Þetta var alveg æðisleg upplifun og ég mæli með þessu leiklistanámskeiði fyrir krakka sem vilja taka þátt í svona leiksýningu. Það eru tvær hressar stelpur sem halda þessi námskeið, þetta er í Mosó og þær sögðu mér að það væri hægt að finna allar upplýsingar á www.leikmos.is, en síðan virðist vera niðri akkúrat núna. Vonandi kemur hún fljótt upp.

Ef við samþykkjum Icesave, þá hverfur að stórum hluta til gífuleg pressa frá innistæðueigendum erlendis að ná í þessa peninga, þar sem þeir væru komnir í höfn - þangað til það kemur í ljós að við getum ekkert borgað þetta.

En ef samningurinn er hinsvegar felldur. Tjah..

Það þarf svosem ekkert mikla heilastarfsemi til að átta sig á því að það voru aldrei haldnir þjóðfundir á Íslandi þar sem þjóðin lagði á ráðin að ræna önnur lönd kinnroðalaust á þennan hátt. Ráðamenn lugu að Íslendingum. Mér sýnist fjármálaeftirlitið og þeir sem því stjórnuðu þurfi að svara áleitnum spurningum varðandi Holland og hvernig Icesave var opnað þar, þegar þeim mátti vera full ljóst að þetta var ponzi scheme sem var við það að springa. Sama á við bankastjóra og millistjórnendur. Endurskoðunarskrifstofur sem skrifuðu uppá sukkið. Stjórnmálamenn. Lögfræðnga. Fleiri.

Hvað gerist ef pressan erlendis frá hverfur? Hvaða áhrif hefur það á mögulega rannsókn? Hver er munurinn á að hafa pressu frá örfáum hræðum á Íslandi, Íslensku þjóðinni (við erum smáþjóð!), sem stendur frammi fyrir að borga sukkið og er meira að segja með stjórn sem finnst réttlætanlegt að leggja þær byrgðir á okkur - eða hafa pressu fleiri þúsunda útlendinga sem þekkja engan hérna og eru engum blóðtengdir. Myndi það ekki auka líkurnar á því að það væri farið ofaní kjölinn á þessum málum og eignir gerðar upptækar? Ákærur gefnar út. Alveg sama þó viðkomandi sé kviðmágur þessarar konu og giftur hinni, eða frændi þessa og afkomandi hins.

Við fáum náttúrlega aldrei allt til baka. Ekki ætla ég að kafa ofaní klóakið að leita að gullflísum. En er möguleiki á að við myndum fá meira til baka af þýfi ef við samþykkjum ekki samninginn?

Ég veit það ekki. En segjum sem svo að þetta sé stærra en fólk reiknaði með, fleiri ráðamenn innviklaðir en gert var ráð fyrir. Er þá ekki bara alveg ágætt að hafa massa pressu frá útlendingunum sem vilja fá peningana sína til baka?

Hvað ef við gerum gagntilboð.

Það er augljóst að við getum ekkert borgað. En hvað ef við semjum um að Bretar og Hollendingar hjálpi okkur við að ná í þýfi úr skattaskjólum og sakfellingum yfir spilltum einstaklingum og glæpamönnum hér á landi. Hvort sem um ræðir forstjóra, embættismenn eða aðra einstaklinga.

Það væri win/win situation í þessari ömurlegu stöðu.

Þetta snýst nefnilega ekki um að við viljum ekki borga, þetta snýst um að fólkið sem ber ábyrgð á þessu geri það.

Ég er búin að prufa að verða hrifin af mönnum á ýmsan hátt. Ég hef upplifað ást við fyrstu sýn, nánast lamandi hrifningu sem má sennilega líkja við heróín vímu, ég er búin að prufa að lenda saman við karlmann mjög harkalega og verða hrifin af honum í kjölfarið (og hann af mér), ég er búin að prufa að sækja nánd til karlmanns og verða hrifin af honum í kjölfarið og ég er búin að prufa að eiga vin, sem stóð þétt við bakið á mér og ég hélt að myndi gera það áfram og verða hrifin af honum. Tvisvar. Ég hef líka hitt mann og opnað meðvitað á að verða hrifin af honum á mjög stuttum tíma. Ekkert af þessu gekk upp.

Ef ég ætti að velja leið þá myndi ég velja að kynnast manni sem sýnir mér athygli og stendur við bakið á mér, er til staðar. Og þegar ég kynnist honum betur reynist hann vera allt sem ég þurfti að auki, vegna þess að það er besta tilfinningin. Hún er ekki eins og heróín, það rennur ekki á þig víma þannig að þú ert hálf vangefinn, þú ert starfhæfur, þú ert í lagi - nema þér líður mjög vel. Og þú sækir þangað sem þér líður vel og ert látin finna að þú ert velkomin. Bara það að heyra "þú veist að þú ert alltaf velkomin" er gott. Góð tilfinning.

Tilgangurinn með því að vera í sambandi er að vera með backup. Samherja. Einhvern sem lætur sig þína velferð sig varða, eins og þú lætur hans velferð þig varða. Einhver sem ver þig þegar þú ert ekki á staðnum. Eða ég hélt það. Ég sé ekkert point í að vera í sambandi þar sem aðal límið er óttinn við að missa ástina þína og þú lifir í stöðugum ótta.

Chris er potential eiturlyf fyrir mig. Svo í raun má segja að ég sé meðvitað að fara á massa, rugl, fyllerí seinna í mánuðinum. Timburmennirnir gætu orðið fáránlegir. Þýðir það að ég er dópisti? Þýðir það að ég er orðin svo þreytt á að vera ein, og svo illa haldin af söknuði og einmanaleika að mér finnst það þess virði? Kannski finnst mér það þess virði vegna þess að ég veit að ég mun komast yfir hann. Kannski verð ég ekki einu sinni hrifin. Hann er ansi langt frá því sem ég óskaði mér upprunalega.

