Hvað ætli hún sé gömul á þessari mynd?

I liked this one in particular:

When I looked at it at first, I thought of butterflies. They look like padlock butterflies - and they reminded me of this photo:

Will you tell me the story behind the padlock butterflies?

Ég er þannig.

VLC, forritið sem ég nota til að spila DVD diska, er búið að vera að gera mig geðveika undanfarið vegna þess að það spilar ekki DVD diskana mína og ég er vön að láta bíómyndir rúlla stundum ef ég er ein heima.

Ég startaði forritinu áðan og þá fékk ég meldingu um að það væri komið bugfix, svo ég náði í það og voila! Nú spilar VLC alla DVD diskana mína (allavega þrjá sem ég er búin að prófa).

Klúður að hafa ekki keypt miða í lottóinu.

Ég lamast þegar ég upplifi ákveðna tegund af ótta og sársauka. Verð ófær um að hreyfa mig í nokkrar mínútur. Fæ mikinn hjartslátt, verk í magan, adrenalín innspýtingu, en get ekki hreyft mig. Þegar ég get hreyft mig aftur reyni ég að koma mér úr aðstæðunum eins fljótt og ég get.

Það sem ég ætti að gera núna er að fara í sund og svo í húsdýragarðinn. Ég veit að hreyfingin myndi gera mér gott og ég veit að dýrin myndu gera mér gott. Ég er bara ennþá eins og lömuð. Það er meiriháttar átak fyrir mig að hreyfa mig úr stað og þó ég sé búin að drekka ávaxtasafa og taka vítamín hef ég enga orku.

Endalaust þreytt. Ég er in fact gjörsamlega og algjörlega uppgefin.

Þessi viðbrögð eru ekki í réttu hlutfalli við það sem ég upplifði, ég ætti ekki að vera svona. Það sem ég er að upplifa núna er eldra og eitthvað sem ég hélt að ég væri laus við. Þessi ótti og sársauki sem ég fann í gær er sami ótti og sársauki og ég hef fundið áður, nema á þúsund sinnum stærri skala.

Er furða þó ég forðist að upplifa þetta aftur?

Ég er þakklát fyrir að þetta gerðist núna því ég var farin að sýna klassísk hættumerki um að ég væri að falla, en var ennþá aðeins á bremsunni.

Mér fer fram, get glaðst yfir því. Ef ég hefði leyft mér að verða hrifin hefði ég þurft að slíta sambandinu á meðan ég var ástfangin og það er nokkuð sem ég hef prufað að gera og langar bara nákvæmlega ekkert að fara í gegnum þannig átök aftur.

Hann er ekkert vondur maður. Hann er bara fastur í sjálfsblekkingu. Langar í eitthvað sem hann getur ekki fengið. Eins og svo margir.

Mig langar ekki í einhvern sem ég get ekki fengið, einfaldlega vegna þess að það bendir til þess að þessi einhver sé bara ekkert spenntur fyrir mér. Hver kærir sig um að eiga þannig maka?

Mig langar ekki heldur að eiga kærasta sem ég þarf að deila með fyrrverandi konu. Ekki eykst úrvalið við þessa kröfu, það er nokkuð ljóst. Það virðist ekki vera nein stemming almennt hjá karlmönnum að gera upp eldri sambönd áður en þeir byrja í nýjum. Af hverju er það?

Ég þarf að reyna að borða eitthvað - eða á ég bara að fagna því að hafa enga lyst?

Ég má alveg við því að léttast svosem..

Haldiði að mér hafi ekki tekist að rífa mig uppúr sjálfsvorkun og vanlíðan og fara í sund. Synti heila 250 metra. Það er eins og 400 milljarðar á útrásarvíkingarmælikvarða hjá manneskju með meðal tekjur. Óhugnanlega vel af sér vikið.

Ég er ekkert lítið ánægð með mig, þó ég fái ennþá velgju við að hugsa um mat.

Það sem drepur mig ekki gerir mig sterkari, alltaf þannig.

Á endanum á ég sennilega eftir að drepast úr styrk, þegar ég verð búin að overdose-a á honum.

Kannski enda ég sem svarthol.

Kannski er ég svarthol.

Það myndi skýra svo margt..

Í dag náði ég markmiði sem ég setti mér einhvertíma þegar ég var með mikilmennskubrjálæði uppí sófa að borða snakk fyrir rétt um 20 árum.

Núna rétt áðan synti ég hálfan km og ég synti SKRIÐsund.

Í fyrsta skipti á ævinni gat ég synt skriðsund án þess að hafa kút eða kork eða froskalappir og án þess að drukkna. Ég gat andað rétt, ég gat synt rétt og ég gat allt rétt. Þetta er sennilega ekki alveg fallegasta skriðsund sem sést hefur - en þetta var samt skriðsund!

