Laugardagur, 06. desember 2008
Á blúskvöldinu laut fólk höfði og minntist Rúnars Júlíussonar sem lést aðfaranótt föstudagsins 5. desember.
Hann var engum líkur þessi maður.
Blúskvöldið var mjög vel heppnað. Margir sem tóku þátt síðast tóku þátt aftur núna og það bættust söngvarar í hópinn. Feimnisleg falleg stelpa steig á sviðið í grænbláum kjól og söng lög eftir Gary Moore og Tracy Chapman svoleiðis sundur og saman. Hljómsveitin er orðin svo þétt að þegar þeir djamma af fingrum fram þá getur maður ekki annað en slegið taktinn með eða klappað. Það vantar sko ekkert mojo í þetta band, það er á hreinu.
Magnað að þetta sé allt innanbúðarfólk hjá Marel.
Ég er búin að vera hálf ringluð undanfarið og er sennilega orðin hálf þunglynd. Er búin að fara í gegnum lýjandi veikindi og fékk sennilega áfall þarna um daginn.
Þegar ég fékk fréttir af því að Rúnar Júl væri dáinn sat ég stjörf í ca mínútu í stólnum í vinnunni. Þó ég hafi ekki þekkt manninn neitt persónulega þá þekki ég mann sem tengist honum. Merkilegt hvernig mannslíf setur hlutina stundum í samhengi.
Blús kvöldið gaf mér orku. Það þurfti ekkert minna en sal fullan af fólki í stuði til að koma inn smá hleðslu í batteríið.