Mér finnst í raun mjög heimskulegt að hafa opnað á þetta. En ég get líka fært sannfærandi rök fyrir því að það sé heimskulegt að gera það ekki.

Allavega, ef ég ætti að "læra af mistökunum" þá er eina bulletproof svarið: að gefa engum séns - og það er ekki rétt svar. Svo mikið veit ég.

Annars er húðin á mér er í sögulega góðu formi þessa dagana og ég veit ekki af hverju. Hvort það er pensillínið sem ég er búin að vera á útaf aðgerðinni, varla, húðin var byrjuð að lagast áður en ég byrjaði á því. Ef ég fæ ekki massa outbreak á næstunni verða blettirnir eftir bólurnar farnir eftir mánuð. Þvílíkur lúxus sem það væri að verða bólulaus aftur. Læknirinn sagði að þetta ástand myndi sennilega ganga yfir á einhverjum árum.

Ég er kannski bara svona seinþroska eftir allt saman.

Er með fingers crossed.

Í kvöld fórum við Doddi í Hljómskálagarðinn, klifruðum upp köngulóavefinn og spásseruðum í kringum tjörnina. Ég fór í lopapeysu en var komin á stuttermabol eftir smá stund. Á eftir fórum við að hitta vin okkar, enduðum á að klifra uppá svalir á húsi. Þetta get ég ennþá!

Ég og Doddi á svölunum:

Svo fórum við Doddi með voffa út að ganga, þetta er svo gaman:

Þessi hundur er svo hrifinn af Dodda.

Og Doddi er svo hrifinn af þessum hundi.

Og svo sóttum við frumburðinn í vinnuna, skelltum skiltinu á ZGerman og hún keyrði hann í fyrsta skipti.

VÁ hvað er skrítið að hún sé að keyra bíl. Vaaaaaaaaaá!

Tekur sig vel út.

Ég var í hörkupartýi í kvöld og það var massa gaman. Og ég hlakka ekkert smá til næst!

Á tímabili niðrí bæ helltist yfir mig þörf fyrir að fara ekki heim til mín. Mig langaði að fara annað. En ég er orðin svo stór stelpa að ég veit að stundum borgar sig ekki að gera það sem mann langar að gera, einfaldlega vegna þess að það sem hjartað vill er oft mjög heimskulegt.

En vá hvað mig langaði.

Annars er gaman að segja frá því að mamma sagði mér í gær, í óspurðum fréttum, að maðurinn sem er að koma til landsins sé aumingi og lúser og ég eigi ekki að koma nálægt honum. Ég fór að hlæja. Þetta er mamma búin að segja um alla menn sem ég hef verið með í sigtinu (og hún hefur vitað um) síðan ég var unglingur - nema um fyrrverandi eiginmann minn.

Mamma á yndislegan mann sem tekur alltaf utanum mig þegar ég kem að heimsækja þau og knúsar mig, og ég hef alltaf jafn gott af því. Í þau skipti sem ég hef sagt þeim að ég sé að hitta einhvern hefur hann alltaf haldið því fram að nú væri ég búin að hitta manninn sem væri sá rétti - svo ég spurði hann hvernig honum litist á þennan þýska. Hann var fljótur að svara "þetta er sennilega aumingi". Ég rak upp stór augu "ha?", ég átti ekki von á þessu svari frá honum.

"Ja, ég er búin að hafa rangt fyrir mér með hina og ég vil að þú farir að hitta mann sem reynist þér vel. Ég er að vona að ég hafi alltaf rangt fyrir mér."

Hann er ekkert smá sætur.

Hann er að spyrja mig um hvort það sé eitthvað sem mig langi að gera sem ég hef aldrei gert. Hestaferð, svifdreki, rafting, sigla, leigja mótorhjól, hvað sem er.

Mig hefur alltaf langað að prufa að fara á svona jet ski. Hvar er hægt að gera það? sjó-hjól eða hvað sem það heitir. Hvað heitir það? Vatnsleði?

Vilji þið senda mér hugmyndir og upplýsingar ef þið hafið prófað eitthvað af þessu. Mig langar að prufa rafting líka, hefur alltaf langað að gera það. Getur einhver bent mér á hvar er hægt að gera skemmtilega hluti hérna og jafnvel póstað linkum á nánari upplýsingar?

Mig langar líka svolítið að fara að veiða. Hvar er gott að fara að veiða?

Í kvöld fékk ég póst frá honum þar sem hluti af póstinum er á íslensku og ég fór að hlæja. Mér finnst þetta svo flippað að einhver myndi nenna að setja sig inní jafn remote tungumál og íslensku. Ég veit það ekki. Meina, Klingon er sennilega útbreiddara tungumál en íslenska.

Hann hefur aldrei farið í frí til sama landsins tvisvar. Hann hefur ferðast um allar heimsálfur og til ótrúlega margra landa, en Ísland er fyrsta landið sem hann ætlar að heimsækja tvisvar og við vitum bæði að það er ekki vegna landslagsins. Það er útaf konunni sem gekk óvænt upp að honum þar sem hann sat að drekka kaffi í rólegheitunum og spurði hvort hann væri nokkuð að bíða eftir sér. Lét hann svo bíða í tíu daga og fjögur ár.

Engin pressa.

Við erum búin að ákveða að fara á Vestfirði, meðal annars.
Verðum í pínulitlu tveggja manna tjaldi. Mjög nálægt. Hvoru öðru.

Ohh þetta verður svo gaman!

Síðasta sunnudag (fyrir viku) keypti ég mér rósir í tilefni þess að ég gat tuggið mat aftur.

Þetta eru sömu rósirnar í dag:

Mér finnst svo merkilegt að stundum þegar ég fæ rósir hengja þær haus strax eða deyja fljótlega. Þessar verða bara fallegri og fallegri og ætla að standa endalaust.

Mér finnst svo góð lykt af þeim.

Var það ekki Bjöggi ungi sem fékk synjun á kortið sitt þegar hann var að kaupa ís eða pulsu niðrí bæ?

Minnir það.

