Mánudagur..
Mánudagur, 23. mars 2009
Ég fór í nudd í dag og hélt að hún ætlaði að drepa mig á tímabili. Ég er stress-klessa. Leið ekkert lítið vel þegar hún var búin og finnst eins og húðin á fótunum á mér sé út einhverju súper mjúku eitthvað.
No sooner byrja ég að lifa heilsusamlega en ég steypist út í bólum. Nei ég lýg þessu, þetta byrjaði áður - eiginlega um leið og ég fór að HUGSA um að skipta yfir í heilsusamlegt líferni!
Og nei, þetta er ekki húðin að hreinsa sig, það hefur verið afsannað. Þetta eru hormónabólur. Ég er 37 ára gelgja. Lausnin á þessu virðist einföld: ég þarf að sætta mig við að vera með bólur. Það ætlar greinilega ekkert að verða neitt öðruvísi og þar sem ég er ekki að reyna að impressa neinn þá skiptir það í raun engu máli - þó mér þætti vissulega skemmtilegra að vera laus við þennan viðbjóð. Ég ætla ekki aftur á þennan lyfjakúr. Ég hef enga trú á að það geri nokkuð fyrir mig.
Og áhugavert. Þessar bólur eru bara í andlitinu á mér, þar sem allir geta örugglega séð þær. Af hverju get ég nú ekki fengið þetta á bakið? Það horfir aldrei neinn á bakið á mér, ekki einu sinni ég!
Helgin var góð og fór í tiltekt, ræktina og afslöppun (samt er ég stress-klessa?). Horfði í kvöld á tvo þætti með desperate housewives og fór svo snemma að sofa.
Í dag var hringt í mig frá japanska sendiráðinu, viðtal klukkan ellefu á miðvikudaginn.
Jesss!