Sunnudagur, 08. febrúar 2009
Hann ýtti létt í öxlina á mér, benti mér á að koma. Þegar ég kom sá ég að hann er með hring.
Anna: þú ert giftur.
Hann: nei.. já
Hann: þú ert líka miklu eldri en ég
Anna: hvað ertu gamall?
Hann: þú ert elsta kona sem ég.. sem mig langar til að..
Hann sagði það ekki upphátt en ég vissi hvernig setningin endaði.
Anna: viltu hjálpa mér?
Hann: hvað viltu að ég geri?
Anna: segðu mér af hverju. Ég þarf að vita það.
Hann: ég veit það ekki. Þú ert bara svo..
Hann gat ekki svarð spurningunni.
----
Þegar ég kom inn á staðinn voru þeir að taka lagið Creep. Ég horfði í kringum mig, heyrði:
What the hell am I doin' here?
I don't belong here
Ég snéri við og fór út. Fann leigubíl strax. Bað hann um að fara með mig á Hagamel 53. Í útvarpinu söng Paul McCartney lagði "no more lonely nights"
Bílstjórinn reyndi ekki að tala við mig alla leiðina heim og hann keyrði mjög hratt, sem mér þótti vænt um. Sennilega sá hann í baksýnisspeglinum að ég var að gráta.
Ég er kvenkyns.. thing.. eitthvað. Ég velti fyrir mér á leiðinni heim hvort það yrði jafnt ömurlegt að vera orðin of gömul til að hafa það sem ég hef. Og ég veit það ekki. Það er nógu ömurlegt að hafa það ennþá.
Og já, ég er að vorkenna sjálfri mér. Ef þú hefur eitthvað útá það að setja geturðu hoppað uppí rassgatið á þér.
Þegar maður vill annað og meira verður þetta þreytt.