Sammála með fyrirgefninguna. Sumum þykir nóg að segja fyrirgefðu en mér finnst það gera lítið úr verknaðnum fyrirgefðu. Held að það sé hægt að vera mjög óheppin, en um leið tengi ég það einhvern vegin við mistök þegar hún endurtekur sig ítrekað. If it wasn´t for bad luck.....

Hvað meinarðu með óheppnina? Útskýrðu.

Já, fyrirgefning er nefnilega ekki orð, hún er verknaður. Margir sem skilja þetta ekki.

Ég meina að það er hægt að vera heppin og óheppin einu sinni eða tvisvar en 100 sinnum er eiginlega frekar regla og kemur lukku ekkert við. Þússt ef þú vinnur ekki í lottó mörgum sinnum í röð þá er það varla óheppni eða hvað?

Nei auðvitað ekki. Og hver veit, kannski er það sem virðist óheppni í dag, heppni á morgun?

Stranger things have happend.

Heyrðu já, svo er það það... Alveg magnað hvernig þetta birtist manni.

Sjáðu t.d. eitt. Ef ég væri ekki búin að gefast upp á íslenskum karlmönnum í bili, þá væri ég ekki að gefa þessum þýska séns. Ef þessi þýski er the one, þá er þetta það besta sem gat komið fyrir mig in the long run. Ekki satt?

Líkurnar á því að það SÉ þannig eru auðvitað fáránleg litlar, ég er alveg með báða fæturna á jörðinni með það. Það breytir því hinsvegar ekki að fyrir hálfu ári síðan kom þetta ekki einu sinni til greina, svo þegar þessi hurð lokaðist opnaðist önnur.

Og það er til fordæmi fyrir því að karlmaður hafi fallið fyrir mér on sight tvisvar. Í fyrra skiptið var það í vinnunni en þá átti ég kærasta. Í seinna skiptið hitti hann mig (tveimur árum seinna) á djamminu og hann fattaði fyrst ekki að ég var sama manneskjan. Enda er ég töluvert meira próduseruð á djamminu en í vinnunni.

Ég féll hinsvegar ekki fyrir honum.. helv vesen.

En ég veit allavega eitt. Ég á ekki eftir að fá leið á að horfa á hann á tíu dögum, svo ef hann er mjög leiðinlegur þarf ég bara að fá hann til að þegja. Þá verður þetta æðislegt. hehehe

Hann er ekkert leiðinlegur, allavega ekki í síma.

Þetta er það sem ég kann að meta í þínu fari þ.e. að festast ekki í biturðinni. Svo er ýmislegt annað sem má læra af þér. Spurning um að gera svona anna.is/wiki.

Það virkar bara ekki að vera bitur til lengdar - en ég er sár og brothætt, make no mistake. Á verulega mikið erfitt með að treysta einhverjum fyrir mér (á intimate leveli). Ég veit hinsvegar að það er hægt að laga það. Það eina sem þarf er einhver sem klikkar ekki á grundvallaratriðunum og getur einfaldlega höndlað hvað ég er illa farin á þessu sviði. Ég þarf góðan mann sem hefur trú á mér - og balls til að taka þetta alla leið.

Þessi þýski hefur herþjálfun. Kannski hefur hann þær stáltaugar sem virðist þurfa til!

Veit samt ekki alveg með þetta wiki dæmi, hvað ætti að vera þar?

Já en það er bara að vera mannlegur. Biturðin og það er val. Um að gera að prófa þýskt, franskt, suður-amerískt og jafnvel ástralskt. Bara prófa, prófa og aftur prófa . Held að það sé hugrekki í hnotskurn. Guð má svo vita hvar það endar. Leyfðu mér að svara þessu með wiki seinna. Hugmyndin er ekki alveg fullmótuð ennþá hugsanlega er ég bara með grillu.

Já, biturð er val. Að vera illa farin er það hinsvegar ekki og maður lagar það ekkert einn í bílskúrnum heima hjá sér með kúbeini, því miður.

