Sunnudagur, 04. janúar 2009
Hann sendi mér póst í kvöld, er kominn heim aftur.

Venjulega er hann brosandi á myndum eđa alveg nútral svo ég var forvitin ađ vita hver tók myndina ţví mér finnst hann svo pirrađur á svipinn og ég vil vita hver/hvađ kallar fram ţetta lúkk - ţar sem ţađ gćti mögulega veriđ eitthvađ sem ég fć ţörf fyrir ađ gera í framtíđinni. Kannski var hann svona á svipinn ţegar ég hitti hann. Ţađ gćti vissulega útskýrt af hverju ég fékk svona sterkt á tilfinninguna ađ ég ćtti eitthvađ vantalađ viđ hann.
Vinur hans tók myndina. Ég sagđi honum ađ mér fyndist hann líta út eins og hann vćri massa pirrađur ţarna, útí myndatökumanninn. Hann var impressed, ţví ţessi vinur hans var ađ gera hann geđveikann og hann var massa pirrađur útí hann ţegar myndin var tekin. Ţetta reyndist skársta myndin af honum úr allri ferđinni ţví vinurinn tók víst svo arfa slappar myndir.
Hann blístrar ţegar honum líđur vel, en hann gerir sér enga grein fyrir ţví sjálfur.
Mér finnst notalegt ţegar hann blístrar ţví ţá veit ég ađ honum líđur vel. Alveg eins og mér finnst notalegt ţegar vinkona mín sönglar stundum ţegar hún eldar.