Ég hef farið á tvö skriðsundnámskeið um ævina en ég hef aldrei synt skriðsund. Það var sonur minn sem tied it all together. Hann er búinn að vera að æfa sund, skriðsund er fyrsta sundið sem hann lærði. Hann lét mig synda fyrst fimm ferðir bara með fótunum og með kork. Hló og hló, fannst ég svo fyndin. Næst lét hann mig synda fimm ferðir með höndunum og engum fótatökum (ég svindlaði og notaði fæturna líka) og kenndi mér hvernig ég átti að anda. Næstu tíu ferðir synti ég bringusund aðra leiðina og skrið til baka. Og ég gat það.

Reyndar, þegar við komum ofaní laugina ætlaði ég bara að synda bringusund og stakk uppá að við færum 20 ferðir (1/2 km) Þá datt honum í hug að kenna mér skriðsund - sem reynir töluvert mikið meira á líkamann, og þegar ég var við það að gefa upp öndina eftir tíu ferðir þá ætlaði ég að semja við Dodda um að fækka ferðunum. Þá sagði Doddi: "Mamma! Þú settir þér markmið áður en við byrjuðum. Þú ákvaðst sjálf að fara 20 ferðir. Ekkert kjaftæði - M O V E !"

Hann er svo vel upp alinn þessi drengur. Gefur ekkert eftir. Þegar ég kom í "mark" eftir 20 ferðir, með svima og óráði vegna þess að blóðið streymdi um staði sem ég vissi ekki að ég væri með og sennilega hef ég overdósað á súrefni, sagði hann "ég er svo stoltur af þér mamma, þetta var verulega flott hjá þér." Ég er verulega stolt af mér líka.

Það eru einkum tvær ástæður fyrir því að ég ákvað að fara að synda. Sú fyrri er súperboltasaga sem ég heyrði á föstudaginn hjá vinkonu minni. Hún er búin að lenda á svo mörgum veggjum s.l. þrjú ár en í hvert skipti sem hún lendir á vegg, þá ímyndar hún sér að hún sé súperbolti, hrekkur til baka eins og súperbolti gerir og flýgur svo hærra.. yfir vegginn.

Ég ákvað að verða súperbolti líka og þegar ég lendi á vegg og verð lítil og leið, þá geri ég bara eitthvað sem ég hélt að ég myndi aldrei geta gert, eða eitthvað sem ég hef forðast að gera og flýg yfir leiðindin. Hin ástæðan er að mér var bent á um daginn að ég geri ekki fullt af hlutum af því ég er að bíða eftir að eitthvað annað gerist fyrst. Ég ákvað að hætta að bíða.

Ég held reyndar að það sem gerði útslagið með hvað mér gekk vel í sundi áðan var að ég var með einhverjum sem ég treysti 100%. Hann ætlar að halda áfram að þjálfa mig. Fannst ég verða of móð. "Heldurðu að við hefðum fengið svona pásur þegar við vorum að æfa? Ha? Nei. Það var bara áfram, áfram, áfram! Áfram mamma!"

Myndin hér við hliðiná er af mér (augljóslega) í ofurkonu-búningnum mínum, tók hana áðan.

Þetta eru málin á mér og þyngdin sem ég er í akkúrat núna. Uppistaðan er mest megnis fita og vatn.

Markmiðið er 57 kg.

Hvað málin varðar er ég ekki með neitt fixed markmið. Mig langar bara að fylgjast með þeim og sjá hvernig þau þróast fram að áramótum - og ég hef smá grun um að mér muni ganga betur ef ég hef gagnsæi að leiðarljósi í þessu verkefni mínu. Þess vegna er ég nú að birta þessa mynd.

Sakar ekki að hafa smá pressu - segir konan sem var að enda við að borða súkkulaði.

Don't judge me.

Ég er að hugsa um að fá mér svona klippingu næst.

Synti í kvöld með Dodda og það fór eins og það átti að fara, fyrir utan að ég virðist hafa gleypt kött á leiðinni heim eða í gufunni. Allt eins.

Djöfull ætla ég að vera orðin óhugnanlega flott um áramótin. Langar mest að láta lasera mig í drasl líka þannig að ég þurfi aldrei að fjarlægja hár aftur. Neinsstaðar.

Ætli almenningur myndi taka við sér ef ég myndi halda landssöfnun fyrir þannig?

Ég fór í nudd í dag eftir vinnu, sogæðanudd. Ef ég hefði orðið fyrir loftsteini þegar nuddið var búið hefði ég dáið verulega afslöppuð.

Nuddarinn, sem er vinkona mín, gaf mér te á eftir og sagði að þegar hún var að fara að taka andlitið og höfuðið, sem er í lokin, þá setti hún handklæði undir höfuðið á mér og fannst eins og það færi illa um mig, svo hún spurði hvort ég vildi frekar hafa ekkert undir höfðinu. Ég lá á bakinu með munninn hálf opinn og eftir smá tíma heyrðist ...."ga". Það var augljóst að mér leið svo vel að ég var ófær um að tjá mig með orðum, svo hún hélt bara áfram að nudda mig. Sagði að þetta er besta svar sem hún hefur fengið hingað til þegar hún er að nudda og svo hlóum við og hlóum.

Ahhhh, hvað þetta var dásamlegt. Ég fór á eitthvað annað tilverustig á meðan hún var að þessu, ég veit ekki hvert, en ég væri alveg til í að flytja þangað, mér leið svo vel.... mmmmmmmm.