Þú heldur að ég sé að opna á allt spectrumið? heh

Grillur geta verið góðar en það sem skiptir hinsvegar meira máli er að menn kunni að grilla. Það finnst mér!

Nei ég veit ekkert um þínar opnanir né lokanir, bara að þú segir(srifar) skemmtilega frá. Þess vegna er svo auðvelt að "root for you" og gleðjast fyrir þína hönd... Svo má vel vera að þú sért kúbeinuð til helv... þegar maður talar við þig og kynnist þér Ég hef tilgang þegar ég grilla, þá veit ég hvers vegna ég kom hingað

Kúbeinuð til helvítis hahahahhaa, það kallast að vera: FUBAR.

Ég er nú ekki alveg svo beygluð, ég get allavega sýnt tilfinningar og nánd og meira að segja móttekið líka. Ég verð hinsvegar vulnerable.

Eða kannski CROWBAR... Þú ert svona langt komin miðað við flest fólk. Settu þetta með nándina í wiki-in. þá get ég kannski tekið þetta skrefinu lengra en að kommenta á síður hjá ókunnugu fólki um miðja nótt

Hvað með nándina? Að snerting er góð þó hún sé ekki kynferðisleg? Að það sé gott fyrir sálina og hjartað að hjúfra sig uppað annarri lifandi manneskju sem þú finnur yl frá og heyrir hjartsláttinn. Manneskju sem þér er ekki sama um.

Þetta er svo einfalt. Samt svo sjaldgæft. Virðist vera.

Mér finnst persónulega ein besta nánd sem til er að halda í höndina á einhverjum sem mér þykir vænt um. Fékk sendan link á heimasíðu um daginn sem er tileinkuð myndum tendgum ást og sá þessa mynd (sem ég stal) http://www.anna.is/weblog/whoshanddoyouwanttohold.gif Mér finnst hún svo sæt og þetta er akkúrat spurningin.

Þegar ég fór á netið á sínum tíma með það að markmiði að finna mynd af ást, var þetta það næsta sem ég komst: http://www.anna.is/cv/HoldingHands.png

Það er til fólk sem trúir því að maður vaxi uppúr því að haldast í hendur. Ef það er satt, þá langar mig ekki að verða fullorðin.

Já eiginlega..Ég kann kannski betur á þetta en ég gef til kynna.
Nánd er ekki kynferðisleg þó maður geti blandað henni eða ruglað við ýmislegt. Held að hún sé nálægð sem er hafin yfir snertingu svona eins og vinur sem þú þarft ekki að tala við til að njóta samveru með. Þarf ekkert að vera bundin við einhvern sem þú þekkir. Svo að vissu leiti er hún samkennd. Ef þú vilt vera með hendurnar í þessu þá er það allt í lagi mín vegna, jú ef þú kannt að leggja hendur á fólk þá er það líklega málið. Ertu þá ekki orðin fær um að elska? Þegar þú getur látið þetta farið saman? Snert einhvern með nánd, það væri magnað... Vá það er líklega bara svoleiðis. Einfalt... Ekki auðvelt samt.
Góðar myndir, glasúrið lekur ekki af þeim sem gerir þær einhvern vegin sannari. Þú hefur auga fyrir því s.s. anna.is. Ertu kannski að reyna að mastera hins og þessi moment? A student of the moment.
Hvað það varðar að verða fullorðinn þá felst fullnusta og stöðnun í orðinu sem er oft ruglað við ábyrgð. Veit ekki hvort það er þroskamerki eða gelgja að haldast í hendur, nema hvort tveggja sé? En það kemur því ekkert við að vera fullvaxta.
Afhverju ætli maður fljúgi svona hátt þegar maður kafar svona djúpt?

Það sem ég er að tala um er líkamleg nánd. Hitt skiptir auðvitað máli, að vera með fólki sem þú getur þagað með eða bara hafa fólk í kringum sig.

