Þriðjudagur, 21. október 2008
Sonur minn er búinn að kúra við mig í sófanum í kvöld og strjúka á mér hárið á meðan ég dett inn og útúr meðvitund. Frumburðurinn eldaði kvöldmatinn og hefur borið í mig vatn og verkjalyf eftir þörfum.
Þessir krakkar eru gott dæmi um eitthvað sem er ekki hægt að kaupa fyrir peninga.
"Þó þú sért svona ógeðsleg núna mamma finnst mér þú samt vera besta mamma í heimi", hvíslaði Doddi. Hann segir þetta bara vegna þess að hann hefur engan samanburð, ég er ekki besta mamma í heimi, en ég er ekki sú versta.
Ég brosti til hans og hann setti upp skelfingarsvip og greip fyrir augun. Og þótt ótrúlegt megi virðast, þá fór ég að hlæja - því þegar ég brosi fyrir framan spegil eftir þessa aðgerð er hlátur ekki það fyrsta sem mér dettur í hug. En þegar ég fór að hlæja þá fór hann að hlæja líka og mér leið aðeins betur á eftir.
Ég veit ekki hvað ég myndi gera ef ég ætti ekki þessi börn.