Fyndið.

Á hverjum degi í vinnunni.

Geðorðin sem ég setti saman fyrir mig sjálfa.

Bikarinn minn.

Mynd af því sem ég vil, en það er ekki hægt að sjá með hverjum - af því ég veit það ekki sjálf. Ennþá.

Kampavín.

Ferð fyrir 1 til Færeyja með norrænu.

Hvað ætli þetta segi um mig.

Jeeeeha ég er að fara í Bollywood partý í kvöld.

Dem hvað þetta er svalt.

Var að koma heim úr Bollywood partíinu, þar sem við ræddum um heima og geima, Bruno og hvort dýr hafi sjálf - þ.e önnur dýr en mannskepnan.

Þegar ég kom heim náði ég í hattinn sem ég fann hjá mömmu og setti hann á hausinn á mér. Stuttu síðar kom frumburðurinn heim úr vinnunni og þegar hún sá mig sagði hún: "Mamma, þessi hattur screams "Sue Ellen".

Það var þá sem ég áttaði mig. Um helgina þegar ég fór út var ég eins og Sue Ellen líka, svakalega mikið máluð um augun og hefði ég átt axlapúða hefði ég sett þá innanundir jakkann.

Ég verð að hætta að horfa á Dallas. Þetta er orðið hrikalegt ástand.

En mér finnst þessi hattur klikkað flottur.

Takk fyrir skemmtilegt kvöld stelpur! Hlakka til næst!

Hún: Anna!
Anna: hæ, hvað segir þú!
Hún: kemurðu með okkur á MJ kvöld á Nasa á eftir?
Anna: kem ég með? Hell yeah!

SJAMÓN!

Michael Jackson rúúúúlar. Djöfull var gaman í gær.

Harpa tók náttúrlega fram skot, össs, og ég varð verulega falleg. Fór að sofa einhvertíma undir morgun og aftur eftir messu. Morgunmatur klukkan tvö, ís. Var boðið í grasagarðinn og svo á Þingvelli - í klikkuðu veðri. Þetta var æðislegur dagur.

Fór og borðaði með Hörpu og genginu í kvöld.

Mér líður svo vel, það er fáránlegt.

Núna ætla ég í laaaangt heitt bað, henda mér uppí sófa að horfa á Boston Legal og fara snemma að sofa.

Nú mun ég hvorki týnast á fjöllum af því ég er í litum sem engin sér, né rigna niður.

Vúhú!

Hann er svo spenntur og hann er svo innilega laus við að fara leynt með það - og mér finnst það svo æðislegt. Hann er meira að segja búinn að finna veitingastað sem hann vill fara með mig á, austur indía félagið - og ég elska matinn þar þó ég leyfi mér mjög sjaldan að borða þarna.

Á sunnudaginn leið mér eins og ég væri í ævintýri og það var æðisleg tilfinning, en ég var suspended in time og vissi að þetta væri bara tímabundið. Á föstudaginn byrjar tíu daga ævintýri. Og ég verð suspended in time aftur - þangað til mér verður gefin ástæða til annars. Hann er farinn að velta fyrir sér hvort ég eigi eftir að öskra á hann eða missa vitið uppá fjöllum og reyna að stinga hann á hol með tjaldhæl af því ég höndla ekki útiveruna. hahahaha

Ég hlæ að þessu núna, en hver veit hvað gerist ef mér er kalt og ég er svöng og get ekki sofið og er þreytt - útkeyrð og langar heim í sófann og sé Denny Crane í hillingum. Kannski á ég eftir að missa vitið, setjast á þúfu og muldra: "denny crane" þangað til einhver kemur í þyrlu til að ná í mig. Væri það nú ekki fyndið, að koma heim með hjálparsveit.

Þessi maður hefur balls, það verður ekki af honum tekið. Ég efast samt um að ég verði mjög erfið. Ég kem fólki á óvart, meira að segja fólki sem á að þekkja mig vel - og ég er að vona svo heitt að hann sé ekki hrifinn af rugluðum massa high maintenance drama konum. Þá á hann eftir að verða fyrir miklum vonbrigðum. Eins og aðrir á undan honum. Ég ætla ekki að þykjast vera öðruvísi en ég er. Ég hef prufað og það virkar ekki. Þá vil ég frekar vera ég, eins og á sunnudaginn.

Ég er ekki viss um að ég eigi eftir að birta mikið af því sem ég skrifa um þetta allt saman. Ég birti ekkert af því sem ég skrifaði um þennan dag sem við hittumst fyrst á sínum tíma. Ekkert um hvernig mér leið eða hvernig þetta var. Það var of lygilegt og ég vildi ekki skrifa það hér þar sem fólk myndi afgreiða þetta sem fiction at the drop of a hat. Veit ekki af hverju það skipti mig máli og þetta er ekki í fyrsta skipti sem ég skrifa ekkert um einhvern sem ég er að hitta.

Veit ekki heldur hvort þessi ferð á heima hérna. En ég mun mjög sennilega pósta myndum og skrifa eitthvað í kringum þær. Sumir eiga eftir að halda að ég hafi bara farið í heitt bað með laptoppinn á massíft photoshop fyllerí. En mér er eiginlega sama um það.

Mér líður svo vel. Ég er svo þreytt. Svo alsæl.

Var að koma úr 4 tíma göngu á Hengilsvæðinu. Fórum inní Marardal og borðuðum hollt nesti og kósosbollur.

Þetta er svo gaman. Þetta voru rétt um ellefu km upp og niður, upp og niður. Og mér er sama þó ég geti ekki hreyft mig fyrr en í næstu viku, þetta var svo gaman.

Fötin mín eru æðisleg, hverrar einustu krónu virði og mér varð ekkert kalt þó það væri massa rok. Það ískrar alveg í mér.

ÞAÐ ER SVO GAMAN AÐ VERA TIL!

Já, ég komst reyndar að því að ég verð að fá mér lítinn bakpoka, þar fyrir utan er ég klár í slaginn.

