Föstudagur, 15. maí 2009
Ég er búin að vera í tjóni undanfarið en það er búið að vera öðruvísi en venjulega. Venjulega græt ég og græt og vorkenni mér alveg langt útfyrir Schengen-svæðið. Spæni upp klósettpappír og servíettum og fæ sár á nefið.
Ekki núna. Ég er eiginlega búin að vera frosin, hálf numb.
Þetta er reyndar ekki í fyrsta skipti sem ég bregst svona við og þá kom gráturinn ekki fyrr en sextán árum síðar. Tek þetta sennilega út á elliheimilinu. En í þetta skipti er ég ekki bara numb, ég er líka búin að vera alveg ofboðslega reið. Hélt að mér væri óhætt þegar það var ekki þannig.
Eina vitræna leiðin sem ég sá út úr þessu var að fá að vita og skilja hvað gerðist, því ég skildi það ekki, svo ég bað hann að hitta mig og nú bæði veit ég hvað gerðist og ég skil það. Af því ég er ekki insane vissi ég að ég hlaut að eiga þátt í því hvernig fór og nú veit ég hver minn þáttur var. Ég á sennilega aldrei eftir að vita hvort það hefði virkað að taka hina leiðina en fyrir mig eru þetta mjög verðmætar upplýsingar sem munu nýtast mér þegar ég er tilbúin að reyna aftur.
Og þetta er í það minnsta staðfesting á því að mér hefur farið fram og ég er ekki jafn vanhæf og ég hélt að ég væri. Mennirnir sem ég finn eru betri. Mennirnir sem ég vel, eru betri og nær því að vera það sem ég vil en þeir voru áður. Ég get talað við þá og þeir geta svarað spurningunum mínum. Þeir segja mér meira að segja satt, líka þó þeir viti að það sé sárt og komi ekkert sérlega vel út fyrir þá.
Þegar ég kom tók hann utanum mig og við stóðum lengi og heldum utanum hvort annað. Tvær hræddar sálir sem voru svo close, en fóru á mis vegna gamalla meiðsla.
Hann sagði að ég væri "the sane choice" og gerði mér tilboð sem ég hefði tekið fyrir fimm árum síðan. Ég get ekki tekið þessu tilboði. Það er ekki nóg að vera the sane choice þegar það sem þú þarft að vera er: the right choice.
Það segir mér bara að hann er ekki vitlaus - og ég vissi það fyrir.
ennþá meidd
minna lost
og veit aðeins meira um hvað má og hvað má ekki