Fimmtudagur, 02. apríl 2009
Ég sat í leigubíl í morgun á leiðinni í vinnuna þegar síminn minn hringdi. Þetta var kona sem ég þekki, en ekkert mjög vel. Hún spurði hvort ég væri bíllaus og ég sagði já. Þá sagðist hún hafa bíl ef ég vildi fá hann lánaðann. Ég varð svo hissa að ég missti hálfpartinn málið og hún heyrði það. "Jaaa", sagði ég en hún greip frammí fyrir mér.
"Ég var einu sinni einstæð móðir líka, Anna."
Og það varð þögn.
Með þessari setningu sló hún öll vopn úr höndunum á mér. Það var eitthvað við hvernig hún sagði þetta sem sagði mér að hún hefur verið á sama stað og ég er núna og skilur hvernig mér líður. Það að vera einstæð móðir getur þýtt margt, og þessi kona skilur hvernig það er fyrir mig.
Ég þáði boðið en svo kom í ljós að ég þurfti þess ekki þar sem ég er búin að fá bílinn aftur og ég er svo pissed off að ég get ekki tjáð mig um það mál akkúrat núna - ekki spyrja.
Hinsvegar.. fyrst ég er komin á bílinn aftur er ég í aðstöðu til að halda áfram með það sem ég var byrjuð að gera og það mun sennilega þýða minni og minni viðveru hér. Ég var búin að ákveða að útskrifa mig áramótin 09/10, og það gerist ekki nema með því að takast á við það sem ég er að flýja með því að koma hingað.
Það er bara þannig..