Ég sakna þess að vera snert af einhverjum sem lætur mig finna að honum þyki vænt um mig. Það er mismunandi hversu hæfir menn eru í að snerta. Allavega mig og ég veit ekki hvort það er hægt að feika snertingu sem kemur væntumþykju til skila. Ég held ekki.

Hann sagði að ég væri eins og dýr þegar ég hjúfra mig uppað honum og gef frá mér lágt hljóð sem benti til þess að ég þyrfti athygli og hann veitti mér hana, sem er ekki sjálfgefið. Ég áttaði mig ekki einu sinni á því að ég gerði þetta.

...... ga

Heitt bað.

Ég skrifaði færslu þegar ég kom heim í dag. Ritskoðaði hana. Ritskoðaði hana aftur. Ritskoðaði aftur.

Og þetta er það sem er eftir:

Nú þarf ég standa við loforð sem ég gaf í dag. Setja upp bros sem geislar af öryggi, töfra fram traustvekjandi rödd sem lætur þá sem heyra hana líða eins og þeir séu í verulega góðum höndum, og recorda þennan texta fyrir Marel.

Ef ég klára það á innan við klukkutíma ætla ég að fara út að hlaupa..

Ég er búin að vera að hugsa um margt þessa vikuna, sem betur fer er brjálað að gera í vinnunni. Búin að vera að hugsa um leiðir til að leysa ákveðið mál. Fann lausn og í gær var hún löguð til þannig að hún gengur upp sem þýðir að sennilega mun það skila sér í miklu betra efni á vefnum í haust. Sem er brill.

Eftir að ég fór á svef kvöld í síðustu viku er ég búin að vera að hugsa mikið um innrivefi fyrirtækja og hvaða hlutverki þeir eiga að gegna og hvaða hlutverki þeir gegna í raun og veru hjá mörgum fyrirtækjum.

Er innrivefur "séð og heyrt" vettvangur fyrirtækisins eða er hann tæki til að skiptast á mikilvægum upplýsingum um verkefni? Hvað flokkast sem frétt á innri vef? Þetta er efni í sér greinarflokk sem ég veit ekki hvort ég mun skrifa þar sem ég vinn ekki við innrivefi - en ég þarf að nota þá svo ég hef áhuga á þessu.

Er að plana hvernig ég ætla að skipta niður hreyfingu og velta fyrir mér líka hvort ég á að fara að halda matardagbók online. Því ef ég geri það, þá myndi matarræðið breytast miklu meira en ef ég geri það ekki. Ég hreinlega treysti mér ekki til þess alveg strax - sem er ekkert annað en aumingjaskapur og sérhlífni og ég viðurkenni það kinnroðalaust.

Ég er líka búin að vera að rifja upp ferlið sem maður fer í gegnum þegar samband endar.

Kemst ekki hjá að velta fyrir mér.. ætli líf mitt verði bara svona?

Nýr kommentari sagði um daginn að ég væri í togstreitu yfir fleiri málum en drekum og prinsum og hvítum hestum og útlenskum kærustum.

Ég veit ekki alveg hvaða togstreitu hann er að tala um, en þar sem ég er kona er ég sennilega í allskonar togstreitu hingað og þangað. Annað sem hann sagði er hinsvegar hárrétt hjá honum. Það eru engir prinsar á Íslandi.

Og hvað? Á ég þá að breyta útlendingareglunni? Ég vil það ekkert.

En draumaprinsar? Eru draumaprinsar á Íslandi?

Hvað dettur fólki í hug þegar ég nota orðið draumaprins?
Hvað gerir einhvern að draumaprins?

Stundum þarf maður staðfestingu á því að maður hafi tekið rétta ákvörðun, ef maður er ekki alveg viss. Það borgar sig að vera viss þegar það er eitthvað sem skiptir alvöru máli.

Og stundum er lífið svo örlátt að manni er óvænt færð fullvissa.

Það er fátt eins gott fyrir sál konu eins og að steikja á sér appelsínuhúðina í klukkutíma, fara í heitt froðubað á eftir og fjarlægja öll óvelkomin hár af líkamanum, setja maska á andlitið og bodylotion á líkamann, taka svo hand og fótsnyrtingu með naglalakki og tilheyrandi.

Dekur fyrir allan peninginn.

Ég fékk bónorð áðan frá vinkonu minni sem þykir vænt um mig. Hefði ég fæðst karlmaður hefði ég sagt já, en þar sem ég hneygist ekki til kvenna kynferðislega og langar ekki í kynlífslaust hjónaband, þá sagði ég nei.

Þetta bónorð ýtti samt við mér. Ég ákvað að gefa skít í evrópskan aðal og finna mér nýjan dreka. Hann þarf að vera stór og sterkur, með augu sem eru góðleg þegar þau horfa á mig en illileg ef einhverjir pappírsprinsar reyna að ná athygli minni. Hann verður að vera með fallegar hendur. Hann þarf að kunna að snerta mig rétt og honum þarf að finnast gott að hafa mig hjá sér og halda utanum mig svo ég finni að honum sé ekki sama um mig. Hann þarf líka að sofa hjá mér. Oftar en einu sinni í viku.