Núna. Ætla ég að fara úr öllum hlýju fötunum mínum. Ganga frá þeim. Og fara í heitt froðubað. Lygna aftur augunum..

Ég sit hér með sólskinsbros á vör, nýkomin úr heitu baði, búin að teygja mig alla og er að drekka ískalt vatn.

Myndin efst í vinstra horninu á síðunni er búin að fara svo massa mikið í taugarnar á mér undanfarið að ég tók mynd af mér áðan og skipti gömlu út. Ef nýja myndin kemur ekki ýttu þá á F5 á lyklaborðinu. Þá sérðu hvernig Anna er í dag.

Ég spurði Chris hvað hann myndi gera ef ég væri mjög erfið og hann sagðist myndi kyssa mig þangað til ég hætti. Nú þarf ég hjálp. Hvernig get ég verið erfið? Komið með tillögur, ég þarf að vera massa erfið í þessari ferð.

Annars er komin undarleg værð yfir mig. Ég er ekki stressuð yfir að hann sé að koma lengur. Hann er að vinna eins og geðsjúklingur þessa dagana til að þurfa ekki að pæla í vinnunni þegar hann kemur.

Það er búið að vera rólegt í vinnunni hjá mér en það er bara lognið á undan storminum. As we speak er verið að græja fyrir mig dæmi sem ég þarf að koma upp í ágúst, og það verður yfirlega. Þegar það er alveg búið - sem verður sennilega ekki fyrr en eftir áramót - verður Marel vefurinn orðinn töluvert nálægt því sem ég sá fyrir mér upprunalega.

Það verður kampavínsdagur.

Ég þambaði svo mikið vatn í gærkvöldi að ég varð að fara á á klósettið að pissa í nótt, rétt náði að skreiðast þangað fyrir verkjum í skrokknum eftir ferðina og svoleiðis hrundi ofaní rúmið aftur og sofnaði þegar ég snerti koddann. Svaf eins og grjót.

Klukkan sjö í morgun vaknaði ég.

Ég get gengið, setið, borðað og gert allt sem ég geri venjulega - og ég er ekki með dömubindi!

Mér líður fáránlega vel í líkamanum. Allt öðruvísi en eftir workout í ræktinni. Mæli með þessu.

Og það var þá sem ég fattaði - ahhhhh... harðsperrurnar koma ekki fyrr en á öðrum degi. Heilasellurnar tvær, ennþá að teygja úr sér. Af hverju vaknar þetta lið ekki á sama tíma og ég? Get samt ekki kvartað, venjulega vakna þær ekki fyrr en uppúr klukkan tíu.

Gæti borgað sig að fara í ræktina í kvöld.

Það er miðvikudagur í dag. Svo kemur fimmtudagur. Svo kemur Chris.

Hringdi í vin minn sem er vanur útivistarmaður og fékk hann til að hitta mig til að velja góðan dagpoka. Þegar ég kom útúr búðinni var ég í skýjunum, sagðist vera græjuð. "Nah.. þú ert ekki græjuð, en þú ert svona.. rólfær" sagði hann og glotti.

Það er ekkert að marka. Hann er svona extreme-talíbana-útivistarmaður, við erum að tala um ísexi og læti. Ég er sko víst græjuð, keypti mér flugnenet og alles. Það munar samt ekkert smá um að þekkja fólk sem kann þetta út og inn og vill hjálpa mér - enda sagði hann mér hvert ég ætti að fara og kom og hjálpaði mér að velja poka fyrir mig.

Ég þarf að muna að kaupa mér afterbite stöff í apóteki til að hafa í pokanum líka.

Á leiðinni í vinnuna kom ég við á Grænum kosti, keypti mat sem ég borðaði við skrifborðið mitt. Mmmmmmm namm. Fór að hugsa um það á leiðinni í vinnuna með ilminn af þessu í bílnum að síðan ég skildi er ég ekki búin að vera með mörgum mönnum, en þeir hafa allir kennt mér eitthvað. Meira að segja sumir sem ég fór bara á eitt stefnumót með. Einn af þeim fór t.d. með mig á Grænan kost og ég varð húkkd.

Og það er sennilega rétt sem vinur minn sagði við mig einhvertíma. Ég er full af ranghugmyndum um sjálfa mig - eða var. Aldrei hefði mig grunað að ég ætti eftir að borða grænmetisrétti. Viljandi. Hvað þá að mér fyndist það gott. En það vinnur með mér er hvað ég er tilbúin að prufa eitthvða nýtt, þrátt fyrir fordómana.

Ég er eiginlega allt öðruvísi en ég hélt að ég væri. Kannski ekki skrítið að fólk sem þekkir mig vel þekki mig svona lítið. Ég þekkti mig ekki nógu vel sjálf!

Hvað ætli Chris kenni mér. Það verður eitthvað.

Hann var að senda mér tillögu að ferð. Fimm dagar útí óbyggðum á vestfjörðum. Spáin er góð fyrir utan sun og mán. Þá er skýjað en lítið um rigningu. Hann er búinn að kaupa matinn sem við þurfum í ferðinni "þið flytjið þetta allt saman inn hvort sem er". Sem er satt og ekki kann ég að kaupa inn í svona ferðir. Hann sendi mér mynd af massa mikið af græjum og við vitum öll hvað það gerir fyrir mig hehehe - sýndi mér eitthvað gas-útivistar-hellu dót í álpappír og spurði hvort ég kynni á svona. Ég sagði honum að ég væri hrædd við gas svo hann ætlar að elda fyrir okkur uppá fjöllum.

Hann er búinn að bjóða mér á stefnumót á föstudaginn, formlega.

Ég get ekki ákveðið í hverju ég ætla að vera..

Eftir nokkrar mínútur mun ég stimpla mig út og stíga uppí bílinn minn.

Ég ætla að byrja fríið mitt á því að fara og skoða kjóla og landakort. Eða pils.

Sennilega kem ég heim með skó..

