Ég er farin að sofa í allt að fimmtán tíma lotum. Finnst eins og pensillínið sé að virka en svo byrjar allt aftur. Klukkan hálf þrjú á þriðjudaginn fær sérfræðingurinn vonandi hugljómun á meðan ég er í stólnum hjá honum, sér hvað er að, lagar það og allt verður eins og það á að vera.

Það sem ég hef skrifað undanfarið er stílbrot við það sem ég skrifa venjulega og nú fer ég að hætta þessu. Ég er búin að fá nóg.

Held að það sé kominn tími á flottan rækjusölumann eða bara eitthvað til að brjóta upp þennan raunveruleika.

Ég fer aftur í aðgerð næsta þriðjudag.

Þó það sé búið að mynda mig í bak og fyrir er sýkingin ennþá svo mikil í beininu að það er ekki fræðilegur möguleiki að sjá á myndum nákvæmlega hvaða tönn þetta er og nú koma tvær til greina. Sérfræðingurinn er búinn að beita öllum aðferðum known to man við að finna út hvor tönnin það er og á þriðjudaginn fer hann inná beinið til að hreinsa út og inní líklegri tönnina sem hann testaði í dag með tilheyrandi sársauka sem leiddi beint útí eyra og aftaní haus og ef mér verður á að tyggja eitthvað hægra megin núna er eins og einhver hafi dúndrað hausnum á mér útí vegg.

Hann bauð mér að koma snemma á þriðjudaginn til að fá slævandi lyf fyrir aðgerðina. Ég þurfti ekki að hugsa mig tvisvar um áður en ég þáði það. Vona að hann dópi mig til tunglsins og ég verði með óráði. Mátti hafa mig við að fara ekki að gráta þegar hann sagði að þetta væri eins aðgerð og síðast - og ekki 100% víst að þetta sé rétta tönnin heldur.

Third time's the charm? Come on.

Síðast deyfði hann mig þannig að tilfinningin í hálfu andlitinu hvarf, skar í góminn á mér og í tannholdið við augntönnina, fletti húðinni af, fór inní bein, þurfti að deyfa mig meira þar sem ég fann ennþá til, komst að því að það var sennilega vegna þess að þetta var röng tönn, sannreyndi það, hreinsaði, lokaði og saumaði mig saman. Þrátt fyrir deyfinguna fann ég þegar hnífurinn skar holdið í sundur og ég hlakka ekki til að finna það aftur.

Ef þetta er rétt tönn, þá verður aðgerðin á þriðjudaginn lengri en síðast.

Ég er samt svo fegin og ekki af því ég er masókisti. Hann veit að ég er hrædd við tannlækna og hann er að reyna að gera þessa lífsreynslu eins lítið óhugnanlega og hægt er. Og hann er að hjálpa mér. Þegar aðrir tannlæknar fundu ekkert, gáfu mér lyf sem gerðu ekkert. Ég var orðin sljó, leið illa og sá ekkert fyrir endan á því.

Þetta nýja pensilín sem ég er á virðist vera það backup sem líkama minn vantaði til að berjast við þetta. Hann stækkaði skammtinn í dag og ég held að ég verði fljót að ná mér þegar vandamálið hefur verið greint og dealt with.

Þessi veikindi eru samt búin að ganga nærri mér því þó ég hafi byrjað að skrifa um þetta fyrir rétt tæpum mánuði þá byrjaði þetta fyrir rúmu hálfu ári síðan. Sjokkið var að þurfa að fara til sérfræðings, og heyra þegar ég komst að hjá honum að ég þyrfti aðgerð "í gær".

Held að ég hafi aldrei upplifað mig jafn varnarlausa og öryggislausa og undanfarnar vikur - enda er ég ein af þessum heppnu í heiminum sem bý við góða heilsu alla jafna, er vön því að fá lausn á svona "smámálum" einn, tveir og þrír. Hver reiknar með því að svona flækist eða dragist á langin. Hvað þá að engin viti hvað er að, lyf virki ekki og allar tilraunir til að laga vandamálið skili engum árangri.

Ég hlakka til þegar þetta mál tilheyrir fortíðinni.

Hvað framtíðina varðar, þá vona ég að Obama verði orðinn forseti þegar ég vakna á morgun.