Hann þarf að vera fyndinn og geta látið mig fara að hlæja. Ég þarf að geta treyst á hann og hann verður að vera jákvæður og með heilbrigða sjálfsmynd. Hann þarf að hafa sjálfstæðar skoðanir og honum þarf að finnast gaman að tala við mig um næstum allt. Hann er ekki mikið fyrir að horfa á sjónvarp. Hann þarf að sjá í gegnum mig og má ekki vera hræddur við mig. Hann þarf að vera devoted dreki, heiðarlegur, sanngjarn og raunsær. Ákveðinn. Með húmor. Klár. Sannarlega minn, og ef hann er allt þetta fær hann í staðinn hjartað mitt, einlæga aðdáun mína, stuðning og tryggð.

Hann þarf ekki að kunna að fljúga, en hann þarf að vera one hell of a driver.
hehehe

Hann þarf að skilja vélar og hugsa rökrétt. Hann þarf ekki að vera efnaður en hann þarf að geta séð fyrir sér og hann þarf að hafa efni á að gera eitthvað skemmtilegt með mér annað slagið. Hann verður að kunna að meta stór brjóst. Og hann má ekki vera svo mikill pappakassi að hann geti ekki gólað á tunglið með mér þegar það er risastórt og fallegt.

Hann þarf að kunna að láta mér líða eins og ég sé falleg. Líka þegar ég er veik og lítil. Og hann þarf að vera on my side.

Þetta eru kröfurnar. Ég hef bara einu sinni fallið fyrir útliti karlmanns, það sem ég fell fyrir eru gáfur, persónuleiki og hæfileikar.

Hvað líkamsbyggingu varðar þá má hann ekki vera með minni rass en ég og ekki vera með stærri brjóst.

Þá held ég að þetta sé komið.

Óraunhæft?

Hann: hæ
Anna: nei hæ, ert þú ekki á árshátíð?
Hann: jú, ég er bara að hringja til að vita hvort eitthvað er búið að gerast?
Anna: gerast? Það gerist aldrei neitt hjá mér
Hann: neinei, ég veit. Þetta segirðu alltaf. "Það gerist aldrei neitt í þessum útkjálka" og svo allt í einu manstu að þú ert að fara á tvö deit á morgun og til útlanda með einhverjum í næsta mánuði! Eða næstum því..
Anna: já heyrðu, ég fékk bónorð áðan
Hann: jÁ! EKKERT að gerast!!
Anna: já nei þetta var frá vinkonu minni og ég sagði nei
Hann: er nú ekki óþarfi að ýta þessu útaf borðinu svona alveg strax?
Anna: hvað meinarðu?
Hann: ég meina bara að þú gætir nú alveg kannað þetta
Anna: en ég er ekki lesbísk
Hann: þú veist ekkert um það
Anna: (í hláturskasti)
Hann: hvað veistu um það í alvöru? hefurðu prufað?
Anna: nei ég hef ekki prufað. Ég hef ekki prufað að drekka málningu heldur, ætti ég að prufa það?
Hann: nú jæja..... og er ekkert annað búið að gerast?
Anna: nei ekki neitt

Hérna fór sambandið að versna og á endanum slitnaði sambandið. Hann hringdi aftur innan mínútu..

Hann: er eitthvað búið að gerast núna?

Hann er svo dásamlegur.

Og hvað haldiði! Rétt í þessu kom komment frá manni sem skilur mig!

Það er allt að gerast.

Þegar við vorum búin að tala saman x lengi þá spurði hann hvort ég væri nokkuð búin að.. norna eitthvað yfir hann. Af því hann hafði ekki skemmt sér svona vel lengi.

Nei. Ég nornaði ekkert yfir hann. Mér var hinsvegar sagt um daginn að ég þyrfti að fara að standa undir nafni sem heillanorn og kalla yfir sjálfa mig einhverja gæfu - og ég ákvað að gera það. Hvort það er hann, á eftir að koma í ljós. Það væri þá dæmi um þegar galdur heppnast á allt annan hátt en maður reiknaði með.

Ég hlakka til að sjá hvað hann kallar fram í mér þegar ég hitti hann - sem verður í byrjun vikunnar.

Og vinur minn sem hringdi í gær hafði rétt fyrir sér. Hann var bara off um ca klukkutíma.

Ég lagðist í sófann áðan og horfði uppí himininn útum gluggann. Lá svona í ca tuttugu mínútur og hugsaði. Á meðan var þvílík traffík af fuglum fyrir utan og á svölunum að ég var farin að bíða eftir að sjá talandi íkorna eða ég myndi bresta í söng..

Ég fór að sækja son minn til vinar síns í dag. Mamma vinarins sagði mér að um morguninn hafði yngsta barnið, eins árs, kúkað á sig og pabbinn á heimilinu ætlaði að kalla á hjálp við að vildi ekki skipta á henni.