Ég var að fatta eitt. EF við föllum fyrir hvoru öðru eins og flugur og lifum hamingjusöm til æviloka verður þetta flottasta deus ex machina lausn á mínum kærastamálum sem hægt var að láta sér detta í hug.

Allt í einu kemur bara einhver maður til landsins sem enginn vissi af og púff.. happily ever after á línuna.

Þetta er á Dallas mælikvarða - nema svo fæ ég extra bónus stig vegna þess að þessi maður lítur skuggalega mikið út eins og... drumroll.. Ken !

Skemmtileg tilviljun.

Veit ekki á hvaða lyfjum ég þyrfti eiginlega að vera á til að skálda svona lagað.

Ég man ekki til þess að ég hafi nokkurtíma keypt mér kjól sérstaklega fyrir stefnumót - en ég man ekki til þess að karlmaður hafi flogið sérstaklega til Íslands til að fara á stefnumót með mér heldur, svo þetta sleppur. Þegar Stephen kom, þá kom hann sem vinur. Það er þessi maður ekki að gera.

Fór í Smáralind og þegar ég var búin að skoða í næstum allar búðir þarna fór ég í fallegustu kjólabúðina á Íslandi: Coast. Skil ekki hvað ég var að fara í hinar búðirnar, kjólarnir sem ég vil eru þarna og ég veit það alveg. Yndisleg afgreiðslukonan sem aðstoðaði mig. Ég fór út með kjól sem er svo fallegur og eins og sérsaumaður utaná mig. Skaðræðislega dökk bleikur. Hann er eiginlega overkill flottur á mér - en þetta eru extreme aðstæður svo það má alveg. (engar myndir, hann má ekki sjá mig í honum fyrirfram)

Keypti líka topp fyrir stefnumótið okkar á morgun. Fyrst fær hann að sjá mig eins og ég er alla daga þegar ég fer að sækja hann útá flugvöll, svo verð ég aðeins flottari um kvöldið á stefnumótinu, svo verð ég eins og lúði á fjöllum í fimm daga, svo verð ég eins og drottning í flotta kjólnum þegar við komum til baka.

Sounds like a plan to me.

Ég er samt að byrja að verða smá stressuð. En svo rifja ég upp það sem góð vinkona mín kenndi mér í vikunni: ekki hugsa Anna, bara njóta.

Góð regla.

Og.. og.. og ef ég verð massa geðveikislega ástfangin af honum og hann fer og lætur aldrei í sér heyra aftur, þá er ég búin að læna upp öxlum til að gráta á. Var að recrúta tvær í kvöld. Stelpurnar fóru að skellihlæja en ég meina, eins og geitin sagði "you've got to be prepared" - og líka samt.. ekki hugsa, bara njóta.

Ekki hugsa Anna, bara njóta. Ekki hugsa. Ekki hugsa.

---
> you're less than a day away Chris.

yes, tomorrow at this time. we will be sitting opposite each other and laugh about the past 4 years - still on the date!

> have a good flight tomorrow and land safely.

thank you.

> a kiss and a hug,

i will come back to this offer.

sleep well.

tomorrow...

Hann heldur dagbækur þegar hann ferðast. Ég spurði hvort hann hefði skrifað um daginn sem við hittumst fyrst. Hann sendi mér það sem hann skrifaði. Lýsir því þegar ég kom inn á veitingastaðinn og hvernig hjartað hans fór að slá hraðar þegar ég leit í áttina til hans um leið og ég kom inn. Ég ætla ekki að birta allt sem hann skrifaði, mér finnst það ekki rétt - nema hann gefi mér leyfi til að gera það.

Ég hef aldrei geta lýst því sem gerðist þegar við hittumst af neinu viti. Þetta var eins og.. hiti, straumur á milli okkar og ég sá hitann.. eins og mirage, og líka.. birtu, skæra liti útundan mér sem dönsuðu eins og norðurljós og ég man að ég hugsaði "fólk hlýtur að sjá þetta" og mig langaði að líta í kringum mig til að sjá hvort fólkið þarna inni sæi eitthvað en ég gat ekki hætt að horfa í augun á honum. Ég vissi ekki hvað var að koma fyrir mig. Þegar ég hafði fært mig yfir á borðið hjá blinda stefnumótinu var ég hálf lömuð og alveg útúr heiminum. Ég heyrði ekkert af því sem aumingja maðurinn sagði. Hann var langt í burtu, ég var á allt öðrum stað.

Þetta er ein sú al furðulegasta lífsreynsla sem ég hef upplifað, sem er hluti af ástæðunni fyrir að ég skrifaði aldrei um þetta. Af því þetta er hljómar einfaldlega.. insane.

Í margar vikur á eftir var ég undir þessum áhrifum og það sást utaná mér. Þegar ég kom aftur í vinnuna fór samstarfskona mín að hlæja því ég bara geislaði - og ég var búin að böggast allan morguninn yfir að ég nennti ekki á þetta stefnumót því ég var viss um að þessi maður væri ekki fyrir mig og hún sagði að þarna hefði ég greinilega haft kolrangt fyrir mér. Og ég, skælbrosandi: "nei, það var rétt hjá mér, en það var maður á næsta borði.. "

Ég get ekki útskýrt af hverju ég spurði hvort hann væri að bíða eftir mér. Ég vissi alveg á intelectual leveli að hann var ekki maðurinn sem ég var að fara að hitta á blinda stefnumótinu því sá maður hafði sent mér mynd af sér, en það var eins og eitthvað tæki mig yfir og ég var algjörlega sannfærð um að þetta væri maðurinn sem ég ætti að hitta þarna. Ég veit ekki af hverju. Ég get ekki útskýrt það. Ég gekk algjörlega óhikað upp að honum eins og við þekktumst, og þegar ég hafði spurt hvort hann væri að bíða eftir mér gerðist eitthvað.. eiginlega eins og sprenging, nema við vorum bæði meira lifandi á eftir. Miðað við hvað hann skrifaði um þennan dag og hvað hann hefur sagt mér virðist hann hafa upplifað nánast það sama og ég.

