 |
|
|
|
 |
Niðurbrot
Miðvikudagur, 24. júní 2009
Ég veit ekki hvað fór úrskeiðis í gær, en í stað þess að fara útúr heiminum eins og ég átti að gera var eins og ég fengi overdose af adrenalíni þannig að þó ég gæti ekki gengið nema fá aðstoð og ég gæti ekki talað nema hálf kæft óskiljanlegt muldur þá var heilinn á mér í overdrive. Og þegar ég var komin í stólinn og áttaði mig á því að ég myndi ekki sofna varð ég ennþá hræddari. Mig langaði að segja "stop, ég er vakandi, hættiði", en ég var svo dofin að ég gat ekki talað. Hafði enga stjórn á líkamanum, var lömuð og ég var svo deyfð í andlitinu að ég fann fyrir deyfingu í hægra augnlokinu. Andardrátturinn var ör og undir það síðasta var hann fáránlega ör. Ég grét ekki, en það láku tár úr augunum á mér nánast allan tímann. Undir lokin fór ég að finna til, þegar deyfingin í munninum var að fjara út og ég fór að kippast til af sársauka en ég var ennþá svo dofin í líkamanum að ég gat ekki talað, en þau deyfðu mig aftur, sem betur fer. Þegar aðgerðin var búin setti læknirinn stólinn í upprétta stöðu og sá að ég var gjörsamlega búin á því. Hann tók í höndina á mér og sagði mér að leyfa þessu að koma út. Og ég grét, eða eins og ég gat miðað við hversu dofin ég var. Þau studdu mig fram og pabbi beið eftir mér. Honum dauðbrá þegar hann sá mig. Þau studdu mig í stól þar sem ég grét áfram og pabbi hélt utanum mig. Læknirinn kom með einhversskonar sýnitanngarð og útskýrði fyrir pabba hvað hafði verið gert. "Þetta voru í raun þrjár aðgerðir. Það var komin sýking í tönnina við hliðiná svo við skárum inná frekar stórt svæði, flettum húðinni af. Fórum inní beinið og inní rótina á tönnina við hliðiná, fjarlægðum sýkinguna og lokuðum með ákveðnu efni. Á eftir græddum við bein inní kinnholið til að það sé hægt að setja implant þar sem aðal sýkingin var. Svo boruðum við fyrir implantinu og komum því fyrir. Það er betra að gera þetta allt í einni aðgerð, en það er mikið álag." Ef allt hefði verið eins og það átti að vera hefði ég ekki vitað að ég væri þarna eða að þetta væri búið. Og ég ætti ekki að geta þulið það sem læknirinn útskýrði fyrir pabba. Yndisleg hjúkkan settist hjá mér og sagði að ég væri í eftirsjokki, þetta hafi verið mjög löng aðgerð en svo tók hún í höndina á mér og sagði að ég hefði staðið mig mjög vel og að aðgerðin hafi gengið mjög vel. Ég gat ekki talað þannig að þau skildu mig, hreyfingar í slow motion og ég gat ekki hætt að gráta. Ég er á tveimur tegundum af sýklalyfjum, og verkjalyfjum. Andlitið á mér hægra megin er stokkbólgið og ég þarf að lifa á fljótandi fæði í viku. Má búast við að bólgan versni á morgun en fari að ganga niður á fimmta degi. Ég spurði tannlækninn fyrir aðgerðina hvort ég væri í meiri áhættu en annað fólk að fá aftur svona sýkingu og hann sagði nei. Ef það gerðist væri það bara óheppni. Ég er alvarlega að hugsa um að fá mér gervitennur ef ég fæ svona sýkingu einhvertíma aftur. Þetta er ein tönn og reikningurinn er kominn uppí tæpa milljón. Eftir hálft ár fæ ég krónu á implantið, sem eru einhverjir hundrað þúsund