Þá heyrðist í Dodda: "Show some responsibility man"

Ef þið vitið ekki hvað á að gera í ESB málum en hafið áhuga á að kynna ykkur umræður á vitrænu leveli um málið, bæði frá ESB sinnum og fólki sem er ekkert yfir sig hrifið, lesið þetta blogg hans Egils í Brimborg og kommentin.

Getur einhver rifjað upp fyrir mér hvað Samfylkingin ætlar að gera ef niðurstaðan verður ekki ESB?

Eða.. var þetta bara svona ein ríkis lausn sem átti að redda öllu?

Var að koma frá sérfræðingnum sem var að klára að ganga frá tönninni sem reyndist lagi í skurðaðgerðinni þegar hann var að fara að fjarlægja hana. "Ranga tönnin".

Það er komin dagsetning á hvenær ég fer í lengri aðgerð sem innifelur, m.a. beinígræðslu. Það verður 23. júní, daginn eftir afmæli sonar míns.

Sérfræðingurinn lét bóka mig í aðgerð klukkan ellefu svo hann hafi daginn fyrir sér. Ég mæti hinsvegar klukkan hálf tíu til að fá dóp sem rænir mig allri meðvitund á meðan á þessu stendur. Ég hef nákvæmlega engan áhuga á að vera vakandi á meðan hann er að þessu.

Þetta er fyrsti hluti.

Ég hafði ekki rænu á að spyrja hann hvað ég verð lengi að jafna mig eftir þetta. Á meðan hann var að telja upp það sem hann mun gera í aðgerðinni stóð ég bara þarna stjörf af hræðslu.

Í raun er ég mjög heppin að hann hafi fundið uppruna sýkingarinnar áður en hún færði sig uppí heila og ég er ennþá ekki búin að jafna mig alveg eftir þessi veikindi síðasta haust, þó ég verði auðvitað sterkari með hverjum deginum.

Næsta aðgerð á eftir, og vonandi sú síðasta, verður ekki fyrr en hálfu ári eftir þessa aðgerð - EF allt gengur eins og í sögu.

Ég hef sem betur fer enga ástæðu til að halda að þetta ganga eitthvað öðruvísi en mjög vel.

Leiður misskilningur átti sér stað þegar ég skrifaði "Komdu á svarta fáknum, mér leiðast hvítir hestar og bílar." í komment hér um daginn.

Í dag var mér gerð grein fyrir þessu þegar ónefndur karlmaður hringdi í mig í miklu uppnámi og spurði hvort þetta væri satt, hvort mér leiddist í alvöru bílar og hvort allt það fallega og ástríka sem ég er búin að skrifa um bíla í gegnum árin sé svo bara tómt rugl.

Auðvitað er það ekki tómt rugl. Rétt hefði verið að skrifa "Komdu á svarta fáknum, mér leiðast hvítir hestar og hvítir bílar.", því mér leiðast ekki bílar - þvert á móti - ég elska bíla. Bara ekki hvíta bíla*.

Ég skal aldrei skrifa neitt svona óljóst aftur, ég lofa, og ég harma allan þann tilfinningakvíða sem þú hefur mátt þola í kjölfar þessarar rangfærslu.

Ég vona að ég komi ennþá til greina sem verndari Samtaka alvöru karlmanna sem kunna að bakka í stæði.

(af hverju er ekki löngu búið að stofna þau?)

*Ef ég hitti mann sem er allt sem ég óskaði mér, fyrir utan að hann á hvítan bíl, myndi ég mjög sennilega sjá í gegnum fingur mér með það mál, enda er ég komin á þann aldur að það eru allir með einhvern pakka á bakinu.

Ef hann er með minni rass en ég og stærri brjóst hinsvegar.... það þarf ekkert að ræða það neitt frekar. Þessi atriði eru non negotiable.

Ég gerði samning við mann um að hitta hann og segja honum þrjár sögur um mig. Ein á að vera lygi og hann á að geta hvaða saga það er.

Hvort sem þið trúið því eða ekki.. þá DETTUR MÉR ENGIN LYGASAGA Í HUG UM MIG!

Og ég er að falla á tíma!

Komin með lygasögu.

Allar sögurnar eru ótrúlegar þó bara ein þeirra sé lygi og það verður fróðlegt að sjá hvort hann spotti hvenær ég er að ljúga.

Og vice versa.

Maðurinn sem hringdi á laugardagskvöldið. Til að spyrja hvort eitthvað væri búið að gerast. Og maðurinn sem bauð mér á stefnumót. Þessir menn voru á sömu árshátíðinni.

Á sama tíma og annar þeirra, sem er góður vinur minn, hringdi og spurði hvort eitthvað væri búið að gerast. Var hinn með laptoppinn uppá herbergi (þetta var á hóteli útá landi) að semja póst til mín og bjóða mér út. Hvorugur hafði hugmynd um að hinn tengdist mér á nokkurn hátt.

Eftirá að hyggja er í raun merkilegt að hann vilji hitta mig aftur. Allar sögurnar (sem voru sex eða sjö þegar upp var staðið) sem ég sagði fjölluðu um aðferðir sem ég hef notað til að verjast karlmönnum. Sex ára í fyrstu sögunni. 35 í þeirri nýjustu.