Og það er ástæðan fyrir því að hann hefur ekki gefist upp allan þennan tíma. Ég held að hann trúi því að ef þetta gerist aftur, þá sé ég sú eina rétta fyrir hann. Kannski er það rétt hjá honum.

En kannski gerist ekkert. Kannski verðum við bæði fyrir vonbrigðum, mér finnst það líklegri útkoma eftir allan þennan tíma. Kannski erum við bara heppin að hafa fengið að prufa að upplifa svona magnaða tengingu þó það komi aldrei neitt útúr því. Allavega.. þegar ég hef sagt fólki frá þessu horfir það venjulega á mig eins og ég sé sækó og ég skipti um umræðuefni áður en einhver hringir á fólkið í hvítu sloppunum.

Svo, seint í gærkvöldi, þá hringdi pabbi í mig til að forvitnast um hvort við værum búin að ákveða hvert við ætlum að fara. Hann fór að spyrja útí hvernig ég hitti þennan mann og ég sagði honum söguna, ég var að fara á blint stefnumót í hádeginu þennan dag, gekk uppað "röngum" manni og spurði hvort hann væri að bíða eftir mér... svo reyndi ég að útskýra hvernig mér leið og þá kom pabbi mér á óvart. Þegar ég var búin að lýsa þessu, ljósasjóinu, hitanum, straumnum, öllu, þá sagðist hann vita hvað ég væri að tala um, því hann sá svona gerast sjálfur fyrir mörgum, mörgum árum.

Það var í vinnunni hjá honum. Einhvert sumarið kom maður í heimsókn frá erlendum háskóla til að vinna í nokkrar vikur. Og í matsalnum hitti hann konu sem var að vinna þarna, nema þá gerðist eitthvað svipað, og fólk sá það. Hann sagði að þetta hafi verið ótrúlegt, það var eins og þau lifnuðu við nálægt hvoru öðru og það stirndi af þeim.

Kannski er ég ekki insane eftir allt saman.

Ég spurði pabba hvort hann vissi hvað gerðist í framhaldinu og hann sagði að einhverjum mánuðum seinna kom hann aftur og svo flutti hún með honum út. Hann vissi ekki betur en að þau væru ennþá saman.

Ég veit það ekki, ég á aldrei eftir að geta útskýrt hvernig þetta var. Og um leið og ég fékk smá tíma til að hugsa og komast að þeirri niðurstöðu að þetta hefði verið rugl, þá lokaði ég á þetta og síðan þá hefur hann reynt með reglulegu millibili að fá mig til að leyfa honum að koma að hitta mig aftur.

Af hverju er ég ekki farin á taugum?

Kannski er ég svona róleg vegna þess að ég trúi ekkert að hann sé í alvöru að koma. Og ég trúi ennþá síður að eitthvað í líkingu við þetta muni gerast aftur.

Madness.

Ég er farin útá flugvöll.

Pönnukökur með bláberjasultu og rjóma í morgunmat..

Við fórum á Laugarvatn til mömmu og Begga til að fá upplýsingar um Vestfirði, erum komin með röff plan og förum útúr bænum í fyrramálið.

Mamma vissi náttúrlega ekki að við græjuðum pönnukökur í morgunmat svo hún var búin að búa til pönnukökur líka. Chris heldur sennilega að þetta sé þjóðarrétturinn. Í kvöld er afslöppun, ég er að elda traditional hrygg í matinn með öllu tilheyrandi.

Ég er svo spennt að fara í þessa ferð. Og ég held að ég sé í góðum höndum. Hann og mamma voru að tala um hvað við værum að bera mikið og Chris sagði að ég eigi eftir að bera mjög lítið, fötin mín, svefnpokann og búið. Hann ætlar að bera rest - sem er allur maturinn, vatnið, dýnurnar, tjaldið, eldsneytið, dótið sem við notum til að elda með - allt. Og hann sagði við mömmu að hann myndi aldrei láta mig bera meira en tíu kg max. Það gleður mig. Á mjög frumstæðu leveli.

Mamma að búa til pönnukökur:

Voffa líkaði mjög vel við Chris (þetta er samt ég að klappa honum á myndinni), held að honum hafi langað með okkur:

Mamma að útskýra sögu bústaðsins fyrir Chris:

Chris tók þessa á ferð útum gluggann á bílnum:

Ég reikna ekki með að skrifa meira hér fyrr en ég kem til baka næstu helgi.

Er með fingers crossed að við fáum gott veður - og komum heil á húfi aftur heim..

Það er ólýsanleg tilfinning að fara í bað í fyrsta skipti í.. sex daga.

Við áttum bát í gær en hann komst ekki vegna veðurs svo við vorum veðurtept í sólarhring - við vorum hinsvegar svo heppin að fá inni í litlu húsi hjá fjórum svisslendingum, alveg yndislegu fólki. Sagan kemur seinna.

Þetta er magnaðasta frí sem ég hef á ævinni farið í.

Þetta er leiðin sem við fórum: (smelltu á myndina til að stækka)

Þetta er ekki grín, ég á eftir að reikna út km fjöldann í heildina. Chris skýtur á 27 - 28 km síðasta daginn og yfir þúsund metra hæð bara þann dag. Það komu upp sérstakar aðstæður sem ég mun segja frá seinna og það kom betur út að gera þetta svona - ég mæli samt ekki með að fólk fari svona vegalengdir nema það sé í mjög góðu formi eða með einhvern sem passar vel uppá það. Chris passaði mjög vel uppá mig allan tímann, í lokin bannaði hann mér að bera bakpokann minn og bar hann ofaná sínum. Hann er ótrúlegur. Ég var gjörsamlega búin á því þetta kvöld. Daginn eftir leið mér samt mjög vel þó göngulagið væri frekar kómískt. Þetta var mögnuð upplifun.

