Fimmtudagur, 09. apríl 2009
Hann sá myndina af mér í sófanum í dúnúlpu og undir sæng og sagði að ég liti út eins og prinsessa.
Ég sagði honum að ég er prinsessa, en, búin að týna drekanum mínum. Og það er þess vegna sem engum heilvita manni dettur í hug að það sé nein ástæða til að bjarga mér - sem er misskilningur, ég þarfnast einmitt mjög björgunar.
Svo sagði ég honum að ef ég fyndi þennan dreka aftur myndi ég láta aflífa hann fyrir að sinna ekki starfinu sínu.
Af hverju virðist dót vera það eina sem fjölgar sér í minni návist?