Þegar hann benti mér á þetta fattaði ég strax hvað hann var að meina - og það var ekki að ég hafi valið þessar sögur meðvitað.

Og þetta var svona.. "best of".

Anna says: i went on a date last night
Anna says: he made me prepare three stories about me
Anna says: sorry, four
Anna says: three were supposed to be the truth
Anna says: one a lie
Anna says: all the stories i told him were about how i fight off guys
Anna says: started when i was six
Anna says: to the present day
Anna says: he asked me about this, why the stories were all about this
Anna says: i need a dragon
xxx says: you need a dragon slayer surely
Anna says: dragon slayer?
Anna says: why
Anna says: there is no dragon!
xxx says: well
xxx says: usually if you're fighting things off you need them slayed
xxx says: i thought the men were dragons
xxx says: who come to steal the girl
xxx says: and eat her
xxx says: you don't want to be stolen and eaten?
xxx says: or you do?
Anna says: no
Anna says: i want to be loved
xxx says:
Anna says: in peace
xxx says: i don't think a dragon can love
xxx says: or bring peace
xxx says: they burn things
Anna says: i don't need to get burned
xxx says: and sleep on the gold they steal
Anna says: so what the hell do i need then?
xxx says: seems pretty obvious to me

Anna says: i hate this
xxx says: i know

Anna says: veistu ég nenni ekki að tala um þetta lengur
xxx says: en þú mátt samt ekki reikna með að það gerist alltaf það sama
Anna says: hverju á ég þá að reikna með?
Anna says: geturðu sagt mér það?
Anna says: hverju á ég að reikna með?

Anna says: hverju á ég að reikna með?
xxx says: ég veit það ekki
Anna says: ...

xxx says: hvað ætlarðu að gera?
Anna says: lay low
Anna says: krossleggja fingur
Anna says: vona að ég beri gæfu til þess að gera rétt næst
xxx says: hvað með deitið?
Anna says: flottur maður, yndislegt stefnumót
Anna says: rangur tími
xxx says: skil þig

Anna says: ég er meidd
Anna says: lost
Anna says: veit ekki hvað má og hvað má ekki
Anna says: þori ekki að gefa af mér
Anna says: þori ekki að hold back
Anna says: hvorugt virkar
xxx says: æ elsku dúllan mín
xxx says: verður í lagi með þig?
Anna says: já það verður í lagi með mig
xxx says: gefðu þér bara góðan tíma
xxx says: í alvöru
Anna says: það gerist af sjálfu sér

Var að koma úr bíó. Sá mynd sem lýsir aðferð sem myndi eyða einelti í skólum, alveg: "Let the right one in" (Låt den rätte komma in).

Það er sársaukalaust af minni hálfu að nota vampírur gegn einelti. Ég held að börn sem kvelja önnur börn eigi mjög bágt og ég held að þau eigi það oft út ævina. Það réttlætir ekki að þau níðist á öðrum.

Annars fannst mér skrítið að horfa á þessa mynd vegna þess að þó að ég hafi hvorki verið vampíra né drepið fólk þegar ég var lítil, þá var ég oft ein eins og þessi stelpa. Átti líka erfitt með að sofa á næturna og sat stundum ein útí glugga og horfði út í nóttina.

Fyrir tíma Internetsins.

Mér fannst þessi mynd falleg, þrátt fyrir blóð og morð.
Svona er maður skrítinn.

Ég er búin að vera í tjóni undanfarið en það er búið að vera öðruvísi en venjulega. Venjulega græt ég og græt og vorkenni mér alveg langt útfyrir Schengen-svæðið. Spæni upp klósettpappír og servíettum og fæ sár á nefið.

Ekki núna. Ég er eiginlega búin að vera frosin, hálf numb.

Þetta er reyndar ekki í fyrsta skipti sem ég bregst svona við og þá kom gráturinn ekki fyrr en sextán árum síðar. Tek þetta sennilega út á elliheimilinu. En í þetta skipti er ég ekki bara numb, ég er líka búin að vera alveg ofboðslega reið. Hélt að mér væri óhætt þegar það var ekki þannig.

Eina vitræna leiðin sem ég sá út úr þessu var að fá að vita og skilja hvað gerðist, því ég skildi það ekki, svo ég bað hann að hitta mig og nú bæði veit ég hvað gerðist og ég skil það. Af því ég er ekki insane vissi ég að ég hlaut að eiga þátt í því hvernig fór og nú veit ég hver minn þáttur var. Ég á sennilega aldrei eftir að vita hvort það hefði virkað að taka hina leiðina en fyrir mig eru þetta mjög verðmætar upplýsingar sem munu nýtast mér þegar ég er tilbúin að reyna aftur.

Og þetta er í það minnsta staðfesting á því að mér hefur farið fram og ég er ekki jafn vanhæf og ég hélt að ég væri. Mennirnir sem ég finn eru betri. Mennirnir sem ég vel, eru betri og nær því að vera það sem ég vil en þeir voru áður. Ég get talað við þá og þeir geta svarað spurningunum mínum. Þeir segja mér meira að segja satt, líka þó þeir viti að það sé sárt og komi ekkert sérlega vel út fyrir þá.