Þetta er ég í dag að tala við pabba á dinernum í Súðavík. Ég mæli með því að borða þarna, yndislegur staður:

Þessa mynd tók Chris í Borgarfirðinum á leiðinni í bæinn í kvöld. Við höfum hvorugt séð svona fallegan regnboga og hann hreinlega elti okkur í rúman klukkutíma. Chris hefur aldrei séð neitt þessu líkt.

Ég verð að fara að sofa - en - þú sem heilsaðir mér í Borgarnesi: not fair!
Hver ertu?

Meira seinna..

A: What do you want for brekfast?
C: Pancakes again?

Ég byrjaði daginn á því að skutla Chris útá flugvöll. Við sögðum fátt á leiðinni og okkur fannst erfitt að segja bless. Þetta er búið að vera svo gaman. Hreint út sagt ógleymanlegir dagar.

Rétt fyrir klukkan tíu fékk ég símtal frá Svisslendingunum yndislegu sem löbbuðu með okkur úr Hornvík og yfir í Búðir í skítaveðri og buðu okkur gistingu í húsinu sem þau voru með á leigu, þau voru að fá pakkann sem við Chris skildum eftir á hótelinu fyrir þau í gær, m.a. með korti sem ég var búin að merkja inn staði sem þau voru að spyrja mig um og að sjálfsögðu fengu bæði pörin Galdradúkku. Þau voru að hringja til að þakka fyrir sig og spyrja hvort ég vildi koma með þeim út að borða í kvöld, þau fara heim á morgun. Ég þáði það að sjálfsögðu, hlakka til að hitta þau aftur.

Næst fór ég með tölvuna mína í viðgerð. Hún er í ábyrgð og líkur eru á að þetta sé móðurborðið eins og mig grunaði. Ég er með fingers crossed því ef diskurinn er farinn er ég búin að tapa öllum myndunum sem ég tók á ferðalaginu - auk fullt af öðru dóti. Ég kemst sennilega að því á morgun eða hinn. Ég er hinsvegar með allar myndirnar sem Chris tók og þegar ég fæ vélina aftur tek ég mig til og pósta nokkrum af þeim hér. Ég ætti auðvitað að skrifa ferðasöguna, hún er bara svo svakalega löng að ég veit ekki hvernig ég á að byrja.

Ég er svo brunnin á nefinu að það er að flagna af og ég er svakalega brún en bara í framan. Mjög smart. hehehe

Tók nýjustu mælingar áðan. Það lítur út fyrir að ég hafi byggt upp slatta af vöðvum í þessari ferð og brennt slatta af fitu - auk þess sem Chris kenndi mér allskonar tækni við að nota göngustafi og fleira.

Elsbeth, Ruedi, Tinka and Pit.

Thank you for a wonderful evening tonight!

Ég er búin að fá vélina mína aftur. Aflgjafinn fór í fokk og steikti móðurborðið og þar sem vélin var í ábyrgð borgaði ég ekkert nema eitthvað smá flýtigjald. Ég verð að segja að samskipti mín við starfsmenn verslunarinnar Tölvutek eru til fyrirmyndar, ég er ekkert smá ánægð með þjónustuna hjá þeim. Ég hef lent í ýmsu varðandi tölvur og skjái og mæti alltaf mjög góðu viðmóti og alltaf er greitt úr öllum mínum vandamálum.

Og ég er með myndirnar mínar úr ferðinni! Það fyrsta sem ég gerði var að taka afrit af þeim.

Það eru nokkur móment sem standa uppúr í þessari ferð en minnistæðasta mómentið er sennilega þegar ég kom að Chris þar sem hann stóð á ströndinni og var búinn að átta sig á því að við værum föst á þessum stað vegna þess að það var komið flóð. Ég gekk uppað honum og hann leit á mig og við sáum strax á andlitinu á hvoru öðru hvað hitt var að hugsa. Hann sagði "Anna.." en hann komst ekki lengra því ég sá að hann vildi reyna að fara þetta og ég sagði "nei. nei, við förum ekki þarna yfir, við bíðum eftir fjöru". Ég er ekki nær tveir metrar og úr solid vöðvum eins og hann. Ég er bara lítil og hrædd og að horfa á öldurnar hamast þarna, þetta var ekki gerlegt. Yfirborðið hafði hækkað svo mikið að sjórinn náði mér uppí mitti og þó ég hefði kannski komist á lífi þarna í gegn þá hefði ekki bara ég, heldur allt dótið mitt orðið blautt.

Hann ákvað að bíða fyrir mig, hann var ekki hræddur eins og ég, bara pissed off yfir því að við myndum tapa svona mörgum klukkutímum og ég veit að honum fannst hann hafa brugðist - en hann gerði það ekki. Það var engin slóði þarna nema niður í fjöru og allt benti til þess að það væri rétta leiðin.

Þetta er það augnablik sem ég mun aldrei gleyma og ég er óendanlega þakklát fyrir að hann hafi gert eins og ég bað hann um. Ég held að hitt hefði farið illa.

Annað móment er þegar hann kom til mín og ég var orðin mjög þreytt og hann lét mig taka af mér bakpokann og skellti honum uppá sinn bakpoka, svo hélt hann sig nokkrum skrefum fyrir framan mig niður þverhnípi - jafnvel þó hann væri að setja sjálfan sig í hættu því ef ég hefði tekið eitt feilspor og dottið hefði ég tekið hann með mér. Við þurftum ekki að ræða það, við lásum andlitið á hvoru öðru. Það er ákveðin kostur. Ég sá hvað hann var orðinn hræddur um mig svo ég tók á öllu sem ég átti til að klára þetta og ég steig ekki eitt feilspor þegar ég klöngraðist niður.

