Laugardagur, 16. maí 2009
Fór í partí í gærkvöldi með lyfjafræðingum. Rétt um ellefu fékk ég símtal frá vini mínum sem var staddur í öðru partíi og þurfti að komast á hótel í bænum, spurði hvort ég væri til í að koma með.
Þegar við komum á staðinn staðinn tók ég strax eftir manni sem stóð uppvið barinn og þegar ég var um það bil að ganga framhjá honum tók hann létt í öxlina á mér, brosti og sagði "you must be she". Ég brosti kurteislega til baka og byrjaði að útskýra að ég væri ekki "she" - þegar ég sá hvað hann hafði gaman að þessu. Hann var ekki að taka feil á mér og neinni annarri. Hann var bara að gefa mér undir fótinn.
Þetta var hann Tony, eða Anton Viguerie, eins og stendur á nafnspjaldinu hans. Á eftir er hann að fara útúr bænum í dagsferð með fólkinu sem hann er með og hann er búinn að bjóða mér að koma með þeim.
Ég sagðist myndi gefa honum svar í dag, fyrir klukkan ellefu (þau leggja af stað klukkan tólf).
Hann segist ætla að vera á landinu fram á fimmtudag og ég hugsa að það sé lygi. Reikna með að hann fari í síðasta lagi á mánudagsmorgun, jafnvel seint á sunnudaginn. Hann gæti verið akkúrat það sem þarf til að fá mig til að gleyma því að ég var farin að sjá mig í hillingum með svuntu að hengja upp þvott útí garði. Hann er sennilega player dauðans þó hann sé ekkert sérlega íþróttamannslega vaxinn þá er hann með svo mikið shitload af sjálfstrausti og hann er svo fokking cool þessi maður að það er hrein unun að horfa á hann.
Kosturinn við að deita fávita er að þá veit maður nákvæmlega að hverju maður gengur og reiknar ekki með neinu öðru. Maður þarf samt að passa sig, þeir geta brennt - ef maður vogar sér að reikna með einhverju öðru en nákvæmlega engu. En þegar ég er meðvituð um að það sé verið að veiða mig og þegar svona háþróuð vopn eru notuð þá fer ég í predator mode. Þó ég hafi ekki verið að æfa í þessari deild nýlega - eða taldi mig ekki vera að því, þá býr maður alltaf að gamalli reynslu. Ég hef hitt svo margar útgáfur af þessum manni áður. Bara aldrei svona.. delux.
Það er samt eitt skemmtilegra en að hitta predator og það er að hitta predator sem vill leika þó hann sé búinn að átta sig á því að hann er að er búinn að hitta á annan predator. Við þannig aðstæður verður til þögult samkomulag. Við vitum bæði hvað við höfum að bjóða hvoru öðru. Þurfum ekki að ræða það - rat level. Hann er ekki prins eða dreki eða whatever. Hann er karlmaður og ég er bráðin. Allavega í gærkvöldi og mögulega fram á sunnudag.
Auk þess er ég engu betri en hann. Mér leiðist líka og ég hef nákvæmlega ekkert mikilvægara að gera.
Það er ómetanlegur hæfileiki að kunna að segja réttu hlutina á réttum stöðum. Kunna á þagnir, kunna að brosa rétt. Sitja rétt. Hann er með fullkomnar hendur og ég var ekki búin að tala við hann í korter þegar ég var farin að sjá þær fyrir mér á líkamanum mínum og ég þori að veðja að hann hafi vitað þegar ég byrjaði að hugsa um það - ég þori líka að veðja að það hafi verið ástæðan fyrir því að hann stóð aldrei upp eftir að við vorum búin að fá okkur sæti. Ætla ekki einu sinni að fara útí það sem hann var að sjá fyrir sér á meðan við töluðum saman. Og ég veit að hann vissi að ég vissi það.
Ætli það gangi þvert á mannréttindasáttmála sameinuðu þjóðanna ef maður notar útlendinga sem afþreyingarefni?
En ef útlendingurinn er að því líka?
Á leiðinni heim af hótelinu hringdi ég í annan vin minn. Ég heyrði hann hrista hausinn í gegnum símann, sagði að þetta væri tótal rugl og ég ætti ekki einu sinni að pæla í að fara í þessa ferð.
Mér finnst það ekki sanngjarnt.
Hann fer ekki einn að sofa á hverri nóttu.
Veit vel að það væri skynsamlegast að gera ekkert.
Hver nennir að gera það sem er skynsamlegast endalaust?
Fuck it.