 |
|
|
|
 |
Milestone
Mánudagur, 04. maí 2009
Í dag náði ég markmiði sem ég setti mér einhvertíma þegar ég var með mikilmennskubrjálæði uppí sófa að borða snakk fyrir rétt um 20 árum. Núna rétt áðan synti ég hálfan km og ég synti SKRIÐsund. Í fyrsta skipti á ævinni gat ég synt skriðsund án þess að hafa kút eða kork eða froskalappir og án þess að drukkna. Ég gat andað rétt, ég gat synt rétt og ég gat allt rétt. Þetta er sennilega ekki alveg fallegasta skriðsund sem sést hefur - en þetta var samt skriðsund! Ég hef farið á tvö skriðsundnámskeið um ævina en ég hef aldrei synt skriðsund. Það var sonur minn sem tied it all together. Hann er búinn að vera að æfa sund, skriðsund er fyrsta sundið sem hann lærði. Hann lét mig synda fyrst fimm ferðir bara með fótunum og með kork. Hló og hló, fannst ég svo fyndin. Næst lét hann mig synda fimm ferðir með höndunum og engum fótatökum (ég svindlaði og notaði fæturna líka) og kenndi mér hvernig ég átti að anda. Næstu tíu ferðir synti ég bringusund aðra leiðina og skrið til baka. Og ég gat það. Reyndar, þegar við komum ofaní laugina ætlaði ég bara að synda bringusund og stakk uppá að við færum 20 ferðir (1/2 km) Þá datt honum í hug að kenna mér skriðsund - sem reynir töluvert mikið meira á líkamann, og þegar ég var við það að gefa upp öndina eftir tíu ferðir þá ætlaði ég að semja við Dodda um að fækka ferðunum. Þá sagði Doddi: "Mamma! Þú settir þér markmið áður en við byrjuðum. Þú ákvaðst sjálf að fara 20 ferðir. Ekkert kjaftæði - M O V E !" Hann er svo vel upp alinn þessi drengur. Gefur ekkert eftir. Þegar ég kom í "mark" eftir 20 ferðir, með svima og óráði vegna þess að blóðið streymdi um staði sem ég vissi ekki að ég væri með og sennilega hef ég overdósað á súrefni, sagði hann "ég er svo stoltur af þér mamma, þetta var verulega flott hjá þér." Ég er verulega stolt af mér líka. Það eru einkum tvær ástæður fyrir því að ég ákvað að fara að synda. Sú fyrri er súperboltasaga sem ég heyrði á föstudaginn hjá vinkonu minni. Hún er búin að lenda á svo mörgum veggjum s.l. þrjú ár en í hvert skipti sem hún lendir á vegg, þá ímyndar hún sér að hún sé súperbolti, hrekkur til baka eins og súperbolti gerir og flýgur svo hærra.. yfir vegginn. Ég ákvað að verða súperbolti líka og þegar ég lendi á vegg og verð lítil og leið, þá geri ég bara eitthvað sem ég hélt að ég myndi aldrei geta gert, eða eitthvað sem ég hef forðast að gera og flýg yfir leiðindin. Hin ástæðan er að mér var bent á um daginn að ég geri ekki fullt af hlutum af því ég er að bíða eftir að eitthvað annað gerist fyrst. Ég ákvað að hætta að bíða. Ég held reyndar að það sem gerði útslagið með hvað mér gekk vel í sundi áðan var að ég var með einhverjum sem ég treysti 100%. Hann ætlar að halda áfram að þjálfa mig. Fannst ég verða of móð. "Heldurðu að við hefðum fengið svona pásur þegar við vorum að æfa? Ha? Nei. Það var bara áfram, áfram, áfram! Áfram mamma!" | anna | 21:13 |
comments
Vá! Þú ert alveg frábær! Þetta er alveg meiriháttar hjá þér. Svakalega ertu heppin að hafa svona strangan sundþjálfara á heimilinu, hann fær prik fyrir það. Gaman að lesa svona blogg sem er fullt af jákvæðni og sjálfsvirðingu. Þú virkar nú ekki á mig sem manneskja í biðstöðu með nokkurn hlut. Gangi þér vel í sundinu, hér er fyrirlestur um bætta tækni í skriðsundi, sem á víst að vera átaksminni en hefðbundin tækni: http://www.ted.com/index.php/talks/tim_ferriss_smash_fear_learn_anything.html Þú verður sennilega að fá samþykki hjá sundþjálfaranum, en ef hann leyfir það, þá er ítarlegri lýsing á þessu hér: post a comment
|