Þetta gerðist þarna:

Og þessa mynd tók hann af mér þegar við vorum komin í kofann eftir tólf tíma göngu, í gegnum snjókomu, haglél, rigningu og rok, dý, mosa, gras uppað hnjám, grjót, upp og niður, upp og niður, upp og niður og upp og niður. Ég lít út eins og áttræð bóndakona á þessari mynd. Algjörlega og alveg búin að vera. (hann tók myndina í þessum litum, ég hugsa að ég hafi litið verr út í lit)

Við erum tengd á einhvern furðulegan hátt. Fólkið sem við hittum þarna hélt að við værum saman og værum búin að vera saman lengi. Þau voru ekki eina fólkið sem við hittum sem hélt það.

Og það eru líkur á að við verðum partners ef það sem hann er að plana gengur upp. Ef það gengur upp eins og það getur gert mun það í raun gjörbreyta lífi mínu - en ekki á þann hátt sem fólk reiknar með.

Lífið kemur stöðugt á óvart.

Fallegasti dagurinn okkar, algjörlega breathtaking (smelltu til að stækka):

Planið var að við færum tvö, en planið breyttist á síðustu stundu - eins og plön eiga til að gera. Ofaná sófanum mínum sitja þrír kumpánar alla jafna, Werner kanína, Rufus rotta og Winston bangsi.

Þegar þeir heyrðu okkur plana ferðina urðu þeir ferlega spenntir og þegar við vorum að leggja í hann kom Rufus og spurði hvort við vildum taka einn af þeim með í ferðina. Eftir stuttan fund með Chris ákváðum við að leyfa einum þeirra að fara með og ég valdi Winston, vegna þess að hann hefur áður farið með mér í svaðilför, þegar ég keypti hann á flugvelli og hann passaði mig í vélinni á leiðinni til Íslands þegar ég var að deyja úr hræðslu í flugvélinni vegna þess að það gekk svo mikið á í háloftunum.

Hér er Winston á Akranesi:

Chris hafði lesið í bók að Akranes væri fallegur bær og týpískur fyrir íslenskt "þorp". Hann varð fyrir nokkrum vonbrigðum. Winston kvartaði hinsvegar ekkert, hann hefur aldrei setið á svona tæki áður og fannst geðveikislega gaman. Ég ætlaði aldrei að ná honum niður.

Hérna erum við í Borgarfirði, Chris að taka mynd og Winston í banastuði.

Hér er Chris í banastuði:

Winston varð fúll þegar hann fékk ekki að fara með í sjoppuna í Borgarfirði að fá pulsu. Hann var búinn að borða svo mikið af súkkulaðirúsinum að hann hafði ekki gott af því að borða meira - auk þess átti hann að passa bílinn!

Á galdrasafninu litum við aðeins af Winston og hann las einhverja galdraþulu og særði fram þetta líka ógeðslega lík.
Sem betur fer kom aðal galdrakarlinn og kvaddi kvikindið niður.

Winston hélt líka að hann mætti skrifa Rufus og Werner bréf, en við rétt gátum stoppað hann af.

Á meðan við borðuðum himneska súkkulaðiköku á galdrasetrinu og Chris drakk verulega gott kaffi var Winston að prufa annað tryllitæki þarna rétt hjá. Hann er hrifinn af svona dóti.

Á Ísafirði:

Titanic pósa:

Á Bolungarvík fann Winston garð sem hann lék sé í á meðan við töluðum við eigandann og hann gaf okkur upp nafn á manni sem gæti mögulega farið með okkur á bát þar sem allar ferðir voru upppantaðar. Þetta er gamall pottur sem var notaður til að sjóða þvott uppúr kúahlandi - og slátur, uppúr vatni.

Winston fann draumahúsið sitt í þessum garði, en langaði samt meira að koma með okkur í ferðina.

Ég gleymdi Winston í pokanum mínum nánast alla dagana uppá fjöllum og hann varð mjög fengin að fá að komast út þegar við komum í kofann. En hann var orðinn þreyttur og langaði heim. Winston að horfa útum gluggann á kofanum að bíða eftir bátnum:

Svisslendingarnir reyndu að stytta Winston stundir og leyfðu honum að taka nokkur spil með sér. Yndislegt fólk.

Svo fékk Winston að hlýja sér á kamínunni þegar honum var orðið kalt:

Og hann þreyttist ekki á að horfa á eldinn:

Winston finnst gott að kúra ofní svefnpoka, eins og mér.

Og þegar við komum heim fór Winston strax í sófann að segja Rufus og Werner ferðasöguna.

Þeir eru svo miklar dúllur..

Ég veit ekki til þess að ég tengist neinum hér á landi. Báðum börnunum mínum stal ég í Kringlunni og ég brann svo á nefinu uppá fjöllum að ég efast um að þau myndu gangast við mér ef þau sæu mig akkúrat núna.

Ég veit ekki til þess að ég eigi foreldra eða systkini (grjót-haldiði-kj*fti, þetta er skothelt gameplan sem ég er með hérna!) eða aðra ættingja á lífi. Ef þeir finnast á lífi vil ég benda á að það er bara eitt sem er alveg víst á þessari jörð og það er að þú munt deyja, svo það má segja að allir ættingjar mínir séu látnir, ef við hugsum fram á veginn.

Á morgun ætla ég að fara í Landsbankann og biðja um 25 milljarða vaxtalaust kúlulán sem ég mun greiða fimm árum eftir fráfall mitt og þar sem ég tengist engum ætti það ekki að vera vandamál.

Svo ætla ég að leigja mér vídeóspólu, kaupa pizzu og chilla í sófanum.

Allavega fram að hádegi.

Skatturinn var að senda mér formlegt bréf þar sem þeir tilkynna mér að ég eigi ennþá sumarbústað. Þetta er annað árið í röð sem ég á sumarbústað þegar ég reikna ekki með því. Kannski enda ég bara á að eiga hann alltaf. Hver veit. Það er guðdómlega fallegt þarna.

Í kvöld er ég að halda matarboð, annað kvöld er ég að fara í massa partý og á laugardaginn.. þá er ég að fara að gera svolítið skemmtilegt uppá fjöllum.

Þetta ætlar að verða eftirminnilegt sumar.

Nú þarf ég hinsvegar að fara að elda..