Miðvikudagur, 04. mars 2009
Í dag varð mér loksins ljóst að þetta er ég, ekki karlmenn. Það er mér að kenna að karlmenn verða eins og þeir verða þegar þeir eru með mér eins og mig hefur reyndar grunað lengi vegna þess að það meikar ekkert sense að kenna þeim um þetta allt saman, ég veit að það eru ekki allir menn vonlausir og ég veit að ég hef verið með frekar lítið vonlausum mönnum, þó þeir hafi ekki virkað með mér.
- en það sem meira er.. ég áttaði mig á nákvæmlega hvað það er sem ég geri - sem aftur veldur því að 100% maður hættir að vera það þegar hann er með mér.
YES!
Ohhh hvað ég hef þráð lengi að komast að þessu.
Ég náði þessu fyrir fertugt. Mér finnst það nú bara nokkuð gott.
Nú þegar ég veit hvað ég er að gera rangt, þá er spurningin.. get ég hætt að gera þetta? Eina leiðin til að komast að því er að verða ástfangin og ég sé frammá að hafa tíma til þess eftir ca tvo mánuði.
Lítur út fyrir að þetta verði magnað ár.