Fimmtudagur, 19. febrúar 2009
Stundum fer ég í sleik - megasleik jafnvel - en til þess að ég nenni því þarf helst að vera ljóst fyrirfram hver útkoman á að vera. Markmiðið þarf að vera skýrt og megintilgangurinn ljós. Þegar ég er í sleik klukkutímum saman án þess að færast nokkuð nær markmiðinu, þá hætti ég og fer heim.
Ég kalla: "að fara á fund" - "að fara í sleik".
Ég hef nákvæmlega sömu afstöðu til kossa og funda, ef engin ætlar að leggja á sig vinnu við að taka þetta alla leið, þá hreinlega nenni ég þessu ekki.
Almenn afstaða mín til funda er að það eigi að stunda sem minnst af þeim. Mér finnst fundir oft óhugnanlega boring. Vinnufundir, þar sem búið er að ákveða fyrirfram hvað á að gera og hverju fundurinn á að skila, þannig fundum nenni ég að taka þátt í. Upplýsingafundir eru reyndar í lagi líka og stundum nauðsynlegir, en hafa þá to the point og ekkert kjaftæði.
Þetta þýðir samt ekki að mér finnist leiðinlegt að tala við fólk. Ég held að þetta snúist meira um að þegar ég hef verið kölluð á einhvern stað, til að tala um eða gera eitthvað ákveðið, þá verð ég pissed off ef engin ætlar að tala um eða gera nákvæmlega það.
Kossar aftur á móti eru eitthvað sem mér finnst að fólk ætti að stunda oft og lengi.
En eins og á fundum þá kemur alltaf þessi tímapunktur sem þú þarft að spyrja þig hvort þessi fundur er kjaftæði eða hvort sá sem þú ert á fundinum með ætli að klára dæmið með þér.
Ef ég er búin að vera í sleik með einhverjum og í einhvern tíma, þá eru allar líkur á því að ég vilji taka þetta alla leið.

Annars væri ég löngu farin heim að sofa.