Þegar ég kom tók hann utanum mig og við stóðum lengi og heldum utanum hvort annað. Tvær hræddar sálir sem voru svo close, en fóru á mis vegna gamalla meiðsla.

Hann sagði að ég væri "the sane choice" og gerði mér tilboð sem ég hefði tekið fyrir fimm árum síðan. Ég get ekki tekið þessu tilboði. Það er ekki nóg að vera the sane choice þegar það sem þú þarft að vera er: the right choice.

Það segir mér bara að hann er ekki vitlaus - og ég vissi það fyrir.

ennþá meidd
minna lost
og veit aðeins meira um hvað má og hvað má ekki

Ísland mun vinna Eurovision í ár. Það hefur engin efni á að halda þessa keppni í kreppunni og þess vegna verður þessu ýtt yfir á okkur.

Bastards.

Fór í partí í gærkvöldi með lyfjafræðingum. Rétt um ellefu fékk ég símtal frá vini mínum sem var staddur í öðru partíi og þurfti að komast á hótel í bænum, spurði hvort ég væri til í að koma með.

Þegar við komum á staðinn staðinn tók ég strax eftir manni sem stóð uppvið barinn og þegar ég var um það bil að ganga framhjá honum tók hann létt í öxlina á mér, brosti og sagði "you must be she". Ég brosti kurteislega til baka og byrjaði að útskýra að ég væri ekki "she" - þegar ég sá hvað hann hafði gaman að þessu. Hann var ekki að taka feil á mér og neinni annarri. Hann var bara að gefa mér undir fótinn.

Þetta var hann Tony, eða Anton Viguerie, eins og stendur á nafnspjaldinu hans. Á eftir er hann að fara útúr bænum í dagsferð með fólkinu sem hann er með og hann er búinn að bjóða mér að koma með þeim.

Ég sagðist myndi gefa honum svar í dag, fyrir klukkan ellefu (þau leggja af stað klukkan tólf).

Hann segist ætla að vera á landinu fram á fimmtudag og ég hugsa að það sé lygi. Reikna með að hann fari í síðasta lagi á mánudagsmorgun, jafnvel seint á sunnudaginn. Hann gæti verið akkúrat það sem þarf til að fá mig til að gleyma því að ég var farin að sjá mig í hillingum með svuntu að hengja upp þvott útí garði. Hann er sennilega player dauðans þó hann sé ekkert sérlega íþróttamannslega vaxinn þá er hann með svo mikið shitload af sjálfstrausti og hann er svo fokking cool þessi maður að það er hrein unun að horfa á hann.

Kosturinn við að deita fávita er að þá veit maður nákvæmlega að hverju maður gengur og reiknar ekki með neinu öðru. Maður þarf samt að passa sig, þeir geta brennt - ef maður vogar sér að reikna með einhverju öðru en nákvæmlega engu. En þegar ég er meðvituð um að það sé verið að veiða mig og þegar svona háþróuð vopn eru notuð þá fer ég í predator mode. Þó ég hafi ekki verið að æfa í þessari deild nýlega - eða taldi mig ekki vera að því, þá býr maður alltaf að gamalli reynslu. Ég hef hitt svo margar útgáfur af þessum manni áður. Bara aldrei svona.. delux.

Það er samt eitt skemmtilegra en að hitta predator og það er að hitta predator sem vill leika þó hann sé búinn að átta sig á því að hann er að er búinn að hitta á annan predator. Við þannig aðstæður verður til þögult samkomulag. Við vitum bæði hvað við höfum að bjóða hvoru öðru. Þurfum ekki að ræða það - rat level. Hann er ekki prins eða dreki eða whatever. Hann er karlmaður og ég er bráðin. Allavega í gærkvöldi og mögulega fram á sunnudag.

Auk þess er ég engu betri en hann. Mér leiðist líka og ég hef nákvæmlega ekkert mikilvægara að gera.

Það er ómetanlegur hæfileiki að kunna að segja réttu hlutina á réttum stöðum. Kunna á þagnir, kunna að brosa rétt. Sitja rétt. Hann er með fullkomnar hendur og ég var ekki búin að tala við hann í korter þegar ég var farin að sjá þær fyrir mér á líkamanum mínum og ég þori að veðja að hann hafi vitað þegar ég byrjaði að hugsa um það - ég þori líka að veðja að það hafi verið ástæðan fyrir því að hann stóð aldrei upp eftir að við vorum búin að fá okkur sæti. Ætla ekki einu sinni að fara útí það sem hann var að sjá fyrir sér á meðan við töluðum saman. Og ég veit að hann vissi að ég vissi það.

Ætli það gangi þvert á mannréttindasáttmála sameinuðu þjóðanna ef maður notar útlendinga sem afþreyingarefni?

En ef útlendingurinn er að því líka?

Á leiðinni heim af hótelinu hringdi ég í annan vin minn. Ég heyrði hann hrista hausinn í gegnum símann, sagði að þetta væri tótal rugl og ég ætti ekki einu sinni að pæla í að fara í þessa ferð.