kallar. Ekkert af þessu niðurgreitt. Ekkert af þessu flokkast sem sjúkdómur, þó ég hafi verið fárveik með sýkingu í öllu andlitinu á tímabili þegar þeir fundu ekki hvaðan sýkingin kom. Ég var frá vinnu í einn og hálfan mánuð og ég er frá vinnu í viku núna. Ég treysti mér einfaldlega ekki í aðra svona aðgerð eða sambærilega. Þegar ég kom heim studdi pabbi mig upp stigann, ég grét non stop. Og sonur minn stóð við það sem hann hafði lofað mér, hann hélt utanum mig og huggaði mig. Sem er rangt. Ekkert ellefu ára barn á að þurfa að gera svona lagað. Það var bara engin annar. | anna | 11:11 |
comments
Púff! Gangi þér vel að gróa! Nr. 1 | posted by: enginn | 24.06.2009 | 11:39:53 | [+] | Jesús hvað ég finn til með þér :( Táraðist alveg við að lesa þetta. Doddi er svo sterkur - frábært að hann geti hugsað svona vel um þig. Það er ótrúlegt hvað þessi "kríli" geta verið manni mikil hjálp að öllu leyti. Ekki hika við að hringja eða eitthvað ef ég get eitthvað gert - þótt það væri ekki nema fara í Bónus fyrir þig eða eitthvað. Nr. 2 | posted by: María | 24.06.2009 | 11:58:31 | [+] |Bestu batnaðarkveðjur. Ótrúleg saga og ótrúlega óréttlátt að þetta skuli ekki flokkast sem sjúkdómur. Spurning hvort ekki eigi að berjast eitthvað fyrir því fyrir þá sem á eftir koma þó ekki væri annað. Elsku Anna, hrikalegt að lesa þetta, finn mikið til með þér. Takk kæru vinir. Krakkarnir eru yndisleg, eru einmitt að hlaupa í búðina ef eitthvað vantar. Takk samt fyrir gott boð María, mér þykir mjög vænt um það. Ég er að taka 900 mg af pensillíni 3x á dag, svo ég geri lítið annað en að sofa þess á milli. Góður punktur Kristín, takk. Já ég á góða að, ég veit hreinlega ekki hvað ég hefði gert ef ég hefði ekki haft Dodda til að halda utanum mig þarna í gær. Ég var svo gjörsamlega niðurbrotin og það er hreint með ólíkindum hvað kærleikur er öflugt lækningarmeðal. Ég óska engum að fara í gegnum svona og ég er með fingers crossed um að þetta sé búið. Mun fara reglulega í myndatöku til þeirra til að fylgjast með hvort það komi nokkuð sýking í þetta. Nr. 5 | posted by: anna | 24.06.2009 | 17:08:29 | [+] |Ég vona innilega að þér sé farið að líða betur! Sá stutti er hetja. Nr. 6 | posted by: Outlaw | 25.06.2009 | 17:08:18 | [+] |Þetta eru óskemmtilegar lýsingar. Tannlæknirinn minn er búinn að leggja svona beinimplant til við mig, ég held að það verði passað á slíkar aðgerðir núna. Ps, Hekla það er óhætt að ferðast í nágrenni Heklu, bara ekki standa mikið á henni. Nr. 7 | posted by: AlanHudson | 25.06.2009 | 21:34:50 | [+] |Mér er farið að líða miklu betur, takk Doddi er frábær eftirherma og þegar ég vorkenni mér þá kemur hann og segir: "I know honey, it's gonna pass" eins og Agador Spartacus úr the Birdcage (sem er mynd sem rúllar hér annað slagið). Never fails to amuse me. Eftir að ég vaknaði við jarðskjálftann í kvöld/dag er ég nú bara ekki viss um að Ísland sé rétta landið til að vera á þessa dagana! Hvaðan kemur allt hraunið í Hafnarfirði? ha? Nr. 8 | posted by: anna | 25.06.2009 | 21:46:34 | [+] |Góu post a comment
|
