 |
|
|
|
 |
Líkið í sófanum
Miðvikudagur, 12. nóvember 2008
Ég hef verið að tala við krakkana um gærdaginn, þ.e. hvað gerðist eftir að ég kom heim úr aðgerðinni, því ég man ekkert eftir því að hafa komið heim. Einkasonurinn sagði að ég hefði komið með afa Úlf, og að göngulag mitt hefði verið eins og hjá róna. Afi Úlfur sagði honum að ég hefði fengið lyf svo þetta væri eðlilegt. Ég lagðist í sófann, rétti einkasyninum gleraugun og bað hann að setja þau á borðið. Þegar hann hafði gert það leit hann á mig og þá var ég sofnuð. Vinur hans kom í heimsókn. Hann og einkasonurinn ákváðu að horfa á bíómynd í sjónvarpinu. Einkasonurinn kom sér fyrir í sófanum hjá mér og vinur hans spurði hvort það væri allt í lagi með mig. Einkasonurinn ýtti í mig. Engin viðbrögð. Ég var með hálf opin munninn og blóð á tönnunum á vörunum og smá í munnvikinu - en einkasonurinn tilkynnti að ég væri ekki köld svo ég hlyti að vera á lífi og auk þess væri ég svo dópuð að þetta væri allt í lagi. Ég á alveg eins von á því að þessi drengur fái aldrei að fara heim með syni mínum aftur eftir skóla. Þetta hefur verið öflugt stöff sem ég fékk því ég svaf frá þrjú til þrjú og frá fjögur til hádegis. Og ég ætla að leggja mig aðeins núna.. | anna | 18:03 |
comments
post a comment
|
elsku stelpan - það er "mikið á þig lagt" vonandi fer þetta allt að ganga betur - verra verður það ekki min kæra. Ég finn til með þér kær nafna. 