Ég kann ekki að leggja hendur á fólk, svo ég viti, og þetta með að haldast í hendur er ekki eitthvað sem mig dreymir um að gera daginn út og daginn inn með einhverjum. Það er meira eins og áhersluauki eða eiginlega.. loka tenging. Fullnæging nánast. Ég hef ekki hitt marga um ævina sem ég hef sóst eftir að halda í höndina á. Sumir sögðu nei með því að gera eitthvað sem þeir vissu fyrirfram að myndi ýta mér í burtu. Sumir ýttu mér bara líkamlega í burtu, viltu ekki hafa höndina mína í sinni.

Það er eitthvað einmitt svo einlægt og já eiginlega barnslegt við þessa athöfn. Þetta er einmitt bara: viltu halda í hendina á mér? Nema ég nota aldrei orð þegar ég bið um þetta.

Ég veit það ekki. Kannski er þetta að elska einhvern - eða hluti af því.

Ég var ekki fær um að elska á þennan hátt hér áður fyrr. Gat ekki höndlað svona nánd, svo ég skil fólk sem meikar það ekki, en ég á hinsvegar ekki eftir að enda með þannig einstaklingi.

Skemmtilegt orð, glassúr. Ísíng, sætt - sudden sugar rush.

Ég er ekki að reyna að mastera nein móment. Ég veit bara hvað ég þarf, allavega hluta af því. Ég á hinsvegar væntumþykjumóment sem ég kalla fram þegar ég er alveg að missa alla trú. Þegar ég hætti með mönnum sendi ég þá í svarthol í hausnum á mér og smátt og smátt gleymi ég nánast öllu sem tengist þeim - sem getur í raun verið hættulegt ef þeir voru skíthælar sem ég laðaðist líkamlega að. Býður uppá endurtekningu seinna því þá er ég búin að gleyma hvernig hann var. Það hjálpar að blogga í þannig tilfellum

Sennilega sendi ég þá í svartholið til að búa til pláss fyrir einhvern annan. Nema þeir hafi náð til mín á mjög nánu leveli. Þá festi ég eina og eina minningu á þessum stað og ef ég kalla hana fram þá líður mér vel. Og það eru ekki margir sem hafa komist á þennan stað - og það er engin glassúr Meira, hlýtt og mjúkt og einlægt.

Þú kemur með punkt sem mér finnst góður. Margir halda einmitt að með því að taka aldrei ábyrgð á sér verði þeir ekki fullorðnir: leiðinlegir.

Mér finnst fátt eins leiðinlegt eins og að átta mig á því að ég hef hitt fullorðin einstakling sem hagar sér ennþá eins og barn. Tekur sínar þarfir fram yfir, alltaf. Eigingirni og sjálfselska. Maður umber slíka hegðun hjá barni vegna þess að maður veit að barnið veit ekki betur.

Síðasta manni fannst ég leiðinleg, hann sagði það við mig. Sagði að ég kynni ekki að viðhalda spennu. Sagði að fólk þráði alltaf það sem það getur ekki fengið. Ég er þá eitthvað skrítin. Ef ég er með manni sem gefur mér ekki það sem ég þarf, þá vil ég ekki vera með honum lengur. Reynslan hefur kennt mér að ef fólk gefur þér ekki eitthvað þá mun það sennilega aldrei gera það. Og sennilega er ég leiðinleg líka, ég legg ekki áherslu á að búa til spennu. Á maður að þurfa að búa hana til? Kannski seinna, en ekki fyrst. For god sake, ef það er engin spenna to begin with.. hvað ertu þá að reyna að búa til?

Mér fannst hann ekki leiðinlegur. Ekki einu sinni þegar ég var farin að trúa að þetta gæti orðið potential alvöru samband. En ég er hinsvegar sannfærð um að hann er ekki sá rétti fyrst honum fannst ég, eins og ég er, ekki nógu spennandi. Segir sig sjálft.

Það verður að vera einhver spenna og friction auðvitað. Attraction, líkamleg og andleg. Væntumþykja. Nánd. Balance. Traust. Er ég að gleyma einhverju? - Og hjá tveimur aðilum á sama tíma!

Engin furða að þetta sé svona sjaldgæft.