Fimmtudagur, 26. mars 2009
Ég blogga vegna þess að ég hef þörf fyrir að deila lífi mínu með einhverjum og á meðan ég hef ekki einhvern til að deila lífi mínum með þá deili ég því með öllum og fæ nóg til baka til að gera mig "content".
Ef ég stæði frammi fyrir vali, þá myndi ég sennilega velja að blogga ekki.
Ég hef alltaf haft á tilfinningunni að ég verði fjörgömul kelling einhvertíma, þangað til fyrir ári síðan. Þá fór þessi mynd að dofna. Núna get ég eiginlega ekki séð mig sem mjög gamla konu og það er ekki vegna þess að ég sé hrædd við að eldast. Mér finnst mjög eftirsóknarvert að verða gamall. Ég held að ég sé hætt að sjá mig fyrir mér þannig vegna þess að mig langar ekki að verða mjög gömul ef ég verð ein.
96 var markmiðið. Ég geri mér ekki grein fyrir hversu langt niður ég er komin. 58? Ég get ekki einu sinni séð mig fyrir mér á þeim aldri, ég hætti að sjá miklu fyrr. Það er eins og það sé búið að klippa 96 ára gömlu konuna úr hausnum á mér.
Mér finnst þetta mjög merkilegt því ég sá hana svo ljóslifandi fyrir mér, áður en hún hvarf.

Á myndinni er ég 96 ára að ganga í grasinu á Ægissíðunni. Ég brosi og veifa í áttina að myndavélinni.
Af hverju sé ég mig ekki?