Mér finnst það ekki sanngjarnt.
Hann fer ekki einn að sofa á hverri nóttu.

Veit vel að það væri skynsamlegast að gera ekkert.
Hver nennir að gera það sem er skynsamlegast endalaust?

Fuck it.

Hann bauð mér ekki í neina ferð. Self destructive hliðin á mér skrifaði þessa færslu í nótt þegar ég kom heim. Ég er lítil og blá og þarf á einhverju allt öðru að halda en fávita sem langar að kynnast brjóstunum á mér betur.

Þetta var samt mjög flottur maður og æstur í að láta mig fá nafnspjaldið sitt. Kannski er hann ekki einu sinni fáviti. Ég hef bara um annað að hugsa akkúrat núna.

Ég á vin sem er með saying sem hann skammstafar: WWAD. Þýðir "What Would Anna Do". Þegar hann er í aðstæðum þar sem hann þarf að taka ákvörðun spyr hann sig að þessu.

Ég þarf að kanna hvort líf hans hefur eitthvað batnað eftir að hann tók þetta upp.

Ég er búin að vera hálf lasin í dag. Dreymdi alveg mongo asnalegan draum í sófanum áðan.

Síðustu 24 tímana er ég búin að borða beyglu með gúrku og hálfa franska pulsu. Þetta með matarlystina er ekkert að lagast.

Í morgun hringdi maður sem hefur hagað sér eins og kanína undanfarið. Hann stekkur uppúr hatti annað slagið og hristir sig, stekkur svo ofaní hattinn aftur og hverfur í einhvern tíma. Hann nær mér aldrei eins og ég var og ég sagði honum það.

Ég fór að gráta þegar ég talaði við hann, sem hefði ekki gerst ef hann hefði staðið fyrir framan mig. Það gerðist þegar ég útskýrði fyrir honum hvað það er erfitt að skilja svona hegðun eins og hann sýndi þegar við vorum saman. Hann sagði allt rétt við mig en sinnti mér hinsvegar ekki. Var ekki til staðar fyrir mig þegar ég þurfti á honum að halda. Ég var með eitthvað illusion af einhverju góðu sem ég gat samt aldrei snert eða fundið.

Ég myndi skilja það ef menn væru að klikka á einhverju öðru en grundvallaratriðum, það er ekki eins og ég reikni með að menn séu fullkomnir. En ég hef ákveðið að hætta að reyna að skilja neitt af þessu og forðast aðstæður sem gætu gert kröfu á að ég þurfi að skilja hegðun karlmanna. Einu kröfurnar sem ég geri núna er að vera látin í friði.

Ég vona svo heitt og innilega að það verði gott veður á morgun. Er að hugsa um að fara útúr bænum, Borgarfjarðarmegin. Bara keyra. Stoppa einhversstaðar og liggja í grasinu. Plana vinnuvikuna. Reyna að borða eitthvað áður en ég hryn niður.

Basic stöff.

Ég horfði á stigagjöfina í Eurovision í gær. Og lagið sem stendur uppúr hjá mér eftir gærkvöldið er lag með Bo Halldórs og var í auglýsingu.

yfir fullan sal af fólki
þar sem freyðir gullið vín
gegnum haf af hundrað brosum
mun ég horf' í augu þín

Elska þetta lag og það fær mig alltaf til að brosa.

Setning dagsins er tvímælalaust "if it feels like fate, it's probably stalking".

Vaknaði, keyrði í hvalfjörð og lá í grasinu þegar maðurinn sem lét mig fá nafnspjaldið sitt á föstudaginn gekk fram á mig. Hann sagði að þetta væru örlög. Ég sagði "if it feels like fate, it's probably stalking". Hann hló bara, sagði að ef hann myndi hitta mig aftur á þessum tíma sem hann er á landinu þá yrði ég að koma með honum út að borða. Ég brosti bara. Það eru litlar líkur á því að við hittumst aftur, þar sem ég fer sjaldan út í miðri viku.

Úr Hvalfirðinum fór ég í suburbíu til vinar míns og lá í grasinu í garðinum hjá honum - fattaði að ég er búin að klúðra þessu big time. Ég myndi fúnkera í svona suburbíu lífi. Hrikalega var þetta nice.

Fór að hnerra eins og ég veit ekki hvað, endaði heima uppí sófa að drepast og steinsofnaði.

Vaknaði í kvöld með matarlyst í fyrsta skipti í langan tíma svo ég eldaði fyrir mig og borðaði, fór svo og hljóp 2 km.

Nokkuð gott bara.

Ég drap geitungadrottningu sem ég fann útí glugga í dag, huge hlussu. Ég leit á þetta sem fyrirbyggjandi aðgerð frekar en kaldryfjað morð - þó ég hafi ekki fellt eitt tár yfir henni. Nú verður einu geitungabúinu færra. Býflugan sem er í glugganum hjá mér núna fær hinsvegar að lifa. Mér finnst hún sæt. Er búin að bjóða henni að gista.

Þetta er anna.is, signing off.

For now.

Over and out.