Að horfa á fréttir þessa dagana er eins og að horfa á börn í sandkassa. Einhver skemmdi kastalann og allir keppast við að segja "ekki benda á mig".

Það eru allir orðnir þreyttir á þessu.

Persónulega finnst mér að það eigi að moka útúr fjármálaeftirlitinu og seðlabankanum strax, held að það væri fyrsta skrefið í rétta átt við að byggja upp eitthvað traust. Þetta er í raun alveg óþolandi og fólk er orðið mjög reitt.

Nú veit ég hinsvegar að það getur hreinlega verið mannskemmandi að vera reiður lengi án þess að finna reiði sinni farveg. Og alltaf versnar það. Menn eru orðnir svo margsaga að þeir minna einna helst á húsvörðinn í leikhúsinu í Harry og Heimir episode 4 (mp3).

Ég var að horfa á einn af aðalleikurunum í þessari atburðarrás í viðtali á netinu fyrir viku þegar ég varð svo reið að mig langaði mest að slíta af honum hausinn. Áttaði mig á að með réttu tækninni, þá er í raun ekkert því til fyrirstöðu. Ég hafði samband við Nornina í Nornabúðinni sem kom mér í samband við konu sem vildi taka að sér ákveðið verkefni og fyrstu eintökin seldust um helgina.

Svar Nornabúðarinnar við kreppunni:

Í Nornabúðinni á Vesturgötu er nú hægt að fá Auðmanninn, Bankastjórann, Seðlabankastjórann, Fjármálaeftirlitsmanninn, Ráðherrann, Útrásarvíkinginn og fleiri litla kreppukalla. Hvað þú gerir við þá er algjörlega undir þér komið. Þú getur lesið fyrir þá, sungið þá í svefn, farið með þá í bíó - eða pyntað og kvalið - jafnvel á meðan þú horfir á fréttirnar. Ég mæli sjálf með því að stinga í þá prjónum eða stappa á þeim, þannig endast þeir betur. Niðurstöður rannsókna benda til þess að þeir þoli illa íkveikju og aflimun. Það var samt mjög gefandi að prufa.

Kíktu á Litlu kreppukallana í Nornabúðinni og gefðu þér, eða einhverjum sem þér þykir vænt um, útrás í jólagjöf.

Ég var að vakna. líður eins og ég sé mjög drukkin. þarf að styðja mig við hluti þegar eg geng. Fékk óskina mína. ég fór til tunglsins. Fékk tvö hylki til að gleypa. eftir hálftíma fékk ég svo eina hvíta töflu og eina fjolubláa sem áttu að leysast upp undir tungunni. Það sem ég man eftir það er ekki mikið.

ég veit ekki hvenær eg kom hiem held klukkan þrjú. man að pabbi keyrði mig heim og hjálpaði mér upp stigann. ég man ekkert mer frá því þegar ég kom heim. áður en ég fékk dópið fengu þau símann hjá pabba því þau sögðu að ég myndi ekki muna neitt svo þau myndu segja honum hvernig fór og hann myndi svo segja mér það á morgun. sögðu mér líka að ég mydni sofa mikið og að ég ætti að taka verkjalyf þegar eg vaknaði ef áhrifin af lyfjunum væru farin. sem þau eru klárega ekki.

ég man samt bits and pieces. man læti og surg svo datt ég út. eg man að læknirinn sagði tönnin hafi verið svo sýkt að hann tók hana alveg. og að þetta var rétta tönnin.

ég er með sauma en svo innarlega að það sér þá engin

þau voru svo góð við mig í dag hjá sérfræðingnum, létu mig hafa teppi svo mér væri ekki kalt og hughreistu mig fyrir aðgerðina. ég þurfti á því að halda. verulega gott fólk.

ætla að taka verkjalyf og leggjast í sófann aftur

Ég hef verið að tala við krakkana um gærdaginn, þ.e. hvað gerðist eftir að ég kom heim úr aðgerðinni, því ég man ekkert eftir því að hafa komið heim.

Einkasonurinn sagði að ég hefði komið með afa Úlf, og að göngulag mitt hefði verið eins og hjá róna. Afi Úlfur sagði honum að ég hefði fengið lyf svo þetta væri eðlilegt. Ég lagðist í sófann, rétti einkasyninum gleraugun og bað hann að setja þau á borðið. Þegar hann hafði gert það leit hann á mig og þá var ég sofnuð.

