Sunnudagur, 03. maí 2009
Ég lamast þegar ég upplifi ákveðna tegund af ótta og sársauka. Verð ófær um að hreyfa mig í nokkrar mínútur. Fæ mikinn hjartslátt, verk í magan, adrenalín innspýtingu, en get ekki hreyft mig. Þegar ég get hreyft mig aftur reyni ég að koma mér úr aðstæðunum eins fljótt og ég get.
Það sem ég ætti að gera núna er að fara í sund og svo í húsdýragarðinn. Ég veit að hreyfingin myndi gera mér gott og ég veit að dýrin myndu gera mér gott. Ég er bara ennþá eins og lömuð. Það er meiriháttar átak fyrir mig að hreyfa mig úr stað og þó ég sé búin að drekka ávaxtasafa og taka vítamín hef ég enga orku.
Endalaust þreytt. Ég er in fact gjörsamlega og algjörlega uppgefin.
Þessi viðbrögð eru ekki í réttu hlutfalli við það sem ég upplifði, ég ætti ekki að vera svona. Það sem ég er að upplifa núna er eldra og eitthvað sem ég hélt að ég væri laus við. Þessi ótti og sársauki sem ég fann í gær er sami ótti og sársauki og ég hef fundið áður, nema á þúsund sinnum stærri skala.
Er furða þó ég forðist að upplifa þetta aftur?
Ég er þakklát fyrir að þetta gerðist núna því ég var farin að sýna klassísk hættumerki um að ég væri að falla, en var ennþá aðeins á bremsunni.
Mér fer fram, get glaðst yfir því. Ef ég hefði leyft mér að verða hrifin hefði ég þurft að slíta sambandinu á meðan ég var ástfangin og það er nokkuð sem ég hef prufað að gera og langar bara nákvæmlega ekkert að fara í gegnum þannig átök aftur.
Hann er ekkert vondur maður. Hann er bara fastur í sjálfsblekkingu. Langar í eitthvað sem hann getur ekki fengið. Eins og svo margir.
Mig langar ekki í einhvern sem ég get ekki fengið, einfaldlega vegna þess að það bendir til þess að þessi einhver sé bara ekkert spenntur fyrir mér. Hver kærir sig um að eiga þannig maka?
Mig langar ekki heldur að eiga kærasta sem ég þarf að deila með fyrrverandi konu. Ekki eykst úrvalið við þessa kröfu, það er nokkuð ljóst. Það virðist ekki vera nein stemming almennt hjá karlmönnum að gera upp eldri sambönd áður en þeir byrja í nýjum. Af hverju er það?
Ég þarf að reyna að borða eitthvað - eða á ég bara að fagna því að hafa enga lyst?
Ég má alveg við því að léttast svosem..