ravings of a lunatic: Drottinn minn..

Drottinn minn..

Þriðjudagur, 17. febrúar 2009

Rétt um klukkan tvö í dag var hringt í mig úr móttökunni í vinnunni og mér tilkynnt að þarna væri maður sem vildi ná tali af mér. Konan í móttökunni hljómaði undarlega svo ég reiknaði með því að þetta væri Davíð að biðja mig að segja Margeiri vinsamlega að hætta að syngja uppörvandi baráttusöngva inná talhólfið í símanum hans. Það var bara tímaspursmál um hvenær maðurinn fengi nóg af þessu.

Maðurinn í móttökunni var ekki Davíð.

Maðurinn í móttökunni var hrikalega hávaxinn, þrekinn, með sólgleraugu og stuttermabol. Þegar ég sá hann snarstoppaði ég í stiganum og það fyrsta sem mér datt í hug að gera var að reyna að komast út bakdyramegin. Varð litið útum gluggana í glerhýsinu. Þar sá ég tvo menn á stuttermabol með sólgleraugu í rokinu. Einn vinkaði mér.

Fokk.

Ég ákvað að tala við manninn í móttökunni, fór niður og hann sagðist þurfa að fá mig lánaða aðeins, tók svo undir handlegginn á mér og hálf dró mig út í stóran svartan bíl. Hendi mér afturí, beint í fangið á öðrum sólgleraugnagæja sem setti eitthvað drasl yfir höfuðið á mér og hélt höndunum á mér fyrir aftan bak. Næsta sem ég fann var að bíllinn spólaði af stað.

Þegar maður er screwed þá er stundum best að halda sér bara saman, og ég tók ákvörðun um að gera nákvæmlega það. Þó mig dauðlangaði að öskra á þá fyrir að klessa hárið á mér svona niður. Það er ekki á hverjum degi sem ég blæs á mér hárið.

Þegar bíllinn stoppaði var mér hent út og þegar ég fjarlægði þessa hettu af hausnum eða hvað sem þetta var, áttaði ég mig á því að ég stóð fyrir utan heima hjá mér. Við hlið mér stóð maður með sólgleraugu sem vísaði mér inn og fylgdi mér upp. Nú stendur hann fyrir utan hurðina mína og meinar mér útgöngu. Ég hringdi í lögguna en þeir hótuðu að gasa mig ef ég væri með einhver læti.

Allt eins.

Það vantar ekki dramatíkina. Allt þetta til að láta mig vita að hann væri kominn aftur.

Það er eins gott að mér verði refsað.

| anna | 17:58 |

comments