Vinur hans kom í heimsókn. Hann og einkasonurinn ákváðu að horfa á bíómynd í sjónvarpinu. Einkasonurinn kom sér fyrir í sófanum hjá mér og vinur hans spurði hvort það væri allt í lagi með mig. Einkasonurinn ýtti í mig. Engin viðbrögð. Ég var með hálf opin munninn og blóð á tönnunum á vörunum og smá í munnvikinu - en einkasonurinn tilkynnti að ég væri ekki köld svo ég hlyti að vera á lífi og auk þess væri ég svo dópuð að þetta væri allt í lagi.

Ég á alveg eins von á því að þessi drengur fái aldrei að fara heim með syni mínum aftur eftir skóla.

Þetta hefur verið öflugt stöff sem ég fékk því ég svaf frá þrjú til þrjú og frá fjögur til hádegis. Og ég ætla að leggja mig aðeins núna..

Í eitt af skiptunum sem ég var að hlaupa í kjólinn þarna í ágúst gerðist atvik sem ég skrifaði aldrei um hér, en ég ætla að gera það núna því það er orðið relevant.

Ég og krakkarnir fórum út, ég byrjaði að hlaupa í áttina að uppáhalds trénu mínu sem stendur hérna rétt fyrir utan húsið við göngustíginn, en ég hætti strax að hlaupa því ég gat ekki betur séð en að það væri úlfur fyrir neðan tréð. Grár, risastór, úlfur. Ég fékk hálfgerða óraunveruleikatilfinningu og hélt að ég væri kannski búin að missa vitið þegar ég heyrði einkasoninn segja "þetta er úlfur mamma".

Ok, ég var ekki að sjá ofsjónir, en mér leið ekkert betur. Ég er ekki hrædd við hunda en mér sýndist þetta alls ekki vera hundur. Hann var ekki með ól og það var engin manneskja nálægt honum. Ég nam staðar og horfði í augun á dýrinu. Útskýrði fyrir sjálfri mér að það væri bara of flippuð hugmynd að það væri úlfur á Íslandi og frekar ósennilegt að hann væri þá fyrir utan húsið hjá mér. Í smá stund horfðumst við þarna í augu þangað til ég ákvað að þetta væri bara rugl, það væri sennilega ekkert dýr þarna og við Doddi værum bara orðin geðveik - en þá heyrði ég frumburðinn segja "já þetta er alveg eins og úlfur".

Jæja, sagði ég og horfði ennþá í augun á dýrinu sem virtist sallarólegt, ef þetta er úlfur þá er þetta úlfur. Komum að hlaupa. Svo byrjaði ég að hlaupa og hljóp framhjá dýrinu. Krakkarnir voru bæði á hjólum og hjóluðu á eftir mér. Þegar ég var að hlaupa niður göngustígin var Doddi samsíða mér á hjólinu, honum stóð ekkert á sama og var ekkert að fara neitt leynt með það en skyndilega snarþagnaði hann og hvað sem þetta var þarna undir trénu hljóp, á ég veit ekki hvað miklum hraða, framúr okkur og hvarf inní runna langt í burtu. Við höfðum öll snarstoppað. Ég hef aldrei á ævinni séð neitt dýr fara svona hratt yfir.

Nema núna er ég að skríða saman og í kvöld fór ég út í smá göngutúr. Ég er farin að sofa minna en finn að ég verð fljótt þreytt enda hef ég sennilega aldrei verið svona veik eins og undanfarið og búið að segja mér að fara mjög vel með mig á meðan þetta er að jafna sig.

Á leiðinni heim áðan mætti ég manni við þetta sama tré. Hann heilsaði mér og þegar ég leit upp snarstoppaði ég eiginlega ósjálfrátt því mér fannst ég kannast við hann, en það eina sem mér datt í hug var þessi úlfur. Hann sá að mér var brugðið og brosti, kynnti sig og við spjölluðum saman um hitt og þetta í smá tíma en mér leið eins og það væri eitthvað.. skrítið.. ég var skrítin. Eins og ég væri dáleidd. Sagði hluti sem, undir venjulegum kringumstæðum, ég hefði aldrei sagt.

Þegar ég kom heim var eins og þessi skrítnu áhrif rynnu af mér og nú man ég ekki alveg hvernig hann lítur út en ég man eftir úlfinum eins og ég hafi séð hann áðan en ekki fyrir tveimur mánuðum síðan.

Alveg stórfurðuleg lífsreynsla.

Á föstudagskvöldið kom fyrrverandi eiginmaður minn að sækja börnin. Spurði hvort ég væri farin að hamstra klósett í kreppunni þar sem inná miðju stofugólfi stóð heilt klósett í allri sinni dýrð. Fékk það afhent fyrr um daginn. Ég reyndi að ljúga að honum að ég væri búin að ákveða að leggja allan sparnaðinn minn í klósett en hann þekkir mig of vel og fannst það ósennilegt.

Nú er búið að skipta út klósettinu inná baði en einkasonurinn varð mjög fúll þegar ég sagði honum að við værum ekki að setja upp klósett í stofunni, honum fannst það svo upplagt.

Á laugardaginn fór ég á mótmælin niðrí bæ. Gaman að sjá þverskurð þjóðfélagsins þarna og ég ætla að fara næst. Engin spurning. Fór líka í ræktina og hélt út heila æfingu, sem mér finnst nú bara helvíti gott miðað við hvernig ástandið er búið að vera á mér. Þurfti virkilega á því að halda að hreyfa mig.

Ég fór í vinnuna í gærmorgun í fyrsta skipti í nærri þrjár vikur. Eftir vinnu í gær var ég svo þreytt að ég sofnaði um kvöldmatarleytið og svaf fram á nótt. Krakkarnir eru orðin svo vön því að ég sé meðvitundarlaus einhversstaðar að þeim fannst þetta ekkert óeðlilegt og datt ekki í hug að vekja mig. Ég er minna þreytt í dag en ég var í gær.

Hringdi í LÍN í gær og lagði inn formlega kvörtun yfir því að helvítis baunateljararnir hjá Intrum hafi sent mér og foreldrum mínum lokaaðvörun/hótun vegna greiðslu sem ég er löngu búin að borga og ég er að hugsa um að fara frammá að mér og ábyrgðamönnunum mínum verði send skrifleg afsökunarbeiðni á þessu ónæði. Ljóta skítastofnunin sem Intrum er og ég virðist í uppáhaldi þar á bæ því þetta er í annað skiptið sem þeir gera þetta á þessu ári. Aldrei senda þeir mér neitt sem er í alvöru vanskilum af því það er ekkert í vanskilum!

Ef þú lendir í þessu, hvað sem þú gerir, ekki eyða orðum í starfsfólk Intrum.
Talaðu beint við kröfuhafann. Annars heldurðu bara áfram að fá svona óhugnað innum lúguna. Ég tala af reynslu.

Heyrðist konan hjá Lín líka tala af reynslu þegar hún pirraði sig yfir því af hverju í fjandanum þeir væru að senda á fólk sem er búið að borga.

Sennilega hata ég Intrum jafn mikið og þeir hata mig - þó mig gruni að ég hati þá af meiri ástríðu. Til hvers að gera hluti ef maður gerir þá ekki af ástríðu?

Í hádeginu í dag fór ég að hitta mann sem kenndi mér á stuttu námskeiði fyrir.. ca 100 árum síðan (9). Ég lærði ekkert á þessu námskeiði því í fyrsta tímanum var ég fárveik þannig að ekkert af því sem hann sagði rataði innum réttar rásir í heilanum á mér og í næsta tíma leið mér eins og ég væri komin í the twilight zone og allir væru að tala japönsku. Hann spurði hvort hann væri svona lélegur kennari, ekki held ég nú að það sé málið. Ég er satt að segja hrædd við námsefnið sem hann var að kenna - enda er það mjög skerí. Serious and professional.

Eftir aðgerðina síðasta þriðjudag hef ég lagast alveg ótrúlega - loksins - enda var ég búin að ákveða að ég yrði fljót að jafna mig þegar sýkingarvaldurinn væri fjarlægður og þetta reyndist rétta tönnin. Þegar ég fór að lagast áttaði ég mig á því að ég er sennilega búin að veik miklu lengur en ég gerði mér grein fyrir, mögulega tvo síðustu mánuði. Þetta gerðist bara svo hægt að ég hélt að ég væri svona illa sofin eða illa nærð eða illa stressuð eða illa eitthvað - allt annað en flat out veik. Eftir að ég komst í lag er ég búin að spæna upp "to do" listanum mínum. Bíllinn hreinn og skoðaður, kominn á nagla og tilbúinn fyrir veturinn. Allir skór sólaðir. Búin að fara yfir póstinn minn, finna allar ávísanir ársins (og nokkrar sem voru sendar til mín á síðasta ári) og innleysa - nema útlendu tékkana, það er ekki hægt að leysa þá út í bananalýðveldinu.

Aðalsprauta Marel bandsins hafði samband við mig fyrir tveimur vikum og tilkynnti mér að ég yrði að vera komin á lappir fyrir 5. des, því þá væri ég að syngja með bandinu. Og nú er ég komin á lappir.

Fyrir þetta gigg með blúsbandinu þarf ég að útvega mér blues brothers hatt, sólgleraugu og lakkrísbindi. Á einhver þannig til að lána mér? Ætla að sleppa börtunum, gengur ekkert að safna þessu.

Annars er hér ein hugmynd fyrir fólk sem er leitt á að fá rukkanir.

Spurðu þig.

Ert þú ánægður með það sem er að gerast í landinu?
Ertu sáttur við að ráðamenn, seðlabankinn, fjármálaeftirlitið og stjórnendur bankanna hafi ákveðið að loka augunum í stað þess að takast á við vandann áður en allt fór í þrot?
Ert þú sátt/ur við að sama fólkið og keyrði bankana í þrot sé þar ennþá í lykilstöðum?

Ef svarið er nei hvet ég þig til að koma á Austurvöll klukkan þrjú á morgun og mótmæla. Hvort sem þú tekur þér bara stöðu og fylgist þögul/l með, eða heldur á mótmælaskilti eða kastar eggjum í Alþingishúsið eða lemur sleif í pott. Það skiptir ekki máli.

Það eina sem skiptir máli er að mæta á svæðið ef þér er nóg boðið.
Það skiptir öllu máli.

Sjáumst.

Ég ætla að mæta með fjölskylduna á mótmælafundinn á eftir við Austurvöll.

Eitt af því sem skipuleggjendur fundsins krefjast eru kosningar. Ég vil ekkert kjósa á gamla mátann núna. Það er ekkert fólk í boði sem ég vil kjósa. Ég vil stokka upp þetta úldna kerfi, gera landið að einu kjördæmi, leggja flokkspólitík til hliðar og koma á elítustjórn, þar sem Íslendingar fá tækifæri til að kjósa fólk beint í embætti. Fólk sem hefur þekkingu á stjórnum og er ekki pólitískt. Eitthvað af þessum marg umtalaða mannauð. Og ég vil að það komi til starfa á sömu forsendu og fólk á atvinnumarkaðnum. Ef þú fokkar upp, þá þarftu að taka pokann þinn og fara.

Held að engin þurfi að efast um að núverandi stjórn fokkaði upp - big time. Líka stjórnarandstaðan.

Björgunarstarf? Ingibjörg: ætli stjórn slysavarnarfélagsins yrði ekki snögg að segja af sér ef hún ylli stórslysi?

Ef alvöru björgunarstarf væri í gangi þá væri búið að víkja öllum úr seðlabankanum og fjármálaeftirlitinu. Fólk í stjórn væri búið að stíga niður. Mér sýnist þetta björgunarstarf aðallega snúast um hvaða eftirmála fólkið sem fokkaði upp fær í sögubókunum vegna þess að ekkert þeirra vill verða minnst sem fólksins sem sökkti þjóðarskútunni.

Björgunaraðgerðirnar sem eru í gangi virðast miðast við að lengja í snörunni hjá almenningi sem skuldar og slá striki yfir skuldir fyrirtækja og jafnvel valinna einstaklinga.

Sumir segja að stjórnarkreppa sé það síðasta sem við viljum fá yfir okkur. Er eitthvað annað en stjórnarkreppa í gangi?

Fólkið sem klúðraði svona feitt er vanhæft og getur engu bjargað. Út með þetta lið. Allt með tölu. Og while we're at it.. þá má henda ruslinu útúr borginni í leiðinni.

Og það á ekkert að endurskoða þessi eftirlaunamál þingmanna. Það á að ógilda þessi lög. Þeir eru ekkert of góðir til að búa við sömu lífeyriskjör